Όταν διάβασα το e-mail, νόμιζα πως είχε σταλεί σε λάθος παραλήπτη.
«Σας ενημερώνουμε ότι, σύμφωνα με την απόφαση του Διοικητικού Συμβουλίου, παύετε να ασκείτε καθήκοντα συνδιαχειρίστριας της εταιρείας.»
Διάβασα την πρόταση τρεις φορές.
Ύστερα κοίταξα το μωρό μου που κοιμόταν δίπλα μου.
Ήταν μόλις τριών μηνών.
Βρισκόμουν σε άδεια μητρότητας.
Κανείς δεν είχε επικοινωνήσει μαζί μου.
Κανείς δεν με είχε καλέσει σε συνεδρίαση.
Πήρα αμέσως τηλέφωνο τον συνέταιρό μου, τον Ανδρέα.
Δεν απάντησε.
Έστειλα μήνυμα.
Καμία απάντηση.
Το επόμενο πρωί εμφανίστηκα στα γραφεία της εταιρείας που είχαμε ιδρύσει πριν από έντεκα χρόνια στη Θεσσαλονίκη.
Η γραμματέας απέφυγε να με κοιτάξει.
— Ο κύριος Ανδρέας έχει σύσκεψη.
— Θα περιμένω.
Δέκα λεπτά αργότερα βγήκε από την αίθουσα.
Δεν χαμογέλασε.
— Δεν χρειάζεται να έρχεσαι πια εδώ.
— Με ποια απόφαση;
Μου έδωσε έναν φάκελο.
Μέσα υπήρχαν τα πρακτικά μιας υποτιθέμενης συνεδρίασης.
Στο τέλος υπήρχε η υπογραφή μου.
Έμεινα να την κοιτάζω.
Δεν ήταν δική μου.
Ήταν πολύ καλή απομίμηση.
Αλλά δεν ήταν δική μου.
— Αυτό είναι πλαστό.
Ο Ανδρέας ανασήκωσε τους ώμους.
— Έχει ήδη καταχωρηθεί.
Ένιωσα το αίμα να παγώνει.
Δεν φώναξα.
Δεν τον απείλησα.
Πήρα τον φάκελο.
Γύρισα σπίτι.
Και άρχισα να ψάχνω.
Δύο ημέρες αργότερα έλαβα πρόσκληση για την επόμενη συνεδρίαση του Διοικητικού Συμβουλίου.
Προφανώς πίστευαν ότι θα εμφανιζόμουν με δικηγόρους.
Ή με ασφαλιστικά μέτρα.
Δεν έκανα τίποτα από αυτά.
Την ημέρα της συνεδρίασης φόρεσα ένα απλό μπλε φόρεμα.
Έβαλα τον μικρό Νικόλα στην αγκαλιά μου.
Και μπήκα στην αίθουσα.
Όλοι γύρισαν να με κοιτάξουν.
Ο Ανδρέας χαμογέλασε ειρωνικά.
— Δεν είναι χώρος για μωρά.
Χαμογέλασα κι εγώ.
— Ούτε για πλαστά πρακτικά.
Έβγαλα από την τσάντα μου ένα μικρό USB και το ακούμπησα αθόρυβα πάνω στο τραπέζι.
➡️ Η πιο απρόσμενη συνέχεια βρίσκεται ήδη στο πρώτο σχόλιο. 👇
Ο πρόεδρος του συμβουλίου συνοφρυώθηκε.
— Τι περιέχει;
— Όχι αγωγές.
Όχι εξώδικα.
Μόνο ένα βίντεο.
Ο Ανδρέας γέλασε.
— Τι θα αποδείξει ένα βίντεο;
Ο υπεύθυνος πληροφορικής συνέδεσε το USB στον υπολογιστή της αίθουσας.
Στην οθόνη εμφανίστηκε η εικόνα από την κάμερα ασφαλείας του server room.
Η ημερομηνία ταίριαζε ακριβώς με εκείνη που υποτίθεται ότι είχε γίνει η συνεδρίαση.
Στην αρχή δεν συνέβαινε τίποτα.
Έπειτα εμφανίστηκε ο Ανδρέας.
Κοίταξε δεξιά και αριστερά.
Πέρασε την κάρτα πρόσβασής του.
Μπήκε μόνος.
Λίγα λεπτά αργότερα συνέδεσε έναν φορητό υπολογιστή στον κεντρικό διακομιστή.
Το βίντεο δεν είχε ήχο.
Δεν χρειαζόταν.
Όλοι έβλεπαν καθαρά κάθε του κίνηση.
Στη συνέχεια άνοιξε ένα αρχείο.
Μετέφερε έναν φάκελο.
Και λίγα λεπτά αργότερα αποσύνδεσε τον υπολογιστή και έφυγε.
Ο υπεύθυνος πληροφορικής μίλησε πρώτος.
— Εκείνη ακριβώς την ώρα τροποποιήθηκαν τα ηλεκτρονικά πρακτικά και προστέθηκαν οι ψηφιακές υπογραφές.
Ο Ανδρέας πετάχτηκε όρθιος.
— Αυτό δεν αποδεικνύει τίποτα.
Ο πρόεδρος τον διέκοψε.
— Αποδεικνύει ότι μπήκες μόνος στον server room την ίδια ώρα που άλλαξαν τα αρχεία.
Γύρισα προς όλους.
— Γι’ αυτό δεν έφερα δικηγόρους.
Ήθελα πρώτα να δείτε μόνοι σας τι πραγματικά συνέβη.
Η αίθουσα βυθίστηκε στη σιωπή.
Ένας από τους παλαιότερους μετόχους έσπρωξε αργά τον φάκελο με τα πρακτικά προς την άκρη του τραπεζιού.
— Νομίζω πως αυτή η συνεδρίαση πρέπει να ξεκινήσει από την αρχή.
Ο Ανδρέας προσπάθησε να μιλήσει.
Κανείς δεν τον άκουγε πια.
Την ίδια ημέρα συγκροτήθηκε ανεξάρτητη επιτροπή ελέγχου.
Λίγες εβδομάδες αργότερα η πλαστογράφηση επιβεβαιώθηκε επίσημα.
Ο Ανδρέας παραιτήθηκε πριν ολοκληρωθεί η διαδικασία.
Δεν χάρηκα.
Είχαμε ξεκινήσει μαζί από ένα μικρό γραφείο με δύο υπολογιστές και ένα μεταχειρισμένο τραπέζι.
Ποτέ δεν φανταζόμουν ότι η μεγαλύτερη απειλή για την εταιρεία δεν θα ερχόταν από τον ανταγωνισμό.
Αλλά από τον άνθρωπο που κάποτε αποκαλούσα φίλο.
Όταν έφυγα από την τελευταία συνεδρίαση, ο μικρός Νικόλας κοιμόταν ήσυχα στην αγκαλιά μου.
Ένας από τους μετόχους με πλησίασε.
— Ξέρεις τι θα θυμάμαι περισσότερο από σήμερα;
Τον κοίταξα.
Χαμογέλασε.
— Ότι μπήκες εδώ χωρίς φωνές, χωρίς εκδίκηση και χωρίς απειλές.
Μόνο με την αλήθεια.
Και εκείνη ήταν αρκετή.