Η Αλεξάνδρα είχε φανταστεί πολλές φορές τη στιγμή που θα περπατούσε προς το μικρό εκκλησάκι πάνω από την καλντέρα, αλλά σε καμία από αυτές τις φαντασιώσεις δεν υπήρχε μια γυναίκα να σηκώνεται από την τρίτη σειρά και να ουρλιάζει:
— Μην τον παντρευτείς!
Ο ήχος έκοψε τη μουσική σαν μαχαίρι.
Για δύο ή τρία δευτερόλεπτα κανείς δεν κουνήθηκε.
Ο ιερέας έμεινε με το Ευαγγέλιο ανοιχτό. Ο κουμπάρος χαμήλωσε αργά το στεφάνι που κρατούσε. Οι καλεσμένοι γύρισαν ταυτόχρονα προς τα πίσω.
Η Αλεξάνδρα, με το χέρι ακόμη περασμένο στο μπράτσο του πατέρα της, κοίταξε πρώτα τη γυναίκα και μετά τον Ανδρέα.
Και τότε ήταν που φοβήθηκε πραγματικά.
Ο γαμπρός της είχε χλωμιάσει.
Όχι σαν άνθρωπος που ενοχλήθηκε από μια τρελή καλεσμένη.
Σαν άνθρωπος που είχε δει ένα φάντασμα.
Η γυναίκα ήταν περίπου πενήντα χρονών, ίσως λίγο μεγαλύτερη. Φορούσε ένα κοραλλί φόρεμα και κρατούσε την τσάντα της σφιχτά στο στήθος. Η ανάσα της έβγαινε κοφτή.
— Εσύ είσαι — είπε κοιτώντας τον Ανδρέα. — Εσύ είσαι.
Ο Ανδρέας έκανε ένα βήμα μπροστά.
— Κυρία μου, κάνετε λάθος.
— Δεν κάνω κανένα λάθος.
— Δεν σας γνωρίζω.
Η γυναίκα γέλασε απότομα.
— Φυσικά και δεν με γνωρίζεις. Εμένα δεν με κοίταξες ποτέ καλά.
Η Αλεξάνδρα ένιωσε τον πατέρα της να σφίγγει το χέρι της.
— Ξέρεις ποια είναι; — ψιθύρισε.
— Όχι.
Αλλά ο Ανδρέας ήξερε.
Η Αλεξάνδρα το κατάλαβε από τον τρόπο που απέφευγε να κοιτάξει τη γυναίκα στα μάτια.
Η τελετή γινόταν σε έναν χώρο λίγο έξω από το Ημεροβίγλι. Όλα ήταν οργανωμένα μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια: λευκά λουλούδια, κεριά, μικρά τραπέζια με νερό και λεμονάδα, βιολί και τσέλο, εκατόν δέκα καλεσμένοι από Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Κρήτη, Λονδίνο.
Ο Ανδρέας είχε επιμείνει να πληρώσει τα περισσότερα.
«Μία φορά παντρευόμαστε», έλεγε.
Ήταν σαράντα ενός, ιδιοκτήτης εταιρείας logistics στον Πειραιά, πάντα άψογα ντυμένος, ευγενικός, ήρεμος, με εκείνο το είδος αυτοπεποίθησης που έκανε τους ανθρώπους να τον εμπιστεύονται χωρίς να ξέρουν ακριβώς γιατί.
Η Αλεξάνδρα τον είχε γνωρίσει τρία χρόνια νωρίτερα σε επαγγελματικό δείπνο στην Αθήνα.
Ήταν τριάντα πέντε και εργαζόταν ως αρχιτέκτονας.
Της είχε πει από την αρχή ότι δεν του άρεσε να μιλά για το παρελθόν.
— Δεν έχει τίποτα το ενδιαφέρον — της έλεγε.
Ο πατέρας του είχε πεθάνει, η μητέρα του ζούσε στην Πάτρα και δεν είχαν στενές σχέσεις, ενώ ο ίδιος είχε περάσει, όπως ισχυριζόταν, αρκετά χρόνια στο εξωτερικό για δουλειά.
