Όταν άνοιξα την πόρτα και είδα την πεθερά μου να στέκεται στο πλατύσκαλο δίπλα σε μια άγνωστη γυναίκα με κόκκινο φόρεμα και ένα κουτί ζαχαροπλαστείου στα χέρια, κατάλαβα αμέσως ότι η βραδιά δεν θα τελείωνε όπως την είχα σχεδιάσει.
Ήταν τα τριακοστά έβδομα γενέθλιά μου.
Μέσα στο διαμέρισμα, στην Καλαμαριά, μύριζε ψημένο κρέας, πορτοκάλι και κανέλα. Ο αδελφός μου, ο Πέτρος, προσπαθούσε να ανοίξει ένα μπουκάλι κρασί στην κουζίνα, δύο φίλες μου είχαν βγει στο μπαλκόνι και ο άντρας μου, ο Νίκος, έβαζε μουσική στο σαλόνι.
Η πεθερά μου, η κυρία Στέλλα, δεν μου είπε ούτε «χρόνια πολλά».
Έκανε μόνο ένα βήμα στην άκρη.
«Να σου γνωρίσω τη Δανάη», είπε.
Η κοπέλα χαμογέλασε αμήχανα.
Ήταν γύρω στα τριάντα δύο, περιποιημένη, με ίσια καστανά μαλλιά και ένα βλέμμα που έδειχνε ότι ήθελε να βρίσκεται οπουδήποτε αλλού.
«Χρόνια πολλά», μου είπε και μου έδωσε το κουτί.
«Ευχαριστώ.»
Περίμενα κάποια εξήγηση.
Η Στέλλα όμως μπήκε στο σπίτι σαν να ήταν δικό της.
«Ο Νίκος πού είναι;»
Ο τόνος της με ενόχλησε περισσότερο από την ίδια την ερώτηση.
«Μέσα.»
Μόλις ο Νίκος την είδε, πάγωσε.
Και όταν είδε τη Δανάη πίσω της, έχασε το χρώμα του.
Δεν ήταν η αντίδραση ενός άντρα που έβλεπε μια άγνωστη γυναίκα.
Ήταν η αντίδραση ενός άντρα που αναγνώριζε κάποιον που δεν περίμενε ποτέ να ξαναδεί.
Το κατάλαβα αμέσως.
«Εσύ;» ψιθύρισε.
Η Δανάη κατέβασε τα μάτια.
Η Στέλλα χαμογέλασε.
«Ναι, αυτή.»
Στο σαλόνι έπεσε μια περίεργη σιωπή. Η μουσική συνέχισε να παίζει χαμηλά, όμως όλοι είχαν σταματήσει να μιλούν.
Ο Νίκος πλησίασε τη μητέρα του.
«Τι κάνεις εδώ;»
«Ήρθα στα γενέθλια της γυναίκας σου. Δεν επιτρέπεται;»
«Μητέρα.»
«Μη μου μιλάς έτσι μπροστά στον κόσμο.»
Εγώ ακόμα κρατούσα το κουτί της τούρτας.
«Μπορεί κάποιος να μου εξηγήσει τι συμβαίνει;»
Η Στέλλα γύρισε προς εμένα.
Και τότε είπε τη φράση που έκανε ακόμα και τον Πέτρο να αφήσει το ποτήρι του πάνω στον πάγκο.
«Αφού γιορτάζουμε, είπα να φέρω κι εγώ ένα δώρο. Την πραγματική γυναίκα που έπρεπε να είχε παντρευτεί ο γιος μου.»
Για δύο ή τρία δευτερόλεπτα πίστεψα ότι είχα ακούσει λάθος.
Η φίλη μου η Μαρίνα έκανε ένα βήμα προς το μέρος μου.
Ο Νίκος χτύπησε το χέρι του στο τραπέζι.
«Φτάνει.»
Η Στέλλα ούτε που ανοιγόκλεισε τα μάτια.
«Τι φτάνει; Όλοι ξέρουμε ότι με τη Δανάη ήσασταν μαζί τόσα χρόνια.»
Τότε κοίταξα τον Νίκο.
«Ήσασταν μαζί;»
«Πριν από εσένα», απάντησε γρήγορα.
«Πόσο πριν;»
«Πολλά χρόνια.»
Η Δανάη σήκωσε το κεφάλι.
«Έξι», είπε ήρεμα.
Η Στέλλα χαμογέλασε θριαμβευτικά.
«Έξι χρόνια. Όχι έξι μήνες.»
Ο Νίκος έδειξε την πόρτα.
«Μητέρα, φύγε.»
«Δεν θα φύγω.»
«Τότε θα σε βγάλω εγώ.»
Η Δανάη ακούμπησε το χέρι της στον αγκώνα της Στέλλας.
«Κυρία Στέλλα, καλύτερα να φύγουμε.»
Η πεθερά μου τράβηξε το χέρι της.
«Εσύ κάτσε. Για σένα ήρθαμε.»
