Η μητέρα του γαμπρού χαστούκισε τη μητέρα της νύφης μπροστά σε όλους τους καλεσμένους. Όλοι πίστεψαν πως ήταν για τα έξοδα του γάμου, μέχρι που μία από τις δύο γυναίκες φώναξε ένα ξένο επώνυμο.

Το χαστούκι ακούστηκε πιο δυνατά κι από το σπάσιμο του ποτηριού που έπεσε αμέσως μετά στο πάτωμα.

Για δύο δευτερόλεπτα κανείς δεν κινήθηκε.

Ούτε ο φωτογράφος.

Ούτε ο σερβιτόρος που κρατούσε έναν δίσκο με ποτήρια.

Ούτε η Μαρίνα, η νύφη, που στεκόταν λίγα μέτρα πιο πέρα με το χέρι ακόμα ακουμπισμένο στο μπράτσο του άντρα της.

Η μητέρα του γαμπρού, η Κατερίνα, είχε μόλις χτυπήσει τη μητέρα της νύφης μπροστά σε εκατόν είκοσι καλεσμένους.

Η Άννα γύρισε το πρόσωπό της αργά. Στο μάγουλό της είχε ήδη σχηματιστεί μια κόκκινη γραμμή.

— Κατερίνα! — φώναξε ο Δημήτρης, ο γαμπρός.

Η μητέρα του όμως δεν τον άκουγε.

Κοιτούσε την Άννα με ένα βλέμμα που δεν έμοιαζε με θυμό της στιγμής.

Έμοιαζε με θυμό που περίμενε χρόνια.

— Μη μου ξαναμιλήσεις έτσι — είπε με σπασμένη φωνή.

Η Άννα δεν απάντησε αμέσως.

Έσκυψε, σήκωσε το μικρό της τσαντάκι που είχε πέσει στο πάτωμα και κοίταξε γύρω της.

Στα τραπέζια είχαν παγώσει όλοι.

Η θεία της Μαρίνας έκανε τον σταυρό της.

Ο κουμπάρος ψιθύρισε κάτι στη γυναίκα του.

Ο πατέρας του γαμπρού, ο Στέλιος, έτρεξε προς τη γυναίκα του.

— Τι κάνεις; Τρελάθηκες;

Η Κατερίνα τίναξε το χέρι του.

— Μη με ακουμπάς.

Η Μαρίνα προχώρησε.

— Μαμά, είσαι καλά;

— Μια χαρά είμαι — είπε η Άννα.

Ήταν ψέμα.

Η φωνή της έτρεμε.

Ο Δημήτρης κοίταξε τη μητέρα του.

— Ζήτα συγγνώμη.

Η Κατερίνα γέλασε πικρά.

— Συγγνώμη; Από αυτήν;

— Από τη μητέρα της γυναίκας μου.

— Δεν ξέρεις τι λες.

Ο κόσμος είχε ήδη αρχίσει να σχηματίζει τη δική του εξήγηση.

Τις τελευταίες εβδομάδες υπήρχαν ψίθυροι για τα χρήματα του γάμου.

Η δεξίωση σε κτήμα έξω από τη Θεσσαλονίκη είχε κοστίσει περισσότερο απ’ όσο υπολόγιζαν.

Η οικογένεια του Δημήτρη είχε πληρώσει μεγάλο μέρος του τραπεζιού.

Η Άννα και ο σύζυγός της, ο Νίκος, είχαν αναλάβει το νυφικό, τον φωτογράφο, τη μουσική και αρκετά από τα έξοδα της εκκλησίας.

Τρεις μέρες πριν τον γάμο είχε γίνει έντονος καβγάς για μια επιπλέον χρέωση στο μενού και για το ποιος θα κάλυπτε τα δωμάτια συγγενών που είχαν έρθει από Αθήνα και Κοζάνη.

Οπότε όλοι υπέθεσαν το προφανές.

Χρήματα.

Πάλι χρήματα.

— Για εκατό ευρώ γίνεται αυτό; — ακούστηκε ένας ηλικιωμένος θείος από πίσω.

Η Κατερίνα τον αγνόησε.

Η Άννα σήκωσε το κεφάλι.