Η Αλεξάνδρα δεν είχε πιέσει ποτέ.
Τώρα η άγνωστη γυναίκα φώναζε μπροστά σε όλο τον κόσμο:
— Ρώτησέ τον πώς λεγόταν πριν δεκαπέντε χρόνια!
Οι ψίθυροι φούντωσαν.
Ο Ανδρέας προχώρησε προς το μέρος της.
— Σταματήστε αμέσως.
— Θα σταματήσω όταν της πεις ποιος είσαι.
— Καλέστε κάποιον από την ασφάλεια — είπε ο κουμπάρος.
Η Αλεξάνδρα σήκωσε το χέρι.
— Όχι.
Όλοι την κοίταξαν.
Εκείνη κατέβηκε ένα σκαλοπάτι από το πλακόστρωτο μπροστά στο εκκλησάκι.
— Κυρία μου, πώς σας λένε;
Η γυναίκα κατάπιε δύσκολα.
— Ειρήνη Σαμαρά.
— Και τι ακριβώς λέτε ότι έκανε ο Ανδρέας;
Η Ειρήνη κοίταξε πάλι τον γαμπρό.
— Πες της.
Ο Ανδρέας έσφιξε τα δόντια.
— Δεν υπάρχει τίποτα να πω.
🕯️ Αυτό που ακολούθησε μετά τη διακοπή της τελετής αποκάλυψε ότι η μεγαλύτερη απειλή δεν ήταν όσα είχε κρύψει ο γαμπρός, αλλά όσα κανείς δεν είχε ακόμη συνδέσει μεταξύ τους — η συνέχεια βρίσκεται στο πρώτο σχόλιο 👇
— Τότε θα το πω εγώ.
Από τις πίσω σειρές ακούστηκε ένα παιδί να ρωτά τη μητέρα του τι συμβαίνει.
Η Ειρήνη πήρε μια βαθιά ανάσα.
— Πριν δεκαπέντε χρόνια, αυτός ο άντρας δεν λεγόταν Ανδρέας Λαμπρινός.
Η Αλεξάνδρα ένιωσε σαν να έκανε ένα βήμα στο κενό.
— Τι εννοείτε;
— Λεγόταν Νίκος Βασιλείου.
Ο Ανδρέας αντέδρασε τόσο απότομα, που ακόμη και ο πατέρας της Αλεξάνδρας το πρόσεξε.
— Αρκετά!
— Άρα το θυμάσαι — είπε η Ειρήνη.
— Φύγετε.
— Πες τους γιατί άλλαξες όνομα.
Η Αλεξάνδρα γύρισε προς τον άνθρωπο που επρόκειτο να παντρευτεί.
— Ανδρέα;
Εκείνος δεν της απάντησε.
— Είναι αλήθεια ότι είχες άλλο όνομα;
— Θα σου εξηγήσω.
Ήταν η χειρότερη δυνατή απάντηση.
Η Αλεξάνδρα άφησε αργά το μπράτσο του πατέρα της.
— Τώρα.
Ο Ανδρέας κοίταξε γύρω τους.
— Όχι εδώ.
— Τώρα.
Η Ειρήνη άνοιξε την τσάντα της και έβγαλε έναν παλιό φάκελο.
— Έχω φωτογραφία.
Την έδωσε στην Αλεξάνδρα.
Ήταν μια κιτρινισμένη εκτύπωση από παλιά εφημερίδα.
Στη φωτογραφία φαινόταν ένας νεότερος άντρας με μαύρα μαλλιά να μπαίνει σε δικαστικό μέγαρο συνοδευόμενος από δύο αστυνομικούς.
Η ποιότητα ήταν κακή.
Αλλά το πρόσωπο ήταν αναγνωρίσιμο.
Ήταν ο Ανδρέας.
Ή ο άνθρωπος που η Αλεξάνδρα γνώριζε ως Ανδρέα.
Κάτω από τη φωτογραφία υπήρχε ένα όνομα.
Νίκος Βασιλείου.
