Με λένε Ελένη. Εκείνο το πρωινό πίστευα πως ήταν η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής μου.
Το λευκό μου φόρεμα ήταν ακριβώς όπως το είχα ονειρευτεί από μικρό κορίτσι. Οι φίλοι μας είχαν γεμίσει την αίθουσα, οι γονείς μου έκλαιγαν από συγκίνηση και ο άντρας που αγαπούσα, ο Νικόλας, με περίμενε μπροστά στην ανθοστόλιστη αψίδα.
Μόνο ένα άτομο δεν χαμογελούσε.
Η μητέρα του.
Η κυρία Κατερίνα δεν με συμπάθησε ποτέ. Από την πρώτη μέρα πίστευε ότι δεν ήμουν αρκετά καλή για τον γιο της.
«Μια απλή κοπέλα… χωρίς πλούσια οικογένεια, χωρίς γνωριμίες», έλεγε σε όποιον ήθελε να την ακούσει.
Ο Νικόλας πάντα προσπαθούσε να την ηρεμήσει.
«Μαμά, αγαπώ την Ελένη.»
«Ο έρωτας περνάει», του απαντούσε ψυχρά.
Εγώ προσπαθούσα να κρατώ αποστάσεις. Δεν ήθελα να ξεκινήσω τον γάμο μου με καβγάδες.
Όμως εκείνη είχε άλλα σχέδια.
Λίγο πριν κόψουμε την τούρτα, σηκώθηκε απότομα.
Χτύπησε το ποτήρι της με ένα κουτάλι.
Η μουσική σταμάτησε.
Όλοι γύρισαν προς το μέρος της.
«Θέλω να πω δυο λόγια.»
Χαμογέλασα ευγενικά.
Πίστεψα ότι ίσως, έστω για μία φορά, θα άφηνε στην άκρη την αντιπάθειά της.
Έκανα λάθος.
Με κοίταξε κατάματα.
«Ελένη… δεν θα γίνεις ποτέ πραγματικό μέλος αυτής της οικογένειας.»
Η αίθουσα πάγωσε.
Ο Νικόλας ψιθύρισε:
«Μαμά… σταμάτα.»
Εκείνη συνέχισε σαν να μην τον άκουσε.
«Όλοι εδώ πρέπει να ξέρουν ότι μια γυναίκα σαν κι αυτή παντρεύτηκε τον γιο μου μόνο για να αποκτήσει το όνομά μας.»
Κάποιοι καλεσμένοι χαμήλωσαν το βλέμμα.
Άλλοι έβγαλαν τα κινητά τους.
Ένιωθα τα μάγουλά μου να καίνε.
Η καρδιά μου χτυπούσε τόσο δυνατά που δυσκολευόμουν να αναπνεύσω.
Η πεθερά μου πλησίασε ακόμη περισσότερο.
«Αν είχες λίγη αξιοπρέπεια, θα έφευγες μόνη σου.»
Και τότε…
Σήκωσα αργά το χέρι μου.
Την κοίταξα ήρεμα.
«Τελειώσατε;»
Χαμογέλασε ειρωνικά.
«Μόλις άρχισα.»
Τότε ακούστηκε μια βαθιά ανδρική φωνή από το πίσω μέρος της αίθουσας.
«Όχι… τώρα θα μιλήσω εγώ.»
Όλοι γύρισαν.
Ήταν ο ηλικιωμένος κύριος που καθόταν μόνος του στο τελευταίο τραπέζι.
Οι περισσότεροι πίστευαν πως ήταν κάποιος μακρινός συγγενής.
Η Κατερίνα συνοφρυώθηκε.
«Εσείς ποιος είστε;»
Ο άντρας πλησίασε αργά.
Έβγαλε έναν φάκελο από το σακάκι του.
«Ονομάζομαι Ανδρέας Λεοντίου.»
Το πρόσωπο της πεθεράς μου έχασε αμέσως το χρώμα του.
Ο Νικόλας ψιθύρισε:
«Παππού…»
Οι καλεσμένοι κοιτάχτηκαν μεταξύ τους.
