Η κυρία Heckle κοίταξε την Clara με ένα μείγμα απορίας και ελαφριάς προσβολής, ενώ η Frannie χαμήλωσε το βλέμμα της, εμφανώς αμήχανη.
«Μα… εμείς ντυνόμαστε έτσι πάντα», ψέλλισε η κυρία Heckle. «Δεν καταλαβαίνουμε γιατί πρέπει να αλλάξουμε μόνο για έναν γάμο».
Η Clara πήρε μια βαθιά ανάσα, προσπαθώντας να κρατήσει την ψυχραιμία της. «Κατανοώ ότι μπορεί να σας φαίνεται δύσκολο, αλλά η εικόνα μετράει πολύ.
Θέλω ο γάμος του γιου μου να είναι μια εκδήλωση με κομψότητα, και η εμφάνιση των γονιών της νύφης αποτελεί σημαντικό μέρος αυτής». Η κυρία Heckle φαινόταν ακόμα μπερδεμένη, ενώ η Frannie κούνησε ντροπαλά το κεφάλι της, εμφανώς αμήχανη. Ο τόνος της Clara έγινε πιο σταθερός. «Σας παρακαλώ, σκεφτείτε την πρότασή μου. Θα ήταν μια ευγενική χειρονομία και θα βοηθούσε να δημιουργηθεί η κατάλληλη ατμόσφαιρα για την εκδήλωση».
Μετά από μια στιγμή αμήχανης σιωπής, η κυρία Heckle αναστέναξε και έγνεψε αργά. «Εντάξει, κυρία Wellington. Θα προσπαθήσουμε να προσαρμοστούμε όσο καλύτερα μπορούμε». Η Clara χαμογέλασε ικανοποιημένη. «Σας ευχαριστώ. Αυτό είναι ό,τι ζητώ».
Μόλις η κυρία Heckle και η Frannie έφυγαν από το σπίτι των Wellington, η Clara αναστέναξε βαριά. Ήξερε ότι είχε πει τα σωστά λόγια για να διασφαλίσει ότι ο γάμος του γιου της θα εξελιχθεί όπως τον είχε φανταστεί.
Κι όμως, βαθιά μέσα της, αναρωτιόταν αν έκανε το σωστό, κρίνοντας τόσο αυστηρά τις Heckle μόνο για τον τρόπο που ντύνονταν. Ίσως, σκέφτηκε, υπήρχε κάτι πιο σημαντικό από την επιφάνεια της εμφάνισης.