Και δίπλα του μία λέξη που έκανε την Αλεξάνδρα να νιώσει τα γόνατά της να λυγίζουν.
«Κατηγορούμενος».
Ο πατέρας της πήρε τη φωτογραφία.
— Τι είναι αυτό;
Η Ειρήνη ψιθύρισε:
— Η αδελφή μου πέθανε εξαιτίας του.
Ο θόρυβος γύρω τους εξαφανίστηκε από τα αυτιά της Αλεξάνδρας.
— Πέθανε;
— Ήταν είκοσι επτά χρονών.
Ο Ανδρέας γύρισε απότομα.
— Δεν τη σκότωσα!
Η κραυγή του έκανε αρκετούς καλεσμένους να τιναχτούν.
Και μέσα σε μία στιγμή, η άρνησή του είχε παραδεχτεί περισσότερα από όσα ήθελε.
Η Αλεξάνδρα τον κοίταζε χωρίς να μιλά.
— Δεν τη σκότωσα — επανέλαβε χαμηλότερα. — Αυτό πρέπει να το καταλάβεις.
— Ποια ήταν;
— Αλεξάνδρα…
— Ποια ήταν;
Ο Ανδρέας πέρασε τα χέρια του στα μαλλιά του.
— Ήταν μια γυναίκα που γνώριζα παλιά.
Η Ειρήνη γέλασε πικρά.
— Γνώριζες;
— Μη μιλάς!
— Την έλεγαν Μαρίνα — είπε εκείνη κοιτώντας την Αλεξάνδρα. — Και ήταν η αρραβωνιαστικιά του.
Η Αλεξάνδρα έκλεισε τα μάτια για μια στιγμή.
Αυτό δεν το ήξερε.
Ο Ανδρέας της είχε πει ότι δεν είχε ποτέ φτάσει κοντά σε γάμο.
Ποτέ.
Η τελετή σταμάτησε.
Οι καλεσμένοι οδηγήθηκαν προς τον χώρο της δεξίωσης, ενώ η Αλεξάνδρα, ο πατέρας της, η μητέρα της, ο κουμπάρος, ο Ανδρέας και η Ειρήνη μπήκαν σε ένα μικρό δωμάτιο πίσω από το εκκλησάκι.
Κανείς δεν κάθισε.
Η Αλεξάνδρα άφησε το πέπλο της στην πλάτη της καρέκλας.
— Θα μιλήσεις — είπε.
Ο Ανδρέας στεκόταν κοντά στο παράθυρο.
— Ναι.
— Από την αρχή.
Για πρώτη φορά από τότε που τον γνώριζε, δεν έμοιαζε σίγουρος.
— Πριν δεκαέξι χρόνια ζούσα στη Θεσσαλονίκη. Τότε πράγματι χρησιμοποιούσα το όνομα Νίκος Βασιλείου.
— Χρησιμοποιούσες;
— Αυτό ήταν το όνομά μου.
— Και γιατί το άλλαξες;
— Μετά.
Η Αλεξάνδρα τον κοίταξε σκληρά.
— Όχι «μετά». Όλα τώρα.
Ο Ανδρέας πήρε βαθιά ανάσα.
Γνώρισε τη Μαρίνα το 2009. Εργαζόταν σε μια μικρή ασφαλιστική εταιρεία και εκείνη σε λογιστικό γραφείο.
Έζησαν μαζί περίπου δύο χρόνια.
Η σχέση, όπως είπε, ήταν δύσκολη.
— Τσακωνόμασταν συνέχεια.
Η Ειρήνη τον διέκοψε:
— Εσύ την έλεγχε συνεχώς.
— Δεν ήταν έτσι.
— Της έψαχνες το κινητό.
— Και εκείνη το δικό μου.
— Της έλεγες με ποιους μπορεί να βγαίνει.
Ο Ανδρέας γύρισε προς την Αλεξάνδρα.
— Δεν ήμουν καλός άνθρωπος τότε. Δεν το αρνούμαι.
— Και πώς πέθανε;
Έπεσε σιωπή.
— Σε τροχαίο.
Η Ειρήνη χτύπησε την παλάμη της στο τραπέζι.
— Πες τα όλα!
Ο Ανδρέας έκλεισε τα μάτια.
Το βράδυ του δυστυχήματος, εκείνος και η Μαρίνα είχαν τσακωθεί σε ένα μπαρ.
Εκείνη έφυγε μόνη της με το αυτοκίνητο.
Λίγο αργότερα, σε επαρχιακό δρόμο έξω από τη Θεσσαλονίκη, το αυτοκίνητο βγήκε από τον δρόμο και έπεσε πάνω σε δέντρο.
Η Μαρίνα πέθανε ακαριαία.
— Και γιατί κατηγορήθηκες; — ρώτησε ο πατέρας της Αλεξάνδρας.
Ο Ανδρέας απάντησε μετά από μεγάλη παύση.
— Γιατί υπήρχαν μάρτυρες που είπαν ότι την ακολούθησα.
Η Ειρήνη έβγαλε δεύτερο χαρτί.
— Και γιατί βρήκαν το αυτοκίνητό σου εγκαταλειμμένο τρία χιλιόμετρα μακριά;
Η Αλεξάνδρα γύρισε αργά προς εκείνον.
Ο Ανδρέας δεν απάντησε.
— Ήσουν εκεί;
— Ήμουν στον δρόμο.
— Την ακολουθούσες;
— Ήθελα να μιλήσουμε.
— Μετά τον καβγά.
— Ναι.
— Και τι συνέβη;
Ο Ανδρέας κοίταξε το πάτωμα.
— Δεν ξέρω ακριβώς.
— Τι σημαίνει αυτό;
— Ήμουν πίσω της. Εκείνη οδηγούσε γρήγορα. Κάποια στιγμή πάτησα κόρνα. Ήθελα να σταματήσει.
Η Ειρήνη τον κοιτούσε με μίσος.
— Και μετά;
— Την προσπέρασα.
— Από ποια πλευρά;
Δεν απάντησε.
— Πες το!
— Από αριστερά.
— Σε στενό δρόμο;
— Ναι.
Η Αλεξάνδρα ένιωσε το στομάχι της να σφίγγεται.
— Την έκλεισες;
— Όχι.
— Τότε;
— Δεν ξέρω.
Η Ειρήνη είπε:
— Η εισαγγελία πίστευε ότι την πίεσε προς την άκρη του δρόμου.
— Δεν αποδείχθηκε!
— Γιατί δεν υπήρχε κάμερα και κανένας αυτόπτης μάρτυρας στο σημείο.
Ο Ανδρέας καταδικάστηκε τελικά για επικίνδυνη οδήγηση και εγκατάλειψη τόπου ατυχήματος, όχι για ανθρωποκτονία.
Έμεινε στη φυλακή κάτι λιγότερο από δύο χρόνια.
Μετά την αποφυλάκισή του μετακόμισε.
Άλλαξε επίσημα το επώνυμό του χρησιμοποιώντας της μητέρας του και άρχισε να χρησιμοποιεί το δεύτερο βαπτιστικό του όνομα, Ανδρέας.
— Και από τότε απλώς… άρχισες άλλη ζωή; — ρώτησε η Αλεξάνδρα.
— Προσπάθησα.
— Χωρίς να μου πεις τίποτα.
— Ντρεπόμουν.
— Τρία χρόνια.
— Φοβόμουν ότι θα φύγεις.
Η Αλεξάνδρα γέλασε χωρίς χαρά.
— Και αποφάσισες ότι ο καλύτερος τρόπος να με κρατήσεις ήταν να μη γνωρίζω ποιον παντρεύομαι;
Εκείνος δεν είχε απάντηση.
Η Ειρήνη κοίταξε την Αλεξάνδρα.
— Δεν ήρθα εδώ μόνο γι’ αυτό.
Όλοι γύρισαν προς το μέρος της.
— Τι εννοείτε; — ρώτησε η μητέρα της νύφης.
Η Ειρήνη έβγαλε το κινητό της.
— Πριν τρεις εβδομάδες, μια παλιά φίλη της Μαρίνας με πήρε τηλέφωνο.
Η γυναίκα λεγόταν Λένα και ζούσε πλέον στη Γερμανία.
Καθώς ετοίμαζε τη μετακόμιση της μητέρας της, βρήκε ένα παλιό κινητό τηλέφωνο που ανήκε κάποτε στη Μαρίνα.
Στη μνήμη του υπήρχαν ηχητικά αρχεία.
Μερικά είχαν ηχογραφηθεί τις τελευταίες εβδομάδες πριν από τον θάνατό της.
Η Αλεξάνδρα ένιωσε το αίμα να παγώνει.
— Τι είχε μέσα;
Η Ειρήνη πάτησε την οθόνη.
Ακούστηκε η φωνή μιας νεαρής γυναίκας.
«Αν γίνει κάτι, θέλω κάποιος να ξέρει ότι ο Νίκος με ακολουθεί. Δεν αντέχω άλλο. Του είπα ότι τελείωσε. Ξέρει ότι θα φύγω.»
Ο Ανδρέας άσπρισε.
Το επόμενο ηχητικό ήταν χειρότερο.
«Μου είπε ότι αν τον αφήσω, θα με κάνει να το μετανιώσω.»
Η Αλεξάνδρα κοίταξε τον άντρα απέναντί της.
— Το είπες;
— Ήμασταν θυμωμένοι.
— Το είπες;
— Ναι.
Η Ειρήνη πάτησε άλλο αρχείο.
Αυτή τη φορά ακουγόταν αντρική φωνή στο βάθος.
Δεν υπήρχε αμφιβολία.
Ήταν ο Ανδρέας.
Πιο νέος, πιο οξύς.
«Δεν θα φύγεις έτσι. Με ακούς; Δεν τελειώνει όταν το αποφασίσεις εσύ.»
Ο πατέρας της Αλεξάνδρας σηκώθηκε απότομα.
— Έξω.
Ο Ανδρέας έκανε ένα βήμα προς την Αλεξάνδρα.
— Δεν τη σκότωσα.
— Μπορεί.
— Αλεξάνδρα…
— Είπα μπορεί. Δεν ξέρω.
Αυτό ήταν το πιο τρομακτικό.
Δεν ήξερε.
Και ξαφνικά κατάλαβε πόσο μεγάλο κομμάτι της ζωής του ανθρώπου που αγαπούσε δεν γνώριζε.
Ο γάμος ακυρώθηκε.
Δεν έγινε σκηνή μπροστά στους καλεσμένους.
Η οικογένεια είπε απλώς ότι προέκυψε σοβαρό προσωπικό ζήτημα.
Ο Ανδρέας έφυγε από τη Σαντορίνη το ίδιο βράδυ.
Η Αλεξάνδρα έμεινε.
Δεν ήθελε να μπει σε αεροπλάνο μαζί του.
Τρεις μέρες αργότερα πήγε στην Αθήνα και έμεινε στο σπίτι της αδελφής της.
Οι επόμενες εβδομάδες ήταν γεμάτες αστυνομία, δικηγόρους και ερωτήσεις.
Τα ηχητικά παραδόθηκαν στις αρχές.
Η παλιά υπόθεση εξετάστηκε ξανά.
Αλλά η μεγαλύτερη ανατροπή ήρθε από ένα πρόσωπο που κανείς δεν περίμενε.
Τον πατέρα της Μαρίνας.
Ήταν ήδη εβδομήντα οκτώ χρονών.
Όταν άκουσε ότι η υπόθεση ξανάνοιξε, ζήτησε να καταθέσει.
Κρατούσε ένα μυστικό δεκαπέντε χρόνια.
Το βράδυ του δυστυχήματος, η Μαρίνα τον είχε καλέσει λίγα λεπτά πριν βγει από τον δρόμο.
Η κλήση κράτησε λιγότερο από ένα λεπτό.
Εκείνος άκουσε την κόρη του να φωνάζει:
— Σταμάτα να με ακολουθείς!
Και μετά:
— Μην με κλείνεις!
