Τρεις ημέρες μετά τον γάμο μου, η πεθερά μου άφησε δύο άδειες βαλίτσες μπροστά στην πόρτα του υπνοδωματίου μας.
— Μέχρι το βράδυ θέλω να έχεις φύγει, μου είπε. Το σπίτι αυτό ανήκει στην οικογένειά μας. Εσύ δεν είσαι ακόμη οικογένεια.
Κοίταξα τον άντρα μου, περιμένοντας να γελάσει και να της πει ότι είχε ξεπεράσει κάθε όριο.
Ο Στέφανος, όμως, χαμήλωσε το βλέμμα.
Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα πως δεν ήταν μια απειλή της στιγμής.
Το είχαν ήδη αποφασίσει χωρίς εμένα.
Είχαμε παντρευτεί το προηγούμενο Σάββατο σε μια μικρή εκκλησία έξω από τη Θεσσαλονίκη. Δεν κάναμε πολυτελή δεξίωση. Ένα τραπέζι σε οικογενειακή ταβέρνα, λίγοι φίλοι, συγγενείς και μουσική μέχρι αργά.
Ο Στέφανος εργαζόταν μαζί με τον πατέρα του, τον κύριο Λεωνίδα, σε μια οικογενειακή επιχείρηση με έπιπλα κουζίνας. Εγώ ήμουν λογίστρια σε μια εταιρεία διανομών.
Το σπίτι όπου θα μέναμε βρισκόταν στον επάνω όροφο του παλιού διώροφου της οικογένειάς του, στην Καλαμαριά.
Ο κάτω όροφος ανήκε στους γονείς του.
Ο επάνω είχε ανακαινιστεί λίγο πριν από τον γάμο μας.
Τουλάχιστον έτσι πίστευα.
Εγώ είχα πληρώσει τα περισσότερα χρήματα της ανακαίνισης.
Δεκαοκτώ χιλιάδες ευρώ από τις οικονομίες μου.
Νέα κουζίνα, μπάνιο, ηλεκτρολογικά, ντουλάπες και κουφώματα.
Ο Στέφανος μου είχε πει ότι το σπίτι θα μεταβιβαζόταν στο όνομά του μετά τον γάμο.
— Ο πατέρας μου το έχει ήδη κανονίσει με τον συμβολαιογράφο, μου έλεγε. Είναι απλώς θέμα χρόνου.
Δεν είχα λόγο να τον αμφισβητήσω.
Ήμασταν μαζί σχεδόν τέσσερα χρόνια.
Ήξερα ότι η μητέρα του, η Ευγενία, δεν με συμπαθούσε ιδιαίτερα. Με θεωρούσε υπερβολικά ανεξάρτητη, επειδή είχα δική μου δουλειά και δεν ζητούσα τη γνώμη της για κάθε απόφαση.
Ποτέ, όμως, δεν φαντάστηκα ότι θα έφτανε στο σημείο να με διώξει.
— Για ποιο λόγο πρέπει να φύγω; τη ρώτησα.
Η Ευγενία σταύρωσε τα χέρια της.
— Επειδή πριν από δύο ημέρες έμαθα ότι έβαλες τον Στέφανο να υπογράψει κοινό τραπεζικό λογαριασμό.
— Δεν τον έβαλα να κάνει τίποτα. Ανοίξαμε έναν κοινό λογαριασμό για τα έξοδα του σπιτιού.
— Τα δικά μας χρήματα δεν θα τα διαχειρίζεσαι εσύ.
— Ποια δικά σας χρήματα; Εγώ έβαλα τα πρώτα πέντε χιλιάδες.
Το πρόσωπό της σκλήρυνε.
— Ακριβώς αυτό είναι το πρόβλημα. Μπήκες σε αυτό το σπίτι και άρχισες αμέσως να συμπεριφέρεσαι σαν ιδιοκτήτρια.
Γύρισα ξανά προς τον Στέφανο.
— Θα πεις κάτι;
Έτριψε νευρικά τα χέρια του.
— Ίσως είναι καλύτερα να μείνουμε για λίγο αλλού, μέχρι να ηρεμήσουν τα πράγματα.
— Να μείνουμε;
Δεν απάντησε.
Η Ευγενία το έκανε για εκείνον.
— Ο Στέφανος θα μείνει εδώ. Εσύ πρέπει να φύγεις.
Ένιωσα σαν να με είχαν χαστουκίσει.
— Παντρευτήκαμε πριν από τρεις ημέρες.
— Τότε θα έπρεπε να είχες μάθει ήδη να σέβεσαι την οικογένεια του άντρα σου.
Δεν έκλαψα μπροστά της.
Έβαλα στις βαλίτσες μόνο τα απαραίτητα: λίγα ρούχα, τα προσωπικά μου έγγραφα, τον υπολογιστή της δουλειάς μου και το κουτί με τα κοσμήματα της μητέρας μου.
Πριν φύγω, στάθηκα στην είσοδο και είπα στον Στέφανο:
— Έχεις μέχρι αύριο το πρωί να αποφασίσεις αν είσαι σύζυγός μου ή γιος που χρειάζεται ακόμη άδεια από τη μητέρα του.
Το επόμενο πρωί δεν ήρθε.
Μου έστειλε μόνο ένα μήνυμα.
«Δώσε μου λίγες ημέρες. Η μητέρα μου είναι πολύ πιεσμένη.»
Δεν του απάντησα.
Πήγα προσωρινά στο μικρό διαμέρισμα της φίλης μου, της Άννας, στην Τούμπα. Εκείνη με δέχτηκε χωρίς ερωτήσεις.
Το ίδιο βράδυ, όταν της εξήγησα τι είχε συμβεί, με κοίταξε δύσπιστα.
— Και τα δεκαοκτώ χιλιάδες που έβαλες στο σπίτι;
— Έχω αποδείξεις για τα περισσότερα.
— Για τα περισσότερα;
Έσκυψα το κεφάλι.
Ένα μέρος των εργασιών είχε πληρωθεί μετρητά. Ο Στέφανος μου έλεγε ότι έτσι θα μας έκανε καλύτερη τιμή ο εργολάβος.
Η Άννα δεν είπε αυτό που σκεφτόταν.
Δεν χρειαζόταν.
Το σκεφτόμουν ήδη κι εγώ.
Την επόμενη εβδομάδα, ο Στέφανος εμφανίστηκε έξω από τη δουλειά μου.
Ήταν αξύριστος και κουρασμένος.
— Θέλω να μιλήσουμε.
Καθίσαμε σε ένα καφέ απέναντι από το γραφείο.
— Η μητέρα μου πιστεύει ότι προσπαθείς να πάρεις το σπίτι, είπε.
— Το σπίτι που πλήρωσα για να ανακαινιστεί;
— Δεν το πλήρωσες ολόκληρο.
— Δεν είπα ότι το πλήρωσα ολόκληρο. Είπα ότι έβαλα όλες μου τις οικονομίες, επειδή εσύ μου είπες πως θα είναι το σπίτι μας.
— Και θα είναι.
— Τότε γιατί δεν μένω εκεί;
Δεν απάντησε.
— Υπάρχει συμβόλαιο μεταβίβασης; τον ρώτησα.
— Ο πατέρας μου το ετοιμάζει.
— Υπάρχει ή όχι;
— Όχι ακόμη.
Ένιωσα το στομάχι μου να σφίγγεται.
— Και το γνώριζες πριν παντρευτούμε;
— Δεν ήταν σημαντικό.
— Για μένα ήταν.
— Μαρίνα, μη διαλύσουμε τον γάμο μας για ένα ακίνητο.
Τον κοίταξα για αρκετά δευτερόλεπτα.
— Δεν τον διαλύουμε για ένα ακίνητο. Τον διαλύουμε επειδή με άφησες να επενδύσω τις οικονομίες μου σε ένα σπίτι που δεν ήταν δικό σου και μετά με άφησες να με διώξουν από αυτό.
Σηκώθηκε απότομα.
— Θέλεις δηλαδή διαζύγιο;
— Θέλω να ξέρω την αλήθεια.
Ο Στέφανος έφυγε χωρίς να απαντήσει.
Δύο ημέρες αργότερα, έλαβα ένα τηλεφώνημα από τον κύριο Λεωνίδα.
Μου ζήτησε να συναντηθούμε μόνοι.
Επέλεξε ένα παλιό καφενείο κοντά στο λιμάνι, μακριά από την περιοχή όπου θα μπορούσε να μας δει κάποιος γνωστός.