Ήταν τόσο παράλογο που σχεδόν γέλασα.
Σχεδόν.
Γιατί θυμήθηκα κάτι.
Τρεις μήνες νωρίτερα, είχα βρει μια παλιά φωτογραφία στο αυτοκίνητο του Νίκου.
Μια φωτογραφία από παραλία.
Ο Νίκος ήταν πολύ νεότερος και δίπλα του στεκόταν μια γυναίκα με μακριά καστανά μαλλιά.
Όταν τον είχα ρωτήσει ποια ήταν, μου είχε πει:
«Μια παλιά παρέα από τη σχολή.»
Η γυναίκα στη φωτογραφία ήταν η Δανάη.
Και τότε για πρώτη φορά εκείνο το βράδυ, δεν θύμωσα με την πεθερά μου.
Θύμωσα με τον άντρα μου.
«Γιατί μου είπες ψέματα για εκείνη;»
Ο Νίκος με κοίταξε σαστισμένος.
«Ποιο ψέμα;»
«Τη φωτογραφία στο αυτοκίνητο.»
Το πρόσωπό του άλλαξε.
Η Στέλλα γέλασε.
«Α, δεν της το είχες πει;»
«Σκάσε, μητέρα.»
«Δεν θα σωπάσω άλλο για χάρη σου.»
Η Δανάη γύρισε προς την πόρτα.
«Δεν έπρεπε να έρθω.»
Την πρόλαβα.
«Περίμενε.»
Όλοι με κοίταξαν.
«Αφού ήρθες μέχρι εδώ, θέλω να μάθω γιατί.»
📖 Αν θέλεις να δεις τι έκρυβε πραγματικά αυτή η επίσκεψη, η συνέχεια είναι στο πρώτο σχόλιο 👇
Η Δανάη πήρε μια βαθιά ανάσα.
«Η κυρία Στέλλα μού είπε ότι ο Νίκος ήθελε να με δει.»
Γύρισα αμέσως στον άντρα μου.
«Ισχύει;»
«Όχι.»
«Μου είπε ότι περνάτε κρίση», συνέχισε η Δανάη. «Ότι είστε ουσιαστικά χωρισμένοι και ότι εσύ…»
Σταμάτησε.
«Ότι εγώ τι;»
«Ότι ετοιμάζεσαι να φύγεις από το σπίτι.»
Γέλασα νευρικά.
Το σπίτι ήταν δικό μου.
Το είχα αγοράσει μαζί με τον πατέρα μου, πριν γνωρίσω καν τον Νίκο.
«Και πού ακριβώς θα πήγαινε;»
Η Στέλλα πετάχτηκε αμέσως.
«Μπορεί να μένει όπου θέλει. Δεν είναι φυλακισμένος.»
«Κανείς δεν είπε ότι είναι.»
«Η στάση σου το δείχνει.»
Ο Πέτρος πλησίασε.
«Κυρία Στέλλα, σήμερα είναι τα γενέθλια της αδελφής μου. Αν ήρθατε για καβγά, καλύτερα να τελειώνουμε.»
Εκείνη τον αγνόησε.
«Ο γιος μου έκανε λάθος επιλογή και το ξέρει.»
Ο Νίκος άρπαξε το κινητό του από το τραπέζι.
«Τώρα τελείωσε.»
«Ναι», είπε η μητέρα του. «Τώρα θα τελειώσει.»
Και τότε έβγαλε από την τσάντα της έναν φάκελο.
Τον ακούμπησε πάνω στο τραπέζι μπροστά μου.
«Ρώτα τον άντρα σου γιατί κρατάει αυτό.»
Ο Νίκος όρμησε προς τον φάκελο.
Τον πρόλαβα.
Μέσα υπήρχαν εκτυπωμένες αγγελίες διαμερισμάτων.
Περιοχές στα ανατολικά της Θεσσαλονίκης.
Πυλαία.
Θέρμη.
Χαριλάου.
Κάποιες είχαν σημειωμένες τιμές με στυλό.
Κοίταξα τον Νίκο.
«Ψάχνεις σπίτι;»
Δεν απάντησε.
Το στομάχι μου δέθηκε κόμπος.
«Νίκο.»
«Ναι.»
Κάποιος στο βάθος έκλεισε τη μουσική.
Τώρα το σπίτι ήταν εντελώς ήσυχο.
«Από πότε;»
«Δύο εβδομάδες.»
Η φωνή μου βγήκε πιο χαμηλή απ’ όσο περίμενα.
«Και πότε σκόπευες να μου το πεις;»
«Σήμερα.»
Η Στέλλα χαμογέλασε.
«Βλέπεις;»
Ο Νίκος γύρισε απότομα.
«Όχι, δεν βλέπει. Γιατί δεν έχει καμία σχέση με αυτά που της λες.»
«Τότε πες της.»
Εκείνος έμεινε για λίγο σιωπηλός.
Μετά κοίταξε τους καