Στα ογδόντα μου χρόνια δεν περίμενα δώρα. Ούτε λουλούδια. Ούτε μεγάλες εκπλήξεις. Ήθελα μόνο να δω τα πρόσωπα των δύο εγγονιών μου, να φυσήσω τα κεράκια μαζί τους και να ακούσω άλλη μία φορά το γνώριμο χάος από τα γέλια τους.
Έμενα εδώ και ενάμιση χρόνο σε μια σύγχρονη μονάδα φροντίδας ηλικιωμένων λίγο έξω από τη Θεσσαλονίκη. Δεν ήταν επειδή με είχαν εγκαταλείψει. Εγώ το είχα αποφασίσει όταν έσπασα το ισχίο μου. Δεν ήθελα να γίνω βάρος στον γιο μου, τον Στέλιο, και στη γυναίκα του, τη Μαρίνα.
Τα εγγόνια μου, ο Αντρέας και η Νεφέλη, έρχονταν συχνά στην αρχή.
Μετά οι επισκέψεις έγιναν αραιότερες.
«Διάβασμα.»
«Προπονήσεις.»
«Δουλειά.»
«Δεν προλαβαίνουμε.»
Πίστευα κάθε δικαιολογία.
Μέχρι που έφτασε η εβδομάδα των γενεθλίων μου.
Η υπεύθυνη της μονάδας είχε κανονίσει μια μικρή γιορτή. Οι νοσηλεύτριες είχαν φτιάξει μια τούρτα. Ακόμη και ο μάγειρας είχε ετοιμάσει τα αγαπημένα μου γεμιστά.
Το πρωί του Σαββάτου περίμενα με το καλύτερό μου σακάκι.
Στις έντεκα χτύπησε το τηλέφωνο.
«Γιαγιά… συγγνώμη… και οι δύο έχουμε πυρετό. Ο γιατρός είπε να μη βγούμε καθόλου.»
Η φωνή της Νεφέλης ακουγόταν κάπως βιαστική.
«Να προσέχετε μόνο», της είπα.
Δεν ήθελα να τους κάνω να νιώσουν άσχημα.
Έκλεισα το τηλέφωνο.
Χαμογέλασα στους υπόλοιπους.
Προσποιήθηκα ότι δεν με πείραξε.
Μισή ώρα αργότερα η νεότερη φυσικοθεραπεύτρια, η Ιωάννα, ήρθε δίπλα μου.
«Κυρία Ελένη…»
Προσπάθησε να κρύψει το κινητό της, αλλά πρόλαβα να δω.
Στην οθόνη έπαιζε ένα βίντεο από συναυλία στο Καυτανζόγλειο.
Το πλήθος τραγουδούσε.
Η κάμερα γύρισε προς δύο νέους που χόρευαν γελώντας.
Τους αναγνώρισα αμέσως.
Η Νεφέλη φορούσε ακριβώς το λευκό μπουφάν που της είχα αγοράσει τα προηγούμενα Χριστούγεννα.
Ο Αντρέας κουνούσε το κινητό με αναμμένο φακό.
Δεν ήταν άρρωστοι.
Δεν ήταν καν κοντά στο σπίτι.
Η Ιωάννα κοκκίνισε.
«Συγγνώμη… δεν ήθελα να…»
Της χαμογέλασα.
«Δεν έκανες τίποτα κακό.»
Δεν έκλαψα.
Ούτε τους τηλεφώνησα.
Ούτε έστειλα μήνυμα.
Το ίδιο βράδυ, αντί να σκέφτομαι γιατί δεν ήρθαν, άρχισα να σκέφτομαι ποιοι ήταν πραγματικά δίπλα μου κάθε μέρα.
Η κυρία Δήμητρα που μου έφερνε καφέ χωρίς να της το ζητήσω.
Ο κύριος Νίκος από τη συντήρηση που μου άλλαζε τις μπαταρίες στο ραδιόφωνο.
Οι νοσηλεύτριες που ήξεραν πότε πονούσε το γόνατό μου πριν καν μιλήσω.
Οι άνθρωποι αυτοί είχαν γίνει οικογένειά μου χωρίς να το καταλάβω.
Την επόμενη κιόλας μέρα ζήτησα να δω τη διευθύντρια.
«Θέλω να νοικιάσω ένα πούλμαν.»
Με κοίταξε απορημένη.
«Για ποια εκδρομή;»
«Για όλους εσάς.»
Έμεινε άφωνη.
«Θέλω να φύγετε όλοι ένα Σαββατοκύριακο. Νοσηλευτές, καθαρίστριες, φυσικοθεραπευτές, μάγειρες… όλοι. Να ξεκουραστείτε.»
«Μα… είναι τεράστιο κόστος.»