Όταν κάθισε απέναντί μου, φαινόταν δέκα χρόνια μεγαλύτερος.
— Θέλω να σου ζητήσω συγγνώμη, είπε.
— Για ποιο πράγμα ακριβώς;
— Για όσα έγιναν στο σπίτι.
— Γιατί δεν μιλήσατε εκείνη τη μέρα;
Αναστέναξε.
— Γιατί το σπίτι δεν είναι δικό μου.
Η φράση του με μπέρδεψε.
— Τι εννοείτε;
— Ανήκει στην Ευγενία. Το κληρονόμησε από τη μητέρα της. Εγώ δεν μπορώ να το μεταβιβάσω σε κανέναν.
— Ο Στέφανος μου έλεγε ότι εσείς θα το περνούσατε στο όνομά του.
— Το ξέρω.
— Και δεν τον διορθώσατε ποτέ;
Ο κύριος Λεωνίδας κοίταξε τα χέρια του.
— Η Ευγενία τού είχε υποσχεθεί ότι θα του παραχωρούσε τον επάνω όροφο μετά τον γάμο. Όταν, όμως, έμαθε ότι εσύ πλήρωσες μεγάλο μέρος της ανακαίνισης, φοβήθηκε ότι αργότερα θα ζητούσες ποσοστό.
— Δεν ζήτησα ποτέ τίποτα.
— Το ξέρω. Εκείνη, όμως, δεν σκέφτεται έτσι.
Έβγαλε από την τσάντα του έναν φάκελο.
Μέσα υπήρχαν αντίγραφα τιμολογίων και αποδείξεων που δεν είχα ξαναδεί.
— Τι είναι αυτά;
— Οι πληρωμές που παρουσίασε η Ευγενία στην εφορία ως δικές της. Χρησιμοποίησε τα παραστατικά της ανακαίνισης για να φαίνεται ότι τα έξοδα τα κάλυψε η ίδια.
Ξεφύλλισα τα έγγραφα.
Σε ορισμένα αναγραφόταν η διεύθυνση του σπιτιού.
Σε άλλα το όνομα της οικογενειακής επιχείρησης.
— Τα χρήματα ήταν δικά μου.
— Το ξέρω.
— Και ο Στέφανος;
Ο κύριος Λεωνίδας απέφυγε ξανά το βλέμμα μου.
— Υπέγραψε δύο από τις αποδείξεις.
Το επόμενο πρωί πήγα σε δικηγόρο.
Δεν ήθελα εκδίκηση.
Ήθελα να πάρω πίσω όσα μου ανήκαν και να τελειώσει η υπόθεση.
Η δικηγόρος, η κυρία Βασιλείου, εξέτασε τις τραπεζικές κινήσεις, τα μηνύματα του Στέφανου, τις αποδείξεις αγοράς και τις φωτογραφίες από τις εργασίες.
— Μπορούμε να διεκδικήσουμε τα χρήματα, μου είπε. Ίσως όχι κάθε ευρώ, αλλά αρκετά. Υπάρχει, όμως, και κάτι άλλο.
Έδειξε ένα μήνυμα που μου είχε στείλει ο Στέφανος δύο μήνες πριν από τον γάμο.
«Μόλις παντρευτούμε, ο επάνω όροφος περνάει σε εμάς. Μην ανησυχείς για τα χρήματα.»
— Αυτό δείχνει ότι επένδυσες βασιζόμενη σε συγκεκριμένη υπόσχεση, εξήγησε.
Στείλαμε εξώδικο.
Ζητούσαμε την επιστροφή των χρημάτων που είχα καταβάλει, μαζί με τα έξοδα που μπορούσαν να αποδειχθούν.
Η αντίδραση της Ευγενίας ήταν άμεση.
Με τηλεφώνησε ουρλιάζοντας.
— Θέλεις να μας καταστρέψεις!
— Θέλω τα χρήματά μου.
— Δεν έβαλες ούτε τα μισά από όσα λες!
— Τότε θα το αποφασίσουν τα έγγραφα.
— Θα κάνεις τον άντρα σου να χάσει τη δουλειά του.
— Ο άντρας μου έπρεπε να το είχε σκεφτεί πριν υπογράψει ψεύτικες αποδείξεις.
Σιώπησε.
Ήταν η πρώτη φορά που κατάλαβε πως γνώριζα περισσότερα απ’ όσα περίμενε.
Την ίδια νύχτα, ο Στέφανος ήρθε στο διαμέρισμα της Άννας.
— Ο πατέρας μου σου έδωσε τα χαρτιά, είπε.
Δεν το αρνήθηκα.
— Δεν έπρεπε να το κάνει.
— Εσύ έπρεπε;
— Η μητέρα μου είπε ότι ήταν απλώς λογιστική τακτοποίηση.
— Και την πίστεψες;
— Δεν είμαι λογιστής.
— Αλλά ήξερες ότι τα χρήματα ήταν δικά μου.
Κάθισε στον καναπέ και έκρυψε το πρόσωπό του στα χέρια.
— Αν της πήγαινα κόντρα, θα με έβγαζε από την επιχείρηση.
— Και προτίμησες να βγάλει εμένα από το σπίτι.
— Φοβήθηκα.
— Κι εγώ φοβήθηκα. Απλώς δεν πρόδωσα κανέναν για να σωθώ.
Μου ζήτησε να αποσύρω το εξώδικο.
Αρνήθηκα.
Έναν μήνα αργότερα, υπέβαλα αίτηση διαζυγίου.
Η Ευγενία είπε σε όλους τους συγγενείς ότι την παντρεύτηκα για να πάρω το σπίτι της.
Κάποιοι την πίστεψαν.
Κάποιοι με πήραν τηλέφωνο για να μου πουν ότι «οι οικογενειακές διαφορές πρέπει να λύνονται μέσα στο σπίτι».
Κανείς δεν ρώτησε γιατί εγώ δεν επιτρεπόταν πια να μπω σε εκείνο το σπίτι.
Πέρασαν τρεις μήνες.
Με τη βοήθεια της δικηγόρου μου, κατάφερα να πάρω προσωρινά πίσω ένα μέρος των χρημάτων μέσω εξωδικαστικού διακανονισμού.
Η Ευγενία αρνήθηκε να πληρώσει το υπόλοιπο.
Τότε συνέβη κάτι που κανείς δεν περίμενε.
Ο κύριος Λεωνίδας υπέστη ένα ήπιο εγκεφαλικό μέσα στο εργαστήριο.
Έμεινε στο νοσοκομείο δώδεκα ημέρες.
Όταν επέστρεψε, δεν μπορούσε να εργαστεί όπως πριν.
Ο Στέφανος προσπάθησε να αναλάβει την επιχείρηση, αλλά γρήγορα φάνηκε ότι δεν γνώριζε ούτε τους προμηθευτές ούτε τα χρέη ούτε τις συμφωνίες με τους πελάτες.
Για χρόνια, ο πατέρας του χειριζόταν τα πάντα.
Και τα λογιστικά τα φρόντιζε εξωτερικός συνεργάτης, ο οποίος παραιτήθηκε όταν ανακάλυψε ασυμφωνίες στα τιμολόγια.
Οι παραγγελίες καθυστέρησαν.
Δύο μεγάλοι πελάτες ακύρωσαν τις συνεργασίες τους.
Η τράπεζα ζήτησε ενημέρωση για ένα επιχειρηματικό δάνειο.
Τότε η Ευγενία έμαθε κάτι που ο άντρας της έκρυβε εδώ και χρόνια.
Το οικογενειακό σπίτι είχε χρησιμοποιηθεί ως πρόσθετη εγγύηση για την επιχείρηση.
Όχι ολόκληρο, αλλά το δικαίωμα επικαρπίας που είχε παραχωρήσει στον Λεωνίδα με συμβολαιογραφική πράξη.
Εάν η επιχείρηση σταματούσε να πληρώνει το δάνειο, η τράπεζα μπορούσε να κινηθεί εναντίον τους.
Ο Στέφανος με τηλεφώνησε πρώτη φορά μετά από εβδομάδες.
— Χρειαζόμαστε βοήθεια.
— Από ποια;
— Με τα οικονομικά της επιχείρησης.
Γέλασα πικρά.
— Είμαι η γυναίκα που, σύμφωνα με τη μητέρα σου, ήθελε να σας κλέψει.
— Σε παρακαλώ, Μαρίνα. Ο πατέρας μου δεν είναι καλά.