Οι περισσότεροι δεν είχαν ιδέα ποιος ήταν.
Ο Ανδρέας χαμογέλασε.
«Πριν από δέκα χρόνια μετέφερα όλες τις επιχειρήσεις της οικογένειας σε ένα καταπίστευμα.»
Η Κατερίνα άρχισε να ιδρώνει.
«Δεν είναι η στιγμή…»
«Αντίθετα», είπε εκείνος ήρεμα.
«Είναι η ιδανική στιγμή.»
Άνοιξε τον φάκελο.
«Ο μοναδικός άνθρωπος που έχει δικαίωμα να διαχειρίζεται αυτή την περιουσία μετά από εμένα… δεν είναι ούτε ο γιος μου ούτε η νύφη μου.»
Η αίθουσα κρατούσε την ανάσα της.
Ο Ανδρέας με κοίταξε.
«Είναι η Ελένη.»
Ακούστηκαν ψίθυροι παντού.
Η Κατερίνα έκανε ένα βήμα πίσω.
«Αυτό είναι αδύνατον!»
Ο ηλικιωμένος άντρας χαμογέλασε.
«Πριν από τρία χρόνια γνώρισα κρυφά την Ελένη.»
Γύρισε προς όλους.
«Ήθελα να δω αν αγαπούσε πραγματικά τον εγγονό μου ή τα χρήματα.»
Εξήγησε πως είχε παρουσιαστεί ως ένας απλός ηλικιωμένος συνταξιούχος.
Για μήνες συναντιόντουσαν τυχαία σε ένα μικρό καφέ.
Η Ελένη πάντα τον βοηθούσε.
Του πλήρωνε τον καφέ.
Του κουβαλούσε τα ψώνια.
Τον πήγαινε στον γιατρό όταν νόμιζε ότι δεν είχε κανέναν.
Χωρίς να ξέρει ποιος πραγματικά ήταν.
«Δεν μου ζήτησε ποτέ τίποτα.»
Η φωνή του έσπασε.
«Ούτε μία φορά.»
Η Κατερίνα έμεινε άφωνη.
Ο Ανδρέας συνέχισε:
«Εσύ πέρασες χρόνια μιλώντας για χρήματα και κοινωνική θέση.»
Ύστερα με κοίταξε ξανά.
«Εκείνη μου έδειξε τι σημαίνει χαρακτήρας.»
Η πεθερά μου προσπάθησε να αντιδράσει.
«Όλα αυτά είναι παράλογα!»
Ο ηλικιωμένος χαμογέλασε.
«Υπάρχει ακόμη μία τελευταία σελίδα.»
Την άνοιξε.
«Όποιος δημόσια ταπεινώσει την Ελένη ή προσπαθήσει να τη διώξει από την οικογένεια… χάνει κάθε δικαίωμα συμμετοχής στη διοίκηση των εταιρειών.»
Η Κατερίνα άσπρισε.
«Τι;»
«Μόλις το έκανες μπροστά σε διακόσιους μάρτυρες.»
Ο δικηγόρος που στεκόταν δίπλα του κούνησε καταφατικά το κεφάλι.
«Η διαδικασία ενεργοποιήθηκε αυτόματα.»
Η πεθερά μου άρχισε να τρέμει.
«Όχι…»
Ο Ανδρέας είπε μόνο μία φράση:
«Ο σεβασμός αξίζει περισσότερο από κάθε περιουσία.»
Η αίθουσα ξέσπασε σε χειροκροτήματα.
Ο Νικόλας με αγκάλιασε σφιχτά.
Δάκρυα κύλησαν στα μάγουλά μου.
Όχι επειδή είχα κερδίσει κάτι υλικό.
Αλλά επειδή, για πρώτη φορά, κάποιος είχε δει την αλήθεια χωρίς να χρειαστεί να την αποδείξω.
Και η γυναίκα που είχε προσπαθήσει να με διαλύσει μπροστά σε όλους…
Έφυγε μόνη της από την αίθουσα, με σκυμμένο το κεφάλι, ενώ κανείς δεν έκανε ούτε ένα βήμα για να τη σταματήσει.