Το αγόρι δεν άφησε την ηλικιωμένη γυναίκα να καθίσει στην ελεύθερη θέση δίπλα του και, με ένα αλαζονικό χαμόγελο, είπε: — «Αυτή η θέση είναι κρατημένη για τα πόδια μου», απάντησε, και στη συνέχεια άπλωσε τα πόδια του πάνω στο κάθισμα.
Εκείνη την ημέρα το λεωφορείο ήταν ασφυκτικά γεμάτο.
Οι επιβάτες στέκονταν όπως-όπως για να μην πέσουν στις στροφές. Κάποιοι μιλούσαν δυνατά, άλλοι κοιτούσαν τα τηλέφωνά τους, ενώ μερικοί υπέμεναν τη συνωστισμό σιωπηλά.
Σε μια στάση, επιβιβάστηκε αργά μια ηλικιωμένη γυναίκα με μπαστούνι. Κάθε βήμα φαινόταν να της κοστίζει τεράστια προσπάθεια. Οι άνθρωποι παραμέρισαν λίγο, αλλά δεν υπήρχε πραγματικά ελεύθερη θέση.
Τότε, είδε μια θέση δίπλα σε έναν νεαρό άνδρα.
Το αγόρι καθόταν γερμένο προς τα πίσω, με τα πόδια ανοιχτά, και το σακίδιό του βρισκόταν στο διπλανό κάθισμα. Είχε πιάσει σχεδόν όλο τον χώρο, σαν το λεωφορείο να του ανήκε. Η ηλικιωμένη γυναίκα τον πλησίασε δειλά.
— Νεαρέ μου, θα μπορούσες να πάρεις την τσάντα σου; Θα ήθελα να καθίσω…
Το αγόρι δεν απάντησε καν και προσποιήθηκε ότι δεν ακούει. Μετά από λίγα δευτερόλεπτα, η γυναίκα άπλωσε προσεκτικά το χέρι της προς την τσάντα για να ελευθερώσει τη θέση. Αμέσως, ο νεαρός πετάχτηκε πάνω και φώναξε:
— Έι! Ποιος σου επέτρεψε να αγγίζεις τα πράγματά μου;!
Το λεωφορείο σώπασε. — Απλώς ήθελα να καθίσω… ψιθύρισε η ηλικιωμένη γυναίκα. Το αγόρι χαμογέλασε αλαζονικά. — Αυτή η θέση είναι πιασμένη. — Από ποιον; ρώτησε εκείνη ήρεμα. — Από τα πόδια μου, απάντησε, και έβαλε τα πόδια του πάνω στο κάθισμα.
Στη συνέχεια πρόσθεσε ψυχρά: — Και εξάλλου… μυρίζεις «γριά». Δεν σε θέλω δίπλα μου.
Οι επιβάτες πάγωσαν. Όμως ο νεαρός δεν φανταζόταν τι επρόκειτο να συμβεί λίγα δευτερόλεπτα μετά…
Η συνέχεια στο πρώτο σχόλιο.
Καθώς το λεωφορείο συνέχιζε τη διαδρομή του μέσα σε μια βαριά σιωπή, μια μικρή φωνή ακούστηκε από το πίσω μέρος.
— Κύριε… πάρτε τη δική μου θέση.
Όλα τα βλέμματα στράφηκαν σε ένα αγοράκι περίπου οκτώ ετών που καθόταν δίπλα στο παράθυρο. Φορούσε μια σχολική στολή που του έπεφτε μεγάλη και κρατούσε την τσάντα του στην αγκαλιά του. Η ηλικιωμένη γυναίκα του χαμογέλασε συγκινημένη. — Όχι, αγόρι μου, κάτσε εσύ. Είσαι κι εσύ κουρασμένος… Όμως το παιδί κούνησε το κεφάλι του. — Η μαμά μου λέει ότι πρέπει πάντα να σεβόμαστε τους ηλικιωμένους.
Όλο το λεωφορείο παρέμεινε σιωπηλό. Ο νεαρός άνδρας συνέχισε να χαμογελάει ειρωνικά. — Μπράβο, ήρωα, γέλασε. Το αγοράκι δεν απάντησε. Απλώς έπιασε το χέρι της ηλικιωμένης γυναίκας για να τη βοηθήσει να πάει προς τη θέση.
Εκείνη τη στιγμή, ο οδηγός σταμάτησε το λεωφορείο στο κόκκινο φανάρι και γύρισε απότομα προς τα πίσω. — Εσύ, το αγόρι με τα μπλε ρούχα… κατέβα από το λεωφορείο.
Το αλαζονικό χαμόγελο εξαφανίστηκε αμέσως από το πρόσωπο του νεαρού. — Τι;! Γιατί;! Ο οδηγός τον κοίταξε ψυχρά. — Επειδή αρκετοί επιβάτες κατήγγειλαν τη συμπεριφορά σου. Και κυρίως επειδή αυτή η γυναίκα… είναι η μητέρα μου.
Ένας αναστεναγμός έκπληξης ακούστηκε σε όλο το λεωφορείο. Η ηλικιωμένη γυναίκα χαμήλωσε αργά το κεφάλι της, αμήχανη από την προσοχή που τράβηξε.
Το αγόρι pobλήθηκε και έσβησε το χρώμα από το πρόσωπό του. — Εγώ… δεν το ήξερα… — Ακριβώς, απάντησε ο οδηγός. Δεν ήξερες τίποτα γι’ αυτήν. Κι όμως, επέλεξες να την ταπεινώσεις μπροστά σε όλους.
Οι πόρτες άνοιξαν με έναν μηχανικό ήχο. Κάτω από τα περιφρονητικά βλέμματα των επιβατών, το αγόρι πήρε την τσάντα του και κατέβηκε αργά από το λεωφορείο, χωρίς να πει λέξη.
Και καθώς το λεωφορείο ξεκίνησε ξανά, το αγοράκι παραχώρησε τελικά τη θέση του στην ηλικιωμένη γυναίκα, η οποία, με ένα ευγνώμον χαμόγελο, του χάιδέψε απαλά τα μαλλιά.