— Δεν με χτύπησες για τα λεφτά.

Η αίθουσα πάγωσε ξανά.

Η Κατερίνα σφίχτηκε.

— Σταμάτα.

— Εσύ άρχισες.

— Άννα — ψιθύρισε ο Νίκος, ο άντρας της. — Όχι εδώ.

Εκείνη στράφηκε προς το μέρος του.

— Εδώ ακριβώς.

Ο Νίκος χλώμιασε.

Η Μαρίνα κοίταξε τους γονείς της.

— Τι συμβαίνει;

Κανείς δεν της απάντησε.

Ο Δημήτρης έκανε ένα βήμα προς τη μητέρα του.

— Θέλω να ξέρω κι εγώ.

Η Κατερίνα έδειξε την Άννα.

— Αυτή ξέρει.

Η Άννα γέλασε χωρίς χιούμορ.

— Ναι. Ξέρω.

— Τότε μη με προκαλείς.

— Εσύ με χτύπησες μπροστά στο παιδί μου.

— Γιατί είσαι θρασύτατη.

— Εγώ;

— Ναι, εσύ. Ήρθες εδώ λες και δεν έγινε ποτέ τίποτα.

Η Μαρίνα ένιωσε το στομάχι της να σφίγγεται.

📌 Από εκείνη τη στιγμή κανείς δεν ενδιαφερόταν πια για τα έξοδα του γάμου — η συνέχεια βρίσκεται στο πρώτο σχόλιο. 👇

— Τι να έχει γίνει;

Η Άννα γύρισε προς εκείνη.

Για μια στιγμή φάνηκε έτοιμη να μιλήσει.

Μετά κοίταξε τον Δημήτρη.

Και σταμάτησε.

Αυτό ήταν που τρόμαξε περισσότερο τη Μαρίνα.

Γιατί η μητέρα της δεν κοίταξε τον γαμπρό σαν να ήταν απλώς ο άντρας της κόρης της.

Τον κοίταξε σαν να γνώριζε κάτι γι’ αυτόν.

Κάτι που εκείνος δεν ήξερε.

Η Κατερίνα είδε το βλέμμα.

— Μην τολμήσεις.

Η Άννα πήρε μια ανάσα.

— Τι να μην τολμήσω; Να πω την αλήθεια;

Η Κατερίνα πλησίασε.

— Κράτα το στόμα σου κλειστό.

Τότε η Άννα φώναξε:

— Παπαδάκη!

Η λέξη έπεσε στην αίθουσα σαν πέτρα.

Κανείς δεν κατάλαβε.

Εκτός από τρεις ανθρώπους.

Την Κατερίνα.

Τον Νίκο.

Και τον Στέλιο.

Ο Στέλιος άφησε το ποτήρι που κρατούσε.

— Τι είπες;

Η Άννα τον κοίταξε.

— Το άκουσες.

Η Κατερίνα ψιθύρισε:

— Είσαι τρελή.

Η Μαρίνα κοίταξε τον Δημήτρη.

— Ποιος είναι Παπαδάκης;

Εκείνος ανασήκωσε τους ώμους.

— Δεν έχω ιδέα.

Ο Νίκος κάθισε απότομα σε μια καρέκλα.

Το πρόσωπό του είχε γίνει γκρι.

Η Άννα γύρισε και τον κοίταξε.

— Εσύ ξέρεις.

Ο Νίκος δεν μίλησε.

Ο Δημήτρης πλησίασε.

— Κύριε Νίκο;

Καμία απάντηση.

— Τι ξέρετε;

Η Κατερίνα πετάχτηκε.

— Δεν ξέρει τίποτα!

Η Άννα γύρισε προς εκείνη.

— Τότε γιατί φοβάσαι τόσο;

Η Κατερίνα σήκωσε ξανά το χέρι της, αλλά αυτή τη φορά ο Στέλιος το έπιασε στον αέρα.

— Τέλος.

Εκείνη τον κοίταξε με μίσος.

— Άσε με.

— Όχι.

— Δεν ξέρεις τι έκανε αυτή η γυναίκα.

Η Άννα χαμογέλασε πικρά.

— Ή ξέρει πολύ καλά.

Ο Στέλιος άφησε αργά το χέρι της Κατερίνας.

— Άννα, πες το.

— Μη — είπε ο Νίκος.

Η γυναίκα του γύρισε προς εκείνον.

— Για πόσα χρόνια ακόμα;

— Δεν είναι η στιγμή.

— Η στιγμή ήταν πριν είκοσι εννιά χρόνια.

Η Μαρίνα ένιωσε ζάλη.

— Μαμά, τι λες;

Η Άννα την κοίταξε.

— Όταν ήσουν μωρό, ο πατέρας σου κι εγώ ζούσαμε στην Καλαμαριά. Δίπλα μας έμενε μια οικογένεια. Ο Γιώργος Παπαδάκης με τη γυναίκα του.

Η Κατερίνα έκλεισε τα μάτια της.

Η Άννα συνέχισε.

— Η γυναίκα του πέθανε νέα. Εκείνος έμεινε μόνος με μια μικρή κόρη.

Ο Δημήτρης κοίταξε τη μητέρα του.

— Τι σχέση έχει αυτό;

Η Άννα στράφηκε προς εκείνον.

— Η μικρή λεγόταν Κατερίνα.

Κανείς δεν μίλησε.

Ο Δημήτρης γέλασε νευρικά.

— Συγγνώμη, δεν καταλαβαίνω.

Η Κατερίνα ψιθύρισε:

— Δεν έχεις να καταλάβεις τίποτα.

Η Άννα είπε:

— Η μητέρα σου δεν λεγόταν πάντα Κατερίνα Λαμπρινού.

Ο Δημήτρης πάγωσε.

— Τι;

— Λεγόταν Κατερίνα Παπαδάκη.

Ο Στέλιος έκλεισε τα μάτια.

Η Μαρίνα κοίταξε τον πεθερό της.

— Εσύ το ήξερες;

Δεν απάντησε αμέσως.

Αυτό ήταν αρκετό.

— Το ήξερες — είπε ο Δημήτρης.

— Ναι.

— Και γιατί δεν το ξέρω εγώ;

Η Κατερίνα γύρισε στον γιο της.

— Γιατί δεν είχε καμία σημασία.

— Τότε γιατί χαστούκισες τη μητέρα της Μαρίνας όταν το είπε;

Η Κατερίνα δεν μίλησε.

Ο Νίκος σηκώθηκε.

— Εγώ φταίω.

Η Μαρίνα γύρισε απότομα.

— Εσύ;

Η Άννα τον κοίταξε.

— Πες τα όλα.

Ο Νίκος πέρασε το χέρι από το μέτωπό του.

— Όταν ήμασταν νέοι, ο Γιώργος Παπαδάκης είχε ένα μικρό συνεργείο. Δούλευα εκεί για λίγο.

Η Κατερίνα τον κοίταζε σαν να ήθελε να τον σταματήσει.

— Μη συνεχίσεις.

— Πρέπει.

— Όχι.

— Πρέπει.

Ο Νίκος πήρε ανάσα.

— Ο πατέρας σου, Δημήτρη, ο Γιώργος… δεν πέθανε όπως σου είπαν.

Ο Δημήτρης έμεινε ακίνητος.

— Ποιος πατέρας μου;

Η Κατερίνα έκλεισε το στόμα με το χέρι της.

Ο Στέλιος κατέβασε το κεφάλι.

Η Μαρίνα ένιωσε ότι δεν μπορούσε πλέον να αναπνεύσει κανονικά.

Ο Δημήτρης κοίταξε τον άνθρωπο που αποκαλούσε πατέρα σε όλη του τη ζωή.

— Τι σημαίνει αυτό;

Ο Στέλιος σήκωσε τα μάτια του.

— Σημαίνει πως δεν είμαι ο βιολογικός σου πατέρας.

Ο ήχος στην αίθουσα εξαφανίστηκε.

Ο Δημήτρης έκανε πίσω.

— Τι λες;

Η Κατερίνα άρχισε να κλαίει.

— Στέλιο…

— Αρκετά.

— Δεν έπρεπε να το μάθει έτσι.

— Δεν έπρεπε να το μάθει ποτέ με ψέμα.

