Η πεθερά μου δεν είχε χτυπήσει ποτέ το κουδούνι μου χωρίς να τηλεφωνήσει πρώτα. Ούτε όταν ήμουν παντρεμένη με τον γιο της.
Γι’ αυτό, όταν άκουσα το κουδούνι στις επτά και είκοσι ένα βροχερό απόγευμα του Νοέμβρη και την είδα από το ματάκι να στέκεται έξω από την πόρτα μου με μια μικρή μπλε βαλίτσα, για λίγα δευτερόλεπτα δεν άνοιξα.
Η κυρία Δήμητρα ήταν εξήντα δύο χρονών, πάντα κομψή, πάντα περιποιημένη, με τα μαλλιά της χτενισμένα ακόμα κι όταν κατέβαινε απλώς μέχρι τον φούρνο.
Εκείνο το βράδυ φορούσε ένα παλιό μπεζ παλτό που δεν της είχα ξαναδεί.
Και κρατούσε το δεξί της χέρι μέσα στην τσέπη.
«Τι έγινε;» ρώτησα μόλις άνοιξα.
Με κοίταξε χωρίς να χαμογελάσει.
«Μπορώ να μπω;»
Έκανα στην άκρη.
Δεν αγκαλιαστήκαμε.
Μετά το διαζύγιο με τον Αντώνη, πριν από τέσσερις μήνες, είχαμε ανταλλάξει μόνο δύο τυπικά μηνύματα. Ένα για κάποια πράγματα που είχαν μείνει στο παλιό σπίτι και ένα όταν είχε πάει η κόρη μου εκδρομή με το σχολείο.
Η Δήμητρα μπήκε στο μικρό μου διαμέρισμα στη Νέα Σμύρνη, άφησε τη βαλίτσα δίπλα στον καναπέ και κοίταξε γύρω της.
«Η Μαρία;»
«Στο φροντιστήριο αγγλικών.»
Έγνεψε.
Ύστερα έβγαλε επιτέλους το χέρι από την τσέπη.
Κρατούσε ένα κινητό με σπασμένη οθόνη.
Όχι απλώς ραγισμένη.
Σπασμένη στη μέση.
«Είχες δίκιο για τον Αντώνη», είπε.
Δεν απάντησα αμέσως.
Είχα φανταστεί πολλές φορές ότι κάποια μέρα η μητέρα του θα παραδεχόταν πως ο γιος της δεν ήταν ο άνθρωπος που προσπαθούσε να δείχνει.
Αλλά ποτέ έτσι.
Με βαλίτσα.
Με σπασμένο τηλέφωνο.
Και με τα χέρια της να τρέμουν.
«Τι έκανε;»
Η Δήμητρα κάθισε στην άκρη του καναπέ.
«Δεν ξέρω από πού να αρχίσω.»
«Από το γιατί έχεις βαλίτσα.»
Σήκωσε τα μάτια.
«Δεν έχω πού να πάω απόψε.»
Αυτό με ξάφνιασε περισσότερο από οτιδήποτε άλλο.
Η Δήμητρα είχε δικό της διαμέρισμα στον Χολαργό.
Είχε αδερφή στο Παγκράτι.
Είχε φίλες από το σχολείο, γείτονες, ξαδέρφια.
«Γιατί ήρθες εδώ;»
Έσφιξε το σπασμένο κινητό.
«Γιατί είσαι η μόνη που ίσως με πιστέψει.»
Η φράση αυτή με πάγωσε.
Πήγα στην κουζίνα και έβαλα νερό να ζεσταθεί, περισσότερο για να κάνω κάτι με τα χέρια μου παρά επειδή θέλαμε τσάι.
«Πες μου.»
Η Δήμητρα κοίταξε προς το παράθυρο.
«Ο Αντώνης ήρθε το μεσημέρι σπίτι μου. Μου είπε ότι ήθελε να μιλήσουμε για την πώληση του εξοχικού.»
Το εξοχικό.