— Λυπάμαι για τον πατέρα σου. Ειλικρινά. Αλλά δεν εργάζομαι δωρεάν και δεν επιστρέφω σε μια οικογένεια που με πέταξε έξω.
— Μπορούμε να σε πληρώσουμε.
— Δεν χρειάζεστε μια λογίστρια. Χρειάζεστε κάποιον να αναλάβει μια επιχείρηση που κανείς σας δεν καταλαβαίνει.
Έκλεισα το τηλέφωνο.
Δύο εβδομάδες αργότερα, η Ευγενία εμφανίστηκε έξω από το νέο μου διαμέρισμα.
Είχα μόλις μετακομίσει σε ένα μικρό δυάρι στην Πυλαία. Δεν ήταν πολυτελές, αλλά ήταν δικό μου καταφύγιο. Κάθε λογαριασμός, κάθε έπιπλο και κάθε κλειδί ήταν στο όνομά μου.
Όταν άνοιξα την πόρτα, δεν την αναγνώρισα αμέσως.
Δεν φορούσε τα ακριβά της ρούχα.
Δεν είχε το αυστηρό χτένισμα ούτε το ψυχρό ύφος που θυμόμουν.
Κρατούσε έναν μπλε φάκελο και τα χέρια της έτρεμαν.
— Μπορώ να περάσω;
— Όχι. Μπορείτε να μιλήσετε εδώ.
Κατέβασε το κεφάλι.
— Η τράπεζα μας έδωσε προθεσμία τριάντα ημερών.
— Το γνωρίζω.
— Ο Στέφανος είπε ότι μόνο εσύ μπορείς να βάλεις σε τάξη τα βιβλία και να μας βοηθήσεις να διαπραγματευτούμε.
— Υπάρχουν πολλοί λογιστές στη Θεσσαλονίκη.
— Κανείς δεν θέλει να αναλάβει, επειδή υπάρχουν λάθη στα τιμολόγια.
— Δεν είναι λάθη. Είναι ψευδείς καταχωρίσεις.
Τα μάτια της γέμισαν δάκρυα.
— Έκανα ό,τι πίστευα ότι χρειαζόταν για να προστατεύσω τον γιο μου.
— Από εμένα;
— Από το να χάσει το σπίτι του.
— Το σπίτι δεν ήταν ποτέ δικό του.
Δεν απάντησε.
Μου έδωσε τον φάκελο.
Μέσα υπήρχε ένα προσχέδιο συμβολαιογραφικής πράξης.
Μου παραχωρούσε το δικαίωμα κυριότητας του επάνω ορόφου.
Το σπίτι από το οποίο με είχε διώξει.
— Θέλω να επιστρέψεις, είπε. Να μείνεις ξανά εκεί με τον Στέφανο. Θα περάσουμε τον όροφο στο όνομά σου. Αρκεί να βοηθήσεις την επιχείρηση.
Έκλεισα τον φάκελο.
— Γιατί στο δικό μου όνομα;
— Για να καταλάβεις ότι σε εμπιστεύομαι.
— Δεν με εμπιστεύεστε. Απλώς φοβάστε την τράπεζα.
— Μαρίνα, σε παρακαλώ. Αν χαθεί η επιχείρηση, θα χαθεί και το σπίτι.
Για πρώτη φορά, η γυναίκα που με είχε διώξει στεκόταν στο κατώφλι μου και με παρακαλούσε να γυρίσω.
Περίμενε ίσως να νιώσω θρίαμβο.
Δεν ένιωσα.
Μόνο μια βαθιά θλίψη.
— Θα βοηθήσω τον κύριο Λεωνίδα, της είπα.
Σήκωσε απότομα το κεφάλι.
— Θα επιστρέψεις;
— Όχι.
— Μα είπες ότι θα βοηθήσεις.
— Θα εξετάσω τα βιβλία της επιχείρησης ως επαγγελματίας. Με σύμβαση, αμοιβή και πλήρη πρόσβαση στα στοιχεία. Δεν θα επιστρέψω στο σπίτι. Και δεν θα επιστρέψω στον Στέφανο.
— Είναι άντρας σου.
— Ήταν άντρας μου όταν με έδιωχνατε. Τότε δεν σας ενδιέφερε ιδιαίτερα.
Η Ευγενία έμεινε σιωπηλή.
Τελικά αποδέχτηκαν τους όρους μου.
