Μια μέρα, ήμουν στο λεωφορείο με την τετράχρονη κόρη μου. Το λεωφορείο δεν ήταν γεμάτο, αλλά όλες οι θέσεις ήταν κατειλημμένες. Μετά από μερικές στάσεις, μπήκε μια ηλικιωμένη κυρία ψάχνοντας μέρος για να καθίσει.
Χωρίς δισταγμό, η κόρη μου σηκώθηκε για να της παραχωρήσει τη θέση της. Αλλά αυτό που είπε στη συνέχεια έκανε όλο το λεωφορείο να ξεσπάσει σε γέλια.
Η κόρη μου άρχισε να μιλάει νωρίς, αν και μερικές φορές οι φράσεις της ήταν δύσκολο να κατανοηθούν από ξένους. Εκείνη τη μέρα, μας εξέπληξε όλους με μια αστεία ατάκα. Καθώς παραχωρούσε τη θέση της, κοίταξε την κυρία και είπε δυνατά: «Γιαγιά, κάθισε στη θέση μου!»
Η κυρία χαμογέλασε συγκινημένη και κάθισε. Τότε, η κόρη μου συμπλήρωσε όλη περήφανη: «Η μαμά μου με έμαθε να παραχωρώ τη θέση μου. Δίνω πάντα τη θέση μου σε όσους είναι μισοπεθαμένοι».
Η κυρία έμεινε λίγο έκπληκτη, προσπαθώντας να καταλάβει τι ήθελε να πει η κόρη μου. Εξήγησα ότι είχε μπερδέψει τις λέξεις και εννοούσε «για τους ηλικιωμένους».
Το γέλιο εξαπλώθηκε σε όλο το λεωφορείο και η καλή διάθεση κυριάρχησε παντού. Η κόρη μου δεν κατάλαβε ακριβώς τον λόγο των γέλιων, αλλά χάρηκε που η χειρονομία της εκτιμήθηκε τόσο πολύ.