Ένα μικρό σπίτι στην Αίγινα, που είχε αφήσει ο άντρας της στη Δήμητρα όταν πέθανε.
Ο Αντώνης ήθελε χρόνια να το πουλήσει.
📱 Αν νομίζεις ότι η βαλίτσα ήταν το μεγαλύτερο μυστήριο, η συνέχεια βρίσκεται στο πρώτο σχόλιο. 👇
Η Δήμητρα δεν δεχόταν.
«Και;»
«Είχε μαζί του χαρτιά.»
«Τι χαρτιά;»
«Εξουσιοδότηση. Συμβόλαια. Κάτι για μεταβίβαση.»
«Και υπέγραψες;»
Με κοίταξε προσβεβλημένη.
«Όχι.»
Έπειτα χαμήλωσε τη φωνή της.
«Αλλά κάποιος είχε ήδη υπογράψει για μένα.»
Έμεινα ακίνητη.
«Τι εννοείς;»
«Είδα την υπογραφή μου.»
«Ήταν πλαστή;»
Η Δήμητρα δεν απάντησε.
Αντί γι’ αυτό, άνοιξε την τσάντα της και έβγαλε έναν φάκελο.
Μέσα υπήρχαν φωτοτυπίες.
Μια εξουσιοδότηση.
Ένα προσύμφωνο.
Και μια φωτοτυπία ταυτότητας.
«Πού τα βρήκες;»
«Στην τσάντα του.»
«Έψαξες την τσάντα του;»
«Έπεσε κάτω όταν πήγαμε να τραβήξουμε το κινητό ο ένας από τον άλλον.»
Κοίταξα το σπασμένο τηλέφωνο.
«Γι’ αυτό έσπασε;»
Η Δήμητρα έγνεψε αργά.
«Τον ηχογράφησες;»
Έμεινε σιωπηλή.
Τότε κατάλαβα.
«Τον ηχογράφησες.»
«Ναι.»
«Γιατί;»
«Γιατί κάτι δεν μου άρεσε από την πρώτη στιγμή.»
Η βροχή χτυπούσε το τζάμι της κουζίνας. Από τον δρόμο ακουγόταν ένα μηχανάκι και κάποιος που φώναζε για θέση πάρκινγκ.
Όλα έξω ήταν συνηθισμένα.
Μέσα στο σπίτι μου, όμως, κάτι που περίμενα χρόνια να ακούσω άρχιζε επιτέλους να ξετυλίγεται.
«Τι είπε;»
Η Δήμητρα πήρε βαθιά ανάσα.
«Ότι θα πουλήσει το σπίτι είτε συμφωνήσω είτε όχι.»
«Και μετά;»
«Του είπα ότι δεν γίνεται.»
«Και;»
«Μου είπε πως έχω ήδη συμφωνήσει.»
Έσκυψα πάνω από τα χαρτιά.
Η υπογραφή πράγματι έμοιαζε πολύ με της Δήμητρας.
Ίσως υπερβολικά πολύ.
«Ποιος τα ετοίμασε;»
«Δεν ξέρω.»
«Υπάρχει συμβολαιογράφος; Δικηγόρος;»
«Υπάρχουν ονόματα.»
Πήρα τη φωτοτυπία και διάβασα.
Κάποιο όνομα συμβολαιογράφου στον Πειραιά.
Ένα μεσιτικό γραφείο.
Και ένας αγοραστής που δεν γνώριζα.
«Αύριο πρέπει να μιλήσεις με δικηγόρο.»
Η Δήμητρα γέλασε χωρίς χιούμορ.
«Αύριο;»
«Ναι.»
«Ελένη, δεν ήρθα για το σπίτι.»
Σήκωσα το βλέμμα.
«Τότε γιατί ήρθες;»
Άφησε το κινητό πάνω στο τραπέζι.
«Γιατί μέσα σ’ αυτό υπάρχει κάτι πολύ χειρότερο.»
Την κοίταξα χωρίς να μιλάω.