Ακολούθησε θόρυβος από φρένα.
Η γραμμή κόπηκε.
— Γιατί δεν το είπατε τότε; — ρώτησε ο εισαγγελέας.
Ο ηλικιωμένος άντρας έκλαψε.
— Το είπα.
Όλοι πάγωσαν.
Είχε καταθέσει αυτή τη λεπτομέρεια στην πρώτη προανάκριση.
Όμως στη δικογραφία που κατέληξε στο δικαστήριο, η συγκεκριμένη φράση δεν υπήρχε.
Ξεκίνησε έρευνα.
Και τότε αποκαλύφθηκε κάτι ακόμη πιο σκοτεινό.
Ο πατέρας του Ανδρέα, ο οποίος τότε ήταν ακόμη ζωντανός, είχε στενές σχέσεις με έναν υψηλόβαθμο αστυνομικό στη Θεσσαλονίκη.
Ο αξιωματικός είχε χειριστεί μέρος της αρχικής έρευνας.
Χρόνια αργότερα είχε καταδικαστεί σε άσχετη υπόθεση για δωροληψία και παραποίηση στοιχείων.
Δεν υπήρχε απόδειξη ότι είχε δωροδοκηθεί συγκεκριμένα για την υπόθεση της Μαρίνας.
Αλλά υπήρχαν αρκετές ανωμαλίες ώστε η υπόθεση να ξανανοίξει πλήρως.
Η Αλεξάνδρα το έμαθε από τον δικηγόρο της.
Έμεινε για ώρα χωρίς να μιλά.
Δεν ήξερε τι ήταν χειρότερο.
Το ενδεχόμενο ο Ανδρέας να είχε προκαλέσει τον θάνατο της Μαρίνας.
Ή το ενδεχόμενο να γνώριζε ότι ο πατέρας του είχε βοηθήσει να θαφτεί η αλήθεια.
Τον συνάντησε μία τελευταία φορά σε ένα καφέ στον Πειραιά.
Ήταν αδύνατος και αξύριστος.
— Ήξερες για τον πατέρα σου; — τον ρώτησε.
Ο Ανδρέας άργησε να απαντήσει.
Αυτό αρκούσε.
— Ήξερες.
— Όχι ακριβώς.
— Τι σημαίνει «όχι ακριβώς»;
— Ήξερα ότι μίλησε με κάποιους.
Η Αλεξάνδρα τον κοίταξε.
— Με ποιους;
— Δεν ξέρω.
— Και δεν ρώτησες ποτέ;
— Ήμουν είκοσι έξι. Φοβόμουν.
— Η Μαρίνα ήταν είκοσι επτά.
Εκείνος έκλεισε τα μάτια.
— Το ξέρω.
— Όχι. Δεν νομίζω ότι το ξέρεις.
Ο Ανδρέας έσκυψε.
— Δεν την έσπρωξα έξω από τον δρόμο.
— Τότε τι έκανες;
Για πρώτη φορά της είπε κάτι που δεν είχε πει ούτε στην αρχική δίκη.
Εκείνο το βράδυ προσπάθησε να την προσπεράσει.
Η Μαρίνα επιτάχυνε.
Εκείνος πέρασε δίπλα της και μετακινήθηκε προς τα δεξιά νωρίτερα απ’ όσο έπρεπε.
— Την ακούμπησες;
— Δεν ξέρω.
— Πώς γίνεται να μη ξέρεις;
— Ένιωσα κάτι.
Η Αλεξάνδρα σταμάτησε να αναπνέει για μια στιγμή.
— Τι;
— Ένα χτύπημα.
— Στο αυτοκίνητό σου;
— Ίσως.
— Και έφυγες.
Ο Ανδρέας έκλαιγε τώρα.
— Πανικοβλήθηκα.
— Και δεκαπέντε χρόνια μετά πήγες να με παντρευτείς χωρίς να μου πεις τίποτα.
— Ήθελα να είμαι άλλος άνθρωπος.
Η Αλεξάνδρα σηκώθηκε.