Για σχεδόν δύο μήνες εργάστηκα κάθε απόγευμα πάνω στα βιβλία της επιχείρησης.
Ανακάλυψα απλήρωτα τιμολόγια, διπλές καταχωρίσεις, ανείσπρακτες οφειλές πελατών και αγορές υλικών σε υπερβολικές τιμές από προμηθευτή που ήταν παλιός φίλος του Στέφανου.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα, όμως, δεν ήταν η Ευγενία.
Ήταν ο ίδιος ο Στέφανος.
Για περισσότερο από έναν χρόνο έπαιρνε μικρά ποσά από το ταμείο και τα μετέφερε σε προσωπικό λογαριασμό.
Συνολικά σχεδόν είκοσι επτά χιλιάδες ευρώ.
Όταν τον αντιμετώπισα, δεν προσπάθησε καν να το αρνηθεί.
— Θα τα επέστρεφα, είπε.
— Πού πήγαν;
— Σε στοιχήματα στην αρχή. Μετά δανειζόμουν περισσότερα για να καλύψω τις απώλειες.
Τότε κατάλαβα γιατί είχε δεχτεί τόσο εύκολα να με διώξει η μητέρα του.
Δεν φοβόταν μόνο ότι θα έχανε τη θέση του στην επιχείρηση.
Φοβόταν ότι, αν έμενα κοντά και έβλεπα τα οικονομικά τους, θα ανακάλυπτα τι έκανε.
Η Ευγενία έμαθε την αλήθεια στο γραφείο της δικηγόρου μου.
Έμεινε ακίνητη, με το πρόσωπο άσπρο.
— Εσύ μας κατέστρεψες; ψιθύρισε στον γιο της.
Ο Στέφανος δεν απάντησε.
Η γυναίκα που για μήνες με κατηγορούσε ότι ήθελα την περιουσία τους συνειδητοποίησε πως ο πραγματικός κίνδυνος βρισκόταν μέσα στο ίδιο της το σπίτι.
Η επιχείρηση τελικά σώθηκε, αλλά όχι όπως περίμεναν.
Ο κύριος Λεωνίδας πούλησε το μεγαλύτερο μέρος της σε έναν παλιό συνεργάτη και κράτησε ένα μικρό ποσοστό. Με τα χρήματα εξοφλήθηκε το δάνειο και καλύφθηκαν οι βασικές οφειλές.
Ο Στέφανος απομακρύνθηκε οριστικά.
Η Ευγενία αναγκάστηκε να πουλήσει τον επάνω όροφο του σπιτιού σε ένα νεαρό ζευγάρι, για να επιστρέψει στην επιχείρηση τα χρήματα που είχε πάρει ο γιος της.
Λίγο πριν από την έκδοση του διαζυγίου, ο Στέφανος με συνάντησε έξω από το δικαστήριο.
— Αν είχα έρθει μαζί σου εκείνη την πρώτη νύχτα, θα είχαν γίνει όλα διαφορετικά; με ρώτησε.
Τον κοίταξα.
— Αν είχες έρθει μαζί μου, ίσως να είχες αναγκαστεί να μου πεις την αλήθεια νωρίτερα.
— Θα μπορούσες να με συγχωρήσεις;
— Για τα χρήματα, ίσως κάποτε. Για το ψέμα, δεν ξέρω. Αλλά για τη στιγμή που στεκόμουν με δύο βαλίτσες και εσύ δεν έκανες ούτε ένα βήμα προς το μέρος μου… αυτό δεν μπορώ να το ξεχάσω.
Υπέγραψε τα χαρτιά χωρίς άλλη κουβέντα.
Έξι μήνες μετά τον γάμο μου, η πεθερά μου πράγματι με παρακάλεσε να επιστρέψω στο οικογενειακό σπίτι.
Δεν επέστρεψα.
Όχι επειδή ήθελα να την τιμωρήσω.
Αλλά επειδή είχα καταλάβει κάτι που θα έπρεπε να γνωρίζω από την αρχή:
Σπίτι δεν είναι το μέρος όπου σου επιτρέπουν να μείνεις όσο τους είσαι χρήσιμη.
Σπίτι είναι το μέρος από το οποίο κανείς δεν μπορεί να σε διώξει επειδή τόλμησες να ζητήσεις την αλήθεια.