Χαμογέλασα.
«Το αντέχω.»
Είχα πουλήσει πριν χρόνια το εξοχικό του άντρα μου στη Χαλκιδική.
Τα χρήματα βρίσκονταν ακόμη σε έναν κοινό οικογενειακό επενδυτικό λογαριασμό που είχα δημιουργήσει εγώ. Όλοι τον χρησιμοποιούσαμε για οικογενειακές ανάγκες, αλλά εγώ παρέμενα η βασική διαχειρίστρια.
Δεν χρειαζόταν να ζητήσω άδεια από κανέναν.
👇 Το πιο απρόσμενο μέρος της ιστορίας σας περιμένει στο πρώτο σχόλιο.
Το επόμενο Σαββατοκύριακο το πούλμαν έφυγε γεμάτο γέλια.
Εγώ έμεινα στη μονάδα μαζί με το προσωπικό ασφαλείας που είχε αναλάβει προσωρινά.
Έβλεπα φωτογραφίες.
Περπατούσαν στη θάλασσα.
Έκαναν μασάζ.
Έτρωγαν όλοι μαζί.
Για πρώτη φορά μετά από χρόνια έμοιαζαν πραγματικά ξεκούραστοι.
Τη Δευτέρα το πρωί χτύπησε το κινητό μου ασταμάτητα.
Πρώτα ο Στέλιος.
Ύστερα η Μαρίνα.
Μετά ο Αντρέας.
Στο τέλος η Νεφέλη.
Δεν απάντησα.
Το απόγευμα εμφανίστηκαν όλοι στη μονάδα.
Ο Στέλιος κρατούσε το κινητό του.
«Μπαμπά… δηλαδή… μαμά… τι έγινε;»
«Τι εννοείς;»
«Άνοιξα τον κοινό λογαριασμό. Έγινε μια πολύ μεγάλη χρέωση για ξενοδοχείο, πούλμαν και σπα.»
Τον κοίταξα ήρεμα.
«Ναι.»
Η Μαρίνα αναστέναξε.
«Γιατί δεν μας είπες τίποτα;»
«Θα αλλάζατε κάτι;»
Κανείς δεν μίλησε.
Η Νεφέλη κατέβασε το βλέμμα.
«Γιαγιά…»
«Πώς ήταν ο πυρετός;»
Η αίθουσα πάγωσε.
Ο Αντρέας άρχισε να τρέμει.
«Εμείς…»
«Δεν χρειάζεται να εξηγήσετε.»
Έβγαλα από την τσάντα μου το κινητό.
Άνοιξα το βίντεο της συναυλίας.
Το άφησα να παίξει χωρίς να πω λέξη.
Η Νεφέλη έβαλε τα χέρια στο πρόσωπό της.
Ο Στέλιος γύρισε και τους κοίταξε σαν να τους έβλεπε πρώτη φορά.
«Είπατε ψέματα;»
Κανείς δεν απάντησε.
«Δεν ξοδέψατε τα χρήματα για να μας τιμωρήσετε;» ρώτησε τελικά η Μαρίνα.
Χαμογέλασα ήρεμα.
«Όχι.»
«Τότε γιατί;»
Κοίταξα γύρω μου.
Η Δήμητρα περνούσε εκείνη τη στιγμή τον διάδρομο βοηθώντας έναν ηλικιωμένο κύριο να περπατήσει.
«Γιατί αυτοί οι άνθρωποι ήταν μαζί μου όταν η οικογένειά μου είχε… πυρετό.»
Δεν φώναξα.
Δεν κατηγόρησα κανέναν.
Δεν τους ζήτησα συγγνώμη.
Απλώς σηκώθηκα και αγκάλιασα τη νοσηλεύτρια που περνούσε δίπλα μου.
Η Νεφέλη ξέσπασε σε κλάματα.
«Νόμιζα ότι θα μας μάλωνες.»
«Στην ηλικία μου δεν σπαταλάω χρόνο σε καβγάδες.»
Έκανα μια μικρή παύση.
«Προτιμώ να επενδύω σε όσους είναι πραγματικά παρόντες.»
Εκείνη την ημέρα δεν χάλασε μόνο η εικόνα που είχαν τα εγγόνια μου για μένα.
Άλλαξε και η δική τους εικόνα για τον εαυτό τους.
Από τότε άρχισαν να έρχονται κάθε Κυριακή.
Όχι επειδή φοβήθηκαν ότι θα χάσουν χρήματα.
Αλλά επειδή κατάλαβαν πως η πιο ακριβή απώλεια δεν ήταν μια χρέωση σε έναν λογαριασμό.
Ήταν μια ανάμνηση με τη γιαγιά τους που παραλίγο να μη δημιουργηθεί ποτέ.