Η Δήμητρα προσπάθησε να ανοίξει το κινητό.
Η οθόνη αναβόσβησε.
«Έχεις φορτιστή;»
Της έδωσα έναν.
Το τηλέφωνο άνοιξε για λίγα δευτερόλεπτα και μετά έσβησε ξανά.
«Τι υπάρχει μέσα;»
«Μηνύματα.»
«Με ποιον;»
«Δεν ξέρω ποια είναι.»
Ένιωσα τον αυχένα μου να σφίγγεται.
«Γυναίκα;»
Η Δήμητρα έγνεψε.
«Νόμιζα ότι μιλάμε για κάποια σχέση.»
Έβγαλα ένα πικρό γέλιο.
«Αν έχει άλλη γυναίκα, δεν με αφορά πια.»
«Δεν είναι αυτό.»
Η πόρτα άνοιξε εκείνη τη στιγμή.
Η Μαρία μπήκε βρεγμένη από τη βροχή, πέταξε το σακίδιό της στον διάδρομο και φώναξε:
«Μαμά, η ομπρέλα χάλασε πάλι!»
Σταμάτησε όταν είδε τη γιαγιά της.
«Γιαγιά;»
Το πρόσωπο της Δήμητρας άλλαξε αμέσως.
Σηκώθηκε και άνοιξε τα χέρια της.
«Κορίτσι μου.»
Η Μαρία την αγκάλιασε.
«Θα μείνεις εδώ;»
Η Δήμητρα με κοίταξε.
«Μόνο απόψε.»
Η κόρη μου ήταν δώδεκα χρονών και ήξερε πολύ περισσότερα για το διαζύγιό μας απ’ όσα θα ήθελα.
Δεν γνώριζε όμως τις λεπτομέρειες.
Δεν γνώριζε ότι ο πατέρας της είχε πάρει χρήματα από τον κοινό μας λογαριασμό χωρίς να μου το πει.
Δεν γνώριζε ότι είχε χρησιμοποιήσει τη δική μου υπογραφή σε δύο αιτήσεις δανείου.
Και κυρίως δεν γνώριζε ότι, όταν είχα ανακαλύψει τα πάντα και το είχα πει στη Δήμητρα, εκείνη είχε αρνηθεί να με πιστέψει.
«Ο Αντώνης δεν είναι απατεώνας», μου είχε πει τότε.
«Είναι απλώς πιεσμένος.»
Τέσσερις μήνες αργότερα, καθόταν στην κουζίνα μου με μια βαλίτσα.
Αφού η Μαρία μπήκε στο δωμάτιό της, η Δήμητρα ψιθύρισε:
«Δεν θέλω να ακούσει τίποτα.»
«Ούτε εγώ.»
Της έστρωσα στον καναπέ.
Πριν κοιμηθούμε, πήγαμε το κινητό σ’ ένα μικρό κατάστημα επισκευών που έμενε ανοιχτό μέχρι αργά στην πλατεία.
Ο τεχνικός το κοίταξε.
«Η οθόνη αλλάζει. Τα δεδομένα πιθανότατα σώζονται.»
«Πότε;» ρώτησε η Δήμητρα.
«Αύριο το απόγευμα.»
Επιστρέψαμε σπίτι σχεδόν σιωπηλές.
Το πρωί, η Δήμητρα είχε ήδη φτιάξει καφέ όταν ξύπνησα.
«Δεν κοιμήθηκες.»
«Όχι.»
«Θες να πάρουμε την αδερφή σου;»
«Όχι ακόμα.»
«Γιατί;»
«Γιατί φοβάμαι ότι ο Αντώνης θα πάει εκεί.»
«Σε απείλησε;»
Η Δήμητρα δίστασε.
«Όχι ακριβώς.»
«Τι σημαίνει όχι ακριβώς;»
«Μου είπε ότι αν αρχίσω να λέω ανοησίες, θα με βγάλει τρελή.»
Έμεινα σιωπηλή.