— Το να αλλάξεις όνομα δεν σε κάνει άλλον άνθρωπο.
Η νέα έρευνα κράτησε μήνες.
Τεχνικοί πραγματογνώμονες εξέτασαν παλιές φωτογραφίες των οχημάτων, αναφορές συνεργείων και καταγραφές από το αρχείο της ασφαλιστικής εταιρείας.
Βρέθηκε κάτι που είχε περάσει σχεδόν απαρατήρητο στην πρώτη έρευνα.
Στη δεξιά πλευρά του αυτοκινήτου του Ανδρέα υπήρχε επισκευή που είχε γίνει δύο ημέρες μετά το δυστύχημα.
Ο τότε φανοποιός ζούσε ακόμη.
Θυμόταν το αυτοκίνητο γιατί ο ιδιοκτήτης είχε πληρώσει μετρητά και είχε ζητήσει να γίνει η δουλειά γρήγορα.
Οι νέοι πραγματογνώμονες δεν μπορούσαν να αποδείξουν με απόλυτη βεβαιότητα ότι υπήρξε επαφή με το αυτοκίνητο της Μαρίνας.
Όμως τα στοιχεία ήταν αρκετά για νέα κατηγορία.
Η υπόθεση πήρε τον δρόμο της δικαιοσύνης.
Η Αλεξάνδρα δεν παρακολούθησε όλη τη διαδικασία.
Δεν άντεχε.
Έναν χρόνο μετά τον γάμο που δεν έγινε, επέστρεψε στη Σαντορίνη.
Όχι για διακοπές.
Για δουλειά.
Είχε αναλάβει την ανακαίνιση ενός μικρού ξενοδοχείου στον Πύργο.
Ένα απόγευμα, μετά τη δουλειά, οδήγησε μέχρι το σημείο όπου είχε στηθεί η γαμήλια τελετή.
Το εκκλησάκι ήταν άδειο.
Ο αέρας μύριζε θάλασσα.
Στάθηκε εκεί όπου είχε σταθεί με το νυφικό της και θυμήθηκε τη φωνή της Ειρήνης.
«Μην τον παντρευτείς.»
Τότε είχε πιστέψει ότι εκείνη η κραυγή κατέστρεψε τη ζωή της.
Τώρα ήξερε ότι της είχε σώσει ένα κομμάτι της.
Η Ειρήνη την είχε πάρει τηλέφωνο λίγες ημέρες νωρίτερα.
— Ήθελα να σου πω συγγνώμη — της είπε.
— Για ποιο πράγμα;
— Για τον τρόπο που το έκανα. Μπροστά σε όλους.
Η Αλεξάνδρα έμεινε για λίγο σιωπηλή.
— Αν μου είχες στείλει απλώς ένα μήνυμα, ίσως να μην σε πίστευα.
— Και τώρα;
— Τώρα ξέρω ότι δεν με έσωσες από έναν γάμο.
Η Ειρήνη περίμενε.
— Με έσωσες από το να μάθω την αλήθεια πολύ αργότερα.
Εκείνο το βράδυ, καθώς ο ήλιος κατέβαινε πίσω από την καλντέρα, η Αλεξάνδρα κατάλαβε κάτι που για μήνες δεν μπορούσε να δεχτεί.
Ο άνθρωπος που είχε αγαπήσει ίσως πράγματι είχε αλλάξει σε πολλά πράγματα.
Ίσως είχε γίνει πιο ήρεμος, πιο υπεύθυνος, πιο γενναιόδωρος.
Αλλά η αλλαγή δεν σβήνει το παρελθόν όταν βασίζεται στην απόκρυψή του.
Για να γίνεις πραγματικά διαφορετικός άνθρωπος, πρέπει πρώτα να είσαι πρόθυμος να πεις ποιος ήσουν.
Ο Ανδρέας είχε προσπαθήσει να χτίσει μια νέα ζωή πάνω σε μια ιστορία που είχε θάψει.
Και τελικά χρειάστηκε μία φωνή ανάμεσα σε εκατό καλεσμένους για να ανοίξει ο τάφος.