Ο Δημήτρης κοίταξε τη μητέρα του.

— Ποιος είναι ο πατέρας μου;

Η Κατερίνα δεν απάντησε.

Ο Νίκος είπε:

— Ο Γιώργος Παπαδάκης.

Ο Δημήτρης έσκυψε σαν να τον χτύπησαν στο στομάχι.

Η Μαρίνα τον έπιασε από το χέρι.

— Δημήτρη…

Εκείνος το τράβηξε χωρίς θυμό.

Απλώς χρειαζόταν χώρο.

— Πέθανε;

Η Άννα απάντησε.

— Ναι.

— Πότε;

— Όταν ήσουν τριών.

Η Κατερίνα έκλαιγε πλέον ανοιχτά.

— Ήταν ατύχημα.

Ο Νίκος γύρισε προς εκείνη.

— Αυτό λες τόσα χρόνια.

Εκείνη σταμάτησε.

— Τι εννοείς;

Η Άννα κοίταξε τον άντρα της.

— Νίκο.

— Όχι. Αφού το ανοίξαμε, θα τελειώσει.

Ο Δημήτρης τον κοίταξε.

— Τι ξέρεις;

Ο Νίκος έσφιξε τις γροθιές.

— Εκείνο το βράδυ ο Γιώργος δεν ήταν μόνος.

Η Κατερίνα φώναξε:

— Σκάσε!

— Ήσουν μαζί του.

Η Μαρίνα γύρισε προς την πεθερά της.

— Μαζί του πού;

— Στο αυτοκίνητο — είπε ο Νίκος.

Η Κατερίνα έμεινε ακίνητη.

— Ψεύτη.

— Σε είδα.

— Ψεύτη!

— Σε είδα να κατεβαίνεις πριν φύγει.

Ο Στέλιος σήκωσε το κεφάλι.

— Τι;

Η Κατερίνα γύρισε προς τον άντρα της.

— Δεν είναι όπως ακούγεται.

— Εγώ δεν ήξερα αυτό.

Η Άννα κοίταξε τον Στέλιο έκπληκτη.

— Δεν σου το είχε πει;

— Όχι.

Ο Νίκος συνέχισε.

— Ο Γιώργος είχε πιει. Πολύ. Εσύ τσακωνόσουν μαζί του έξω από το συνεργείο.

Η Κατερίνα έτρεμε.

— Ήμουν δεκαεννιά χρονών.

— Και έφυγες αφήνοντάς τον να οδηγήσει.

— Δεν μπορούσα να τον σταματήσω.

— Δεν είπα ότι μπορούσες.

— Τότε γιατί το λες έτσι;

Ο Νίκος έσκυψε το βλέμμα.

— Γιατί την επόμενη μέρα μου ζήτησες να πω ότι δεν σε είχα δει ποτέ εκεί.

Ο Δημήτρης κάθισε σε μια καρέκλα.

Η Μαρίνα γονάτισε δίπλα του.

— Δεν είσαι υποχρεωμένος να μείνεις εδώ.

Εκείνος δεν απάντησε.

Η Κατερίνα πλησίασε.

— Δημήτρη, άκουσέ με. Δεν σκότωσα κανέναν.

Εκείνος σήκωσε τα μάτια.

— Τότε γιατί είπες ψέματα;

— Φοβήθηκα.

— Για είκοσι εννιά χρόνια;

— Μετά έγινε πιο δύσκολο να σου πω.

— Κάθε χρόνος έκανε το ψέμα πιο εύκολο για σένα και πιο βαρύ για μένα.

Η φωνή του δεν ήταν δυνατή.

Αυτό έκανε τα λόγια του χειρότερα.

Ο Στέλιος πλησίασε τον γιο του.

— Ξέρω πως δεν είμαι ο άνθρωπος που περιμένεις να ακούσεις τώρα…

Ο Δημήτρης τον κοίταξε.

— Από πότε ξέρεις;

— Από όταν ήσουν πέντε.

— Και έμεινες;

— Ναι.

— Γιατί;

Ο Στέλιος χαμογέλασε με θλίψη.

— Γιατί σε αγαπούσα ήδη.

Αυτή ήταν η πρώτη στιγμή που ο Δημήτρης λύγισε.