Την ίδια ακριβώς φράση είχε πει και σε μένα.
Όταν είχα ανακαλύψει τις τραπεζικές κινήσεις.
Όταν του είχα ζητήσει εξηγήσεις.
Όταν είχα πει ότι θα μιλήσω με λογιστή.
«Θα πω ότι έχεις πάθει εμμονή», μου είχε ψιθυρίσει τότε.
Δεν το είχα πει ποτέ στη Δήμητρα.
Τώρα, εκείνη με κοιτούσε.
«Σου το είχε πει κι εσένα, έτσι δεν είναι;»
Δεν χρειάστηκε να απαντήσω.
Η Δήμητρα έκλεισε τα μάτια της.
«Θεέ μου.»
Λίγες ώρες αργότερα πήγαμε σε μια δικηγόρο που μου είχε προτείνει μια συνάδελφος.
Την έλεγαν Άννα Παπαδοπούλου και το γραφείο της ήταν κοντά στο Σύνταγμα.
Κοίταξε τα χαρτιά προσεκτικά.
«Αυτό είναι σοβαρό», είπε.
«Μπορεί να έχει γίνει μεταβίβαση;» ρώτησε η Δήμητρα.
«Δεν μπορώ να ξέρω χωρίς έλεγχο.»
Η Άννα κράτησε αντίγραφα.
«Υπάρχει κάτι άλλο;»
Η Δήμητρα κοίταξε εμένα.
«Υπάρχει κινητό.»
«Του γιου σας;»
«Όχι. Δικό μου.»
Η δικηγόρος σήκωσε το φρύδι.
«Και γιατί είναι σημαντικό;»
«Έχει μηνύματα που μου έστειλε κατά λάθος.»
Η καρδιά μου χτύπησε πιο δυνατά.
«Κατά λάθος;»
Η Δήμητρα έγνεψε.
Αυτό δεν μου το είχε πει.
«Τι μήνυμα;»
Η Δήμητρα έβγαλε ένα χαρτί από την τσάντα της.
Είχε γράψει κάτι πρόχειρα.
«Το πρόλαβα πριν σπάσει το κινητό.»
Η Άννα διάβασε.
Μετά μου έδωσε το χαρτί.
Έγραφε:
«Μην ανησυχείς. Μόλις τελειώσει η μεταβίβαση, η μάνα μου δεν θα μπορεί να κάνει τίποτα. Με την Ελένη τελειώσαμε. Η μικρή είναι το μόνο που πρέπει να τακτοποιήσω.»
Ένιωσα το στομάχι μου να δένεται κόμπος.
«Η μικρή;»
Η Δήμητρα έπιασε το χέρι μου.
«Ελένη…»
«Τι σημαίνει να τακτοποιήσει τη μικρή;»
Η δικηγόρος παρέμεινε ψύχραιμη.
«Δεν πρέπει να υποθέσουμε τίποτα.»
«Είναι η κόρη μου.»
«Το καταλαβαίνω.»
Γύρισα στη Δήμητρα.
«Γιατί δεν μου το είπες χθες;»
«Γιατί δεν ήξερα πώς.»
«Σε ποιον πήγαινε το μήνυμα;»
«Σε μια επαφή χωρίς όνομα. Μόνο αριθμός.»
Η Άννα πήρε το χαρτί.
«Αν ανακτηθούν τα δεδομένα, θέλω αντίγραφα. Μην απαντήσετε σε κανέναν.»
Το απόγευμα πήγαμε στο κατάστημα.
Ο τεχνικός είχε αλλάξει προσωρινά την οθόνη.
«Δουλεύει.»
Η Δήμητρα άνοιξε τα μηνύματα.
Βρήκαμε τη συνομιλία.
Δεν ήταν με γυναίκα.
Ήταν με έναν άντρα που αναφερόταν μόνο ως «Κ.».
Υπήρχαν δεκάδες μηνύματα.
Η Δήμητρα άρχισε να διαβάζει.
Στην αρχή μιλούσαν για το εξοχικό.
