Με το που πάτησε ο Dave το πόδι του στη σκηνή, μια ηλεκτρισμένη αύρα κατέκλυσε τον χώρο, προμηνύοντας μια εμφάνιση πραγματικά μοναδική. Η φωνή του ξεχύθηκε στον αέρα, πλέκοντας ένα μελωδικό δίχτυ που αιχμαλώτισε ακαριαία τις αισθήσεις κοινού και κριτών.
Κάθε του νότα αποτελούσε έναν άψογο συνδυασμό βαθιάς ευαισθησίας και κρυστάλλινης διαύγειας, εκπέμποντας έναν μαγνητισμό που καθήλωνε τους πάντες. Η ενέργεια στο πλατό μεταμορφώθηκε ριζικά, λες και ο χρόνος σταμάτησε για να υποκλιθεί στην παρουσία του.
Οι κριτές, ολοκληρωτικά μαγεμένοι, αφέθηκαν στο κύμα των συναισθημάτων που ξεσήκωσε η ερμηνεία του, αναγνωρίζοντας το ασύλληπτο μέγεθος του ταλέντου του.
Κάθε ηχηρή συγχορδία έμοιαζε να σμιλεύει ένα ηχητικό αριστούργημα, ανυψώνοντας την εμπειρία σε μια σχεδόν μεταφυσική διάσταση. Ο θαυμασμός στα πρόσωπα της επιτροπής ήταν έκδηλος — μια σιωπηλή, αλλά απόλυτη αναγνώριση της σπάνιας καλλιτεχνικής του αξίας.
Σαν από κοινό ένστικτο, οι καρέκλες στράφηκαν ταυτόχρονα προς το μέρος του, αποδίδοντας φόρο τιμής στην ιδιοφυΐα που στεκόταν μπροστά τους.
Ο Dave Crosby είχε μόλις χαράξει την αρχή μιας ένδοξης πορείας.