Έσκυψε το κεφάλι και έκλαψε.

Ο Στέλιος δεν τον αγκάλιασε αμέσως.

Περίμενε.

Μετά ο Δημήτρης σηκώθηκε μόνος και έπεσε πάνω του.

Η Κατερίνα τους κοιτούσε από μακριά.

Η Άννα σκούπισε τα μάτια της.

Η Μαρίνα σηκώθηκε και στάθηκε δίπλα στη μητέρα της.

— Γιατί σήμερα;

Η Άννα την κοίταξε.

— Δεν ήθελα σήμερα.

— Τότε τι έγινε;

Η Άννα δίστασε.

— Η Κατερίνα μου ζήτησε πριν λίγο να μη μιλήσω ποτέ για το παρελθόν.

— Γιατί;

Η Κατερίνα γύρισε απότομα.

— Άννα, φτάνει.

— Όχι.

Η Άννα έβγαλε από το τσαντάκι της έναν φάκελο.

— Γιατί πριν έναν μήνα βρήκα κάτι.

Η Κατερίνα άσπρισε.

— Μην τολμήσεις.

Η Μαρίνα πήρε τον φάκελο.

Μέσα υπήρχε μια παλιά φωτογραφία και ένα αντίγραφο συμβολαιογραφικού εγγράφου.

Ο Δημήτρης πλησίασε.

Στη φωτογραφία ένας νεαρός άντρας κρατούσε ένα μωρό.

— Αυτός είναι;

— Ο Γιώργος — είπε η Άννα.

Ο Δημήτρης άγγιξε τη φωτογραφία.

Είχε τα ίδια μάτια.

Το ίδιο πηγούνι.

Ο ίδιος παράξενος τρόπος που χαμογελούσε μόνο από τη μία πλευρά.

— Και το χαρτί;

Η Άννα του το έδωσε.

— Ο πατέρας σου είχε αγοράσει ένα μικρό οικόπεδο στην Περαία πριν πεθάνει.

Η Κατερίνα έκλεισε τα μάτια.

— Όχι…

— Το είχε γράψει στο όνομά σου.

Ο Δημήτρης την κοίταξε.

— Στο δικό μου;

— Με επικαρπία στη μητέρα σου μέχρι να ενηλικιωθείς.

Ο Στέλιος γύρισε προς την Κατερίνα.

— Δεν ήξερα τίποτα γι’ αυτό.

Η Άννα συνέχισε.

— Το ακίνητο πουλήθηκε χρόνια αργότερα.

Ο Δημήτρης κατάλαβε πριν το πει.

— Από ποιον;

Η Κατερίνα δεν απάντησε.

Η Άννα είπε:

— Από τη μητέρα σου.

— Πώς;

— Με δικαστική άδεια. Υποτίθεται για δικές σου ανάγκες.

Η Κατερίνα φώναξε:

— Τα χρήματα μπήκαν στο σπίτι!

— Ποιο σπίτι; — ρώτησε ο Δημήτρης.

Σιωπή.

Ο Στέλιος γύρισε προς εκείνη.

— Κατερίνα;

Η φωνή της έγινε μικρή.

— Στο διαμέρισμα.

— Ποιο διαμέρισμα;

— Αυτό που μένουμε.

Ο Δημήτρης την κοίταξε.

— Δηλαδή το σπίτι που πάντα έλεγες ότι αγόρασες με τον πατέρα μου…

Σταμάτησε.

— Το αγόρασες με χρήματα από περιουσία του βιολογικού μου πατέρα;

Η Κατερίνα κάθισε.

— Ήθελα ασφάλεια.

— Για ποιον;

— Για όλους μας.

Ο Δημήτρης γέλασε πικρά.

— Και μετά με μεγάλωσες λέγοντάς μου ότι ο Στέλιος μου έδωσε τα πάντα.

Ο Στέλιος τον κοίταξε.

— Σου έδωσα ό,τι μπορούσα. Αλλά όχι αυτά τα χρήματα. Δεν τα ήξερα.

Η Κατερίνα έσκυψε το κεφάλι.

Το πιο παράξενο ήταν πως στο τέλος κανείς δεν της φώναζε.

