Η Ιταλία, ένας από τους κορυφαίους τουριστικούς προορισμούς παγκοσμίως, προσελκύει πάνω από έξι εκατομμύρια Αμερικανούς επισκέπτες κάθε χρόνο. Παρά τη λάμψη και την πλούσια ιστορία της, φιλοξενεί ένα ανατριχιαστικό μυστικό: ένα νησί κλειστό για το κοινό λόγω της εφιαλτικής του ιστορίας.
Ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες συνορεύουν με χώρες πλούσιες σε ιστορία όπως ο Καναδάς και το Μεξικό, και η εξωτική Καραϊβική βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής (όπως οι Μπαχάμες, λιγότερο από μιάμιση ώρα από το Ορλάντο της Φλόριντα), η χώρα για την οποία μιλάμε βρίσκεται στην Ευρώπη.
Σύμφωνα με έκθεση του Γραφείου Απογραφής των ΗΠΑ (2021), περίπου το 5% του αμερικανικού πληθυσμού, δηλαδή 15.947.138 άτομα, δηλώνουν ιταλοαμερικανική καταγωγή. Αυτή η στενή σχέση συμβάλλει στο γιατί έξι εκατομμύρια Αμερικανοί διασχίζουν τον Ατλαντικό ετησίως για να επισκεφθούν τα αμέτρητα αρχαία μνημεία της χώρας, όπως εκτιμά το ιταλικό τουριστικό περιοδικό «Όλοι οι δρόμοι οδηγούν στην Ιταλία».
Ωστόσο, υπάρχει ένας προορισμός όπου η είσοδος απαγορεύεται αυστηρά: το νησί Ποβέγκλια (Poveglia).
Το «Πιο Τρομακτικό Νησί του Κόσμου»
Το νησί Ποβέγκλια βρίσκεται στην ανατολική ακτή της Ιταλίας, περίπου 5,6 χιλιόμετρα νότια της Βενετίας. Έχει αποκτήσει τη φήμη ως «το πιο τρομακτικό νησί του κόσμου» λόγω του εκτιμώμενου αριθμού των 160.000 ανθρώπινων υπολειμμάτων που περιέχει. Οι τουριστικές επισκέψεις έχουν απαγορευτεί επίσημα λόγω της επικίνδυνης κατάρρευσης των κτιρίων.
Με έκταση μόλις επτά εκτάρια, η Ποβέγκλια είναι λίγο μικρότερη από το θρυλικό νησί Αλκατράζ του Σαν Φρανσίσκο (8,9 εκτάρια). Ενώ το Αλκατράζ ήταν μια ομοσπονδιακή φυλακή με μέγιστη χωρητικότητα 336 κρατουμένων, η Ποβέγκλια είχε έναν πολύ πιο μακάβριο ρόλο.
Η Ιστορία του Τρόμου
Στα τέλη του 18ου αιώνα, όταν οι υπάρχουσες εγκαταστάσεις καραντίνας είχαν γεμίσει, η Ποβέγκλια χρησιμοποιήθηκε για την απομόνωση ατόμων που ήταν ύποπτα ότι είχαν προσβληθεί από την πανούκλα. Γρήγορα μετατράπηκε σε χώρο ταφής, όπου τα θύματα θάβονταν σε μεγάλους λάκκους.
Η Ποβέγκλια λειτούργησε ως κέντρο καραντίνας μέχρι το 1922. Στη συνέχεια, μετατράπηκε σε ψυχιατρικό νοσοκομείο πριν τελικά κλείσει το 1968. Εκτιμάται ότι 160.000 άνθρωποι πέθαναν, θάφτηκαν ή αποτεφρώθηκαν εκεί.
Πενήντα χρόνια μετά το κλείσιμό του, τα κτίρια του νησιού καταρρέουν και οι τοπικές αρχές το έχουν κηρύξει πολύ επικίνδυνο για τους επισκέπτες.
Η Εμπειρία των Εξερευνητών
Παρά την απαγόρευση, οι Βρετανοί εξερευνητές Matt Nadin και Andy Thompson κατάφεραν να αποκτήσουν πρόσβαση το 2020 για τη σειρά τους στο YouTube «Finders Beepers History Seekers».
Ο Nadin περιέγραψε την εμπειρία:
«Το νησί είναι γεμάτο με μια θλιβερή και τρομακτική ιστορία. Ένας απίστευτος αριθμός ανθρώπων πέθανε εκεί, και το περπάτημα σε αυτό σου δίνει μια ιδέα για τις τραγωδίες που συνέβησαν. Έκαψαν τα πτώματα και τα άφησαν εκεί. Το νησί δεν καθαρίστηκε ποτέ εντελώς, οπότε όλα παρέμειναν όπως ήταν.
Αργότερα, όταν μετατράπηκε σε άσυλο και έφεραν τους ανθρώπους εκεί μακριά από τα αδιάκριτα βλέμματα, άρχισαν να κάνουν φρικιαστικά πειράματα πάνω τους. Όταν ήμασταν εκεί, ακούσαμε το κουδούνι να χτυπά. Ήταν αρκετά ανατριχιαστικό και με τρόμαξε λίγο. Φαινόταν σαν προμήνυμα ή κάτι τέτοιο. Όλο το θέαμα ήταν παράξενο και ανησυχητικό, αν και τα πλακάκια και οι καμάρες υποδήλωναν ότι κάποτε ήταν ένα όμορφο κτίριο. Ήταν φανερό ότι σχεδόν κανείς δεν είχε πάει εκεί για χρόνια, γιατί δεν υπάρχουν γκράφιτι ή κάτι παρόμοιο· όλα είναι απλά φυσική φθορά».