Μετά για χρήματα.
Μετά για μένα.
Και μετά για τη Μαρία.
Ένα μήνυμα του Αντώνη έγραφε:
«Αν η Ελένη ζητήσει αύξηση διατροφής, θα πω ότι δεν έχω εισόδημα.»
Άλλο:
«Τα χρήματα από την Αίγινα θα φύγουν κατευθείαν έξω.»
Και μετά:
«Για τη μικρή έχουμε χρόνο μέχρι να γίνει δεκατριών.»
«Τι σημαίνει αυτό;» ψιθύρισε η Δήμητρα.
Δεν ήξερα.
Συνεχίσαμε.
Κάποια στιγμή ο «Κ.» είχε γράψει:
«Δεν πρέπει να μάθει ότι ο λογαριασμός είναι στο όνομά της.»
Πάγωσα.
«Ποιος λογαριασμός;»
Η Δήμητρα έψαξε πιο πάνω.
Και τότε βρήκαμε μια φωτογραφία.
Ήταν ένα τραπεζικό έγγραφο.
Στο όνομα της Μαρίας.
Λογαριασμός που δεν γνώριζα.
Με περισσότερες από ογδόντα χιλιάδες ευρώ.
Κάθισα σε μια καρέκλα του καταστήματος.
«Από πού είναι αυτά τα χρήματα;»
Η Δήμητρα έγινε άσπρη.
«Ξέρω.»
«Τι;»
«Ξέρω από πού είναι.»
Την κοίταξα.
«Πες μου.»
Η φωνή της έσπασε.
«Από τον πατέρα του Αντώνη.»
Ο άντρας της, ο Σπύρος, είχε πεθάνει πριν από τρία χρόνια.
«Τι σχέση έχει;»
Η Δήμητρα κάθισε δίπλα μου.
«Λίγο πριν πεθάνει, είχε πουλήσει ένα οικόπεδο στη Μεσσηνία.»
«Και;»
«Είχε πει ότι ήθελε να αφήσει κάτι στη Μαρία. Για τις σπουδές της.»
Δεν μπορούσα να μιλήσω.
«Πόσα;»
«Ογδόντα χιλιάδες.»
«Και γιατί δεν το ήξερα;»
Η Δήμητρα κατέβασε το κεφάλι.
«Γιατί ο Αντώνης μου είπε ότι θα το αναλάβει εκείνος.»
Ένιωσα θυμό να ανεβαίνει τόσο γρήγορα που μου κόπηκε η ανάσα.
«Τρία χρόνια ήξερες ότι υπήρχαν χρήματα στο όνομα της κόρης μου;»
«Ήξερα ότι ο Σπύρος ήθελε να της αφήσει χρήματα. Δεν ήξερα ότι είχε ανοίξει ο λογαριασμός.»
«Και δεν ρώτησες ποτέ;»
Δεν απάντησε.
Εκείνη τη στιγμή το κινητό της χτύπησε.
Αντώνης.
Κοιταχτήκαμε.
Η Δήμητρα άφησε να χτυπάει.
Μετά ήρθε μήνυμα.
«Ξέρω ότι είσαι με την Ελένη.»
Ακολούθησε δεύτερο.
«Μην κάνετε τίποτα που θα με αναγκάσει να αντιδράσω.»
Η Δήμητρα άρχισε να τρέμει.
Εγώ, αντίθετα, ηρέμησα.
Για πρώτη φορά μετά από μήνες, ήξερα ακριβώς τι έπρεπε να κάνω.
«Θα πάμε στην Άννα.»
Τις επόμενες δύο μέρες δεν είπαμε τίποτα στον Αντώνη.
Η δικηγόρος επικοινώνησε με την τράπεζα, έλεγξε το ακίνητο στην Αίγινα και έκανε κάτι που εγώ δεν είχα σκεφτεί.
Έψαξε το όνομα του «Κ.»
Ο αριθμός ανήκε σε λογιστή.