Ο θυμός είχε αδειάσει.

Είχε μείνει μόνο η απογοήτευση.

Η Μαρίνα κοίταξε τη μητέρα της.

— Και το χαστούκι;

Η Άννα άγγιξε το μάγουλό της.

— Της είπα ότι μετά τον γάμο θα τα έλεγα όλα στον Δημήτρη ιδιωτικά. Μου είπε πως αν το κάνω, θα καταστρέψω την οικογένειά της.

Η Κατερίνα σήκωσε τα μάτια.

— Και με απείλησε.

— Όχι. Σου είπα ότι ένα παιδί έχει δικαίωμα να ξέρει ποιος είναι.

Ο Δημήτρης είπε ήρεμα:

— Έχει.

Η Κατερίνα τον κοίταξε.

— Θα με μισήσεις;

Εκείνος σκέφτηκε αρκετή ώρα.

— Δεν ξέρω.

Αυτή η απάντηση την πείραξε περισσότερο από ένα «ναι».

— Αλλά σήμερα δεν μπορώ να σε συγχωρήσω.

Η Κατερίνα έκλαψε.

Ο Δημήτρης πήρε τη φωτογραφία του Γιώργου και την έβαλε στην εσωτερική τσέπη του σακακιού του.

Μετά κοίταξε τη Μαρίνα.

— Θες να φύγουμε;

Εκείνη κοίταξε γύρω της.

Τον γάμο που είχε οργανώσει έναν χρόνο.

Τα λουλούδια.

Την τούρτα.

Τα κεράκια.

Τους συγγενείς που δεν ήξεραν πού να κοιτάξουν.

Και χαμογέλασε αδύναμα.

— Όχι.

— Όχι;

— Δεν θα αφήσουμε ένα μυστικό τριάντα χρόνων να πάρει και τη δική μας μέρα.

Ο Δημήτρης την κοίταξε για πρώτη φορά από την αρχή της σκηνής σαν να θυμήθηκε γιατί βρισκόταν εκεί.

Της έπιασε το χέρι.

Ο Στέλιος πλησίασε την Κατερίνα.

— Θα πάμε σπίτι.

Εκείνη σηκώθηκε.

Πριν φύγει, στάθηκε μπροστά στην Άννα.

Για μια στιγμή όλοι περίμεναν νέα έκρηξη.

Η Κατερίνα όμως είπε μόνο:

— Δεν είχα δικαίωμα να σε χτυπήσω.

Η Άννα την κοίταξε.

— Όχι.

— Συγγνώμη.

Η Άννα δεν είπε ότι τη συγχωρεί.

Είπε μόνο:

— Φρόντισε αυτή τη φορά να μην κρύψεις τίποτα άλλο.

Η Κατερίνα έφυγε μαζί με τον Στέλιο.

Μισή ώρα αργότερα, όταν η μουσική ξεκίνησε ξανά, ο Δημήτρης ζήτησε από τον κουμπάρο να αλλάξει το πρόγραμμα.

Δεν ήθελε χορό του ζευγαριού.

Δεν ήθελε ανακοινώσεις.

Δεν ήθελε άλλο θέατρο.

Έβαλαν ένα παλιό λαϊκό τραγούδι και άνοιξαν τον κύκλο.

Η Μαρίνα στάθηκε δίπλα του.

Ο Δημήτρης έβγαλε για λίγο από την τσέπη τη φωτογραφία του Γιώργου και την κοίταξε.

— Είναι παράξενο — είπε.

— Τι;

— Γνώρισα τον πατέρα μου στη μέση του γάμου μου.

Η Μαρίνα έσφιξε το χέρι του.

— Και τον άνθρωπο που σε μεγάλωσε τον γνώρισες ξανά από την αρχή.

Ο Δημήτρης κοίταξε τον Στέλιο, που στεκόταν λίγο πιο πέρα μόνος.

Πήγε κοντά του.

— Μπαμπά.

Ο Στέλιος γύρισε αμέσως.

Μία μόνο λέξη.

Αλλά για πρώτη φορά εκείνο το βράδυ, κάτι που είχε ραγίσει δεν διαλύθηκε.

Άρχισε να ξαναδένει.