Για 52 χρόνια ήμουν η γυναίκα που έκανε πάντα «το σωστό». Υπήρξα πιστή σύζυγος για δύο δεκαετίες, μέχρι που ο πρώην άντρας μου με παράτησε για μια κοπέλα με τα μισά μου χρόνια.
Ήμουν η τέλεια μητέρα, η υπομονετική υπάλληλος σε μια μεγάλη ναυτιλιακή εταιρεία, η «καλή φίλη» που άκουγε πάντα τα προβλήματα των άλλων. Είχα μάθει να ζω για τους άλλους, κρύβοντας τη μοναξιά μου πίσω από ένα ευγενικό χαμόγελο.
Μέχρι που, πριν από έξι μήνες, η ζωή μου ανατράπηκε. Γνώρισα τον Άρη. Ήταν 31 ετών, γοητευτικός, ευφυής και με έναν μαγνητισμό που με έκανε να νιώσω ζωντανή μετά από χρόνια.
Η διαφορά των 21 χρόνων μας δεν τον ένοιαζε καθόλου. Για εκείνον, ήμουν μια γυναίκα με εμπειρία, δυναμισμό και μια γοητεία που καμία 20άρη δεν μπορούσε να ανταγωνιστεί.
Όταν όμως οι «κολλητές» μου, η Κατερίνα και η Μαρία, έμαθαν για τη σχέση μας, η υποκρισία τους ξεπέρασε κάθε όριο. Σταμάτησαν να με παίρνουν τηλέφωνο. Στις σπάνιες συναντήσεις μας για καφέ, ένιωθα τα βλέμματά τους να με καρφώνουν. Άρχισαν να ψιθυρίζουν πίσω από την πλάτη μου, να με λένε «ξεμωραμένη», «απελπισμένη» και να προειδοποιούν τον κόσμο ότι ο Άρης με εκμεταλλεύεται για τα λεφτά μου και ότι σύντομα θα με αφήσει στα κρύα του λουτρού.
Το αποκορύφωμα ήρθε πριν από δύο εβδομάδες, όταν η εταιρεία στην οποία δουλεύαμε και οι τρεις μας για 15 χρόνια, εξαγοράστηκε από έναν τεράστιο επενδυτικό όμιλο. Οι νέοι ιδιοκτήτες αποφάσισαν να κάνουν μαζικές περικοπές. Η Κατερίνα, η Μαρία κι εγώ βρεθήκαμε στη λίστα των απολύσεων.
Την επόμενη μέρα, μαζευτήκαμε στο καφέ απέναντι από τα γραφεία. Η Κατερίνα και η Μαρία έκλαιγαν και φώναζαν για την αδικία, αλλά όταν με κοίταξαν, η κακία τους βγήκε πάλι στην επιφάνεια.
«Εσένα τουλάχιστον, Ελένη, θα σε συντηρεί ο μικρός σου για όσο κρατήσει, αν και τώρα που έμεινες άνεργη, στοιχηματίζω ότι θα εξαφανιστεί τρέχοντας», είπε η Μαρία με ένα ειρωνικό χαμόγελο, ενώ η Κατερίνα κουνούσε το κεφάλι της. «Ήταν τρέλα αυτό που έκανες. Τώρα έμεινες και χωρίς δουλειά και σύντομα χωρίς άντρα».
Δεν πρόλαβα να απαντήσω. Εκείνη τη στιγμή, μια μαύρη θωρακισμένη Mercedes σταμάτησε ακριβώς μπροστά στο καφέ. Ο οδηγός βγήκε, άνοιξε την πίσω πόρτα και από μέσα βγήκε ο Άρης, φορώντας ένα πανάκριβο κοστούμι, συνοδευόμενος από δύο δικηγόρους.
Η Κατερίνα και η Μαρία έπαθαν σοκ. Ο Άρης δεν με πλησίασε σαν ένας «νεαρός εραστής». Περπάτησε με απόλυτο κύρος, κάθισε δίπλα μου, με φίλησε τρυφερά στο μάγουλο και άφησε πάνω στο τραπέζι έναν φάκελο με το λογότυπο του νέου επενδυτικού ομίλου.
«Καλημέρα, Ελένη», είπε ο Άρης με σταθερή φωνή, κοιτάζοντας τις δύο γυναίκες που είχαν μείνει με το στόμα ανοιχτό. «Αυτά είναι τα έγγραφα της εξαγοράς.
Όπως σου υποσχέθηκα, η πρώτη μου κίνηση ως ο νέος μεγαλομέτοχος της ναυτιλιακής ήταν να διορίσω εσένα ως τη νέα Γενική Διευθύντρια της εταιρείας».
Η Μαρία παραλίγο να πνιγεί με τον καφέ της. «Άρη… εσύ είσαι ο νέος ιδιοκτήτης;» ψέλλισε η Κατερίνα, χλωμιάζοντας.
Ο Άρης γύρισε και τις κοίταξε με ένα ψυχρό, επαγγελματικό βλέμμα. «Ναι. Και επειδή η νέα Διευθύντρια χρειάζεται δίπλα της ανθρώπους με ήθος και επαγγελματισμό, και όχι άτομα που χάνουν τον χρόνο τους σε κακόβουλα κουτσομπολιά, οι απολύσεις σας ισχύουν κανονικά. Μπορείτε να περάσετε από το λογιστήριο για τις αποζημιώσεις σας».
Οι δύο «φίλες» μου μαζεύτηκαν στις καρέκλες τους, ανίκανες να αρθρώσουν λέξη, καταστραμμένες οικονομικά και κοινωνικά μπροστά σε όλο το μαγαζί.
Σηκώθηκα όρθια, πήρα τον φάκελο και έπιασα το χέρι του Άρη. Κοίταξα τις δύο γυναίκες που για μήνες με έκριναν και με ταπείνωναν.
«Η τρέλα μου, κορίτσια, μόλις μου χάρισε τη ζωή που πάντα ονειρευόμουν», τους είπα με ένα γλυκό χαμόγελο. «Καλή συνέχεια στην αναζήτηση εργασίας».
Καθώς μπαίναμε στο αυτοκίνητο, κατάλαβα ότι η ηλικία είναι απλώς ένας αριθμός, αλλά η ευτυχία είναι μια επιλογή που απαιτεί θάρρος.
Και η καλύτερη εκδίκηση είναι να ζεις τη ζωή σου τόσο όμορφα, που οι επικριτές σου να πεθαίνουν από τη ζήλια τους.