Πρώην συνεργάτη του Αντώνη.
Και το σημαντικότερο: ο λογαριασμός της Μαρίας είχε ήδη δύο αιτήματα μεταφοράς χρημάτων που είχαν απορριφθεί επειδή απαιτούνταν επιπλέον έγκριση.
Το ακίνητο στην Αίγινα δεν είχε ακόμα μεταβιβαστεί.
Όμως το προσύμφωνο είχε κατατεθεί.
Με πλαστή υπογραφή.
Η Άννα ήταν σαφής.
«Αυτό πλέον δεν είναι οικογενειακός καβγάς.»
Η Δήμητρα πήγε την ίδια μέρα στην αστυνομία.
Εγώ έμεινα έξω.
Δεν ήθελα να ακούσω τι ακριβώς θα έλεγε για τον γιο της.
Όταν βγήκε, ήταν σαν να είχε γεράσει δέκα χρόνια.
«Τελείωσε;» ρώτησα.
«Όχι», είπε. «Τώρα αρχίζει.»
Ο Αντώνης εμφανίστηκε στο σπίτι μου το ίδιο βράδυ.
Δεν χτύπησε ήρεμα.
Χτύπησε δυνατά.
«Ελένη! Άνοιξε!»
Η Μαρία ήταν μέσα.
Κάλεσα τη Δήμητρα από το δωμάτιο.
«Μην ανοίξεις», είπε.
Ο Αντώνης ξαναχτύπησε.
«Ξέρω ότι η μάνα μου είναι εκεί.»
Η Δήμητρα πλησίασε στην πόρτα.
«Αντώνη, φύγε.»
Για λίγο επικράτησε σιωπή.
Μετά ακούστηκε η φωνή του.
«Μαμά, δεν καταλαβαίνεις τι γίνεται.»
«Καταλαβαίνω πολύ καλά.»
«Η Ελένη σε έχει βάλει εναντίον μου.»
Η Δήμητρα με κοίταξε.
Το περίμενα αυτό.
«Δεν μου είπε τίποτα η Ελένη.»
Ο Αντώνης χτύπησε την πόρτα με την παλάμη.
«Άνοιξε να μιλήσουμε.»
«Όχι.»
«Θα χάσουμε τα πάντα.»
Η Δήμητρα έκλεισε τα μάτια.
«Εσύ τα έχασες.»
Για πρώτη φορά άκουσα φόβο στη φωνή του.
«Τι έκανες;»
Η Δήμητρα δεν απάντησε.
Έπειτα από ένα λεπτό ακούσαμε τα βήματά του να απομακρύνονται.
Η Μαρία εμφανίστηκε στον διάδρομο.
«Γιατί ο μπαμπάς φώναζε;»
Πήγα κοντά της.
«Έχει ένα πρόβλημα που πρέπει να λύσει.»
«Με σένα;»
«Όχι αυτή τη φορά.»
Κοίταξε τη γιαγιά της.
«Με σένα;»
Η Δήμητρα χαμογέλασε λυπημένα.
«Λίγο.»
Η υπόθεση χρειάστηκε μήνες.
Το εξοχικό δεν πουλήθηκε.
Ο λογαριασμός της Μαρίας μπλοκαρίστηκε ώστε να μην μπορεί κανείς να κινήσει τα χρήματα μέχρι να ξεκαθαρίσει το θέμα.
Ο λογιστής συνεργάστηκε με τις αρχές.
Και τότε ήρθε η τελευταία αποκάλυψη.
Η υπογραφή της Δήμητρας δεν είχε αντιγραφεί από κάποιο παλιό έγγραφο.
Υπήρχε βίντεο από κάμερα μέσα στο παλιό σπίτι του Αντώνη.
Το είχε κρατήσει ο ίδιος ο λογιστής για να προστατευτεί.
Στο βίντεο, ο Αντώνης καθόταν στο τραπέζι με μια στοίβα χαρτιά και προσπαθούσε ξανά και ξανά να μιμηθεί την υπογραφή της μητέρας του.
Δίπλα του υπήρχε ένα παλιό χριστουγεννιάτικο καρτελάκι.
«Στον αγαπημένο μου γιο, με όλη μου την αγάπη. Μαμά.»
Από εκεί είχε μάθει να αντιγράφει την υπογραφή.
Όταν το είδε η Δήμητρα, δεν έκλαψε.
Έμεινε μόνο σιωπηλή.
Ύστερα είπε:
«Αυτό το καρτελάκι το είχα γράψει όταν ήταν δεκαοχτώ.»
Για πρώτη φορά ένιωσα λύπη όχι μόνο για μένα, αλλά και για εκείνη.
Δεν είχε χάσει απλώς την εμπιστοσύνη της στον γιο της.
Είχε χάσει την εικόνα που είχε για εκείνον ολόκληρη τη ζωή της.
Ένα βράδυ, περίπου έξι μήνες μετά την ημέρα που είχε εμφανιστεί με τη βαλίτσα, ήμασταν οι δυο μας στο μπαλκόνι μου.
Η Μαρία διάβαζε μέσα.
Η Δήμητρα είχε επιστρέψει στο σπίτι της.
Το εξοχικό ήταν ακόμα δικό της.
Τα χρήματα της Μαρίας ήταν ασφαλή.
Και ο Αντώνης αντιμετώπιζε πλέον κανονική δικαστική διαδικασία.
«Ξέρεις τι με πονάει περισσότερο;» με ρώτησε.
«Τι;»
«Ότι όταν μου τα έλεγες εσύ, δεν σε πίστεψα.»
Δεν απάντησα.
«Νόμιζα ότι επειδή ήταν παιδί μου, τον ήξερα καλύτερα από σένα.»
Κοίταξε τα φώτα της πόλης.
«Τελικά, απλώς δεν ήθελα να ξέρω.»
Την άφησα να το πει χωρίς να την παρηγορήσω.
Μετά από λίγο, μου έδωσε ένα μικρό κουτί.
«Τι είναι;»
«Άνοιξέ το.»
Μέσα υπήρχε ένα κλειδί.
«Του εξοχικού;»
«Ναι.»
«Γιατί μου το δίνεις;»
«Δεν σου το δίνω εσένα.»
Χαμογέλασε για πρώτη φορά εκείνο το βράδυ.
«Είναι της Μαρίας. Όχι τώρα. Όταν γίνει δεκαοχτώ.»
Την κοίταξα ξαφνιασμένη.
«Δήμητρα…»
«Έκανα ήδη διαθήκη.»
«Δεν χρειάζεται.»
«Για μένα χρειάζεται.»
Έκλεισε τα δάχτυλά μου γύρω από το κλειδί.
«Και αυτή τη φορά δεν άφησα κανέναν άλλον να κρατήσει τα χαρτιά.»
Χαμογέλασα.
Η Δήμητρα σηκώθηκε να φύγει.
Στην πόρτα, γύρισε και με κοίταξε.
«Ελένη;»
«Ναι;»
«Εκείνο το πρώτο βράδυ που ήρθα εδώ… νόμιζα ότι ερχόμουν επειδή δεν είχα πού αλλού να πάω.»
«Και;»
«Τώρα καταλαβαίνω ότι ήρθα επειδή εσύ ήσουν η μόνη που μου είχε πει την αλήθεια πριν αναγκαστώ να τη δω μόνη μου.»
Έφυγε.
Κι εγώ έμεινα στην πόρτα με το κλειδί στο χέρι, σκεπτόμενη πόσο παράξενα τελειώνουν μερικές οικογένειες.
Όχι με μια μεγάλη έκρηξη.
Αλλά με ένα σπασμένο κινητό, μια βαλίτσα στην είσοδο και δύο γυναίκες που χρειάστηκε να χάσουν τον ίδιο άνθρωπο για να μπορέσουν, επιτέλους, να πιστέψουν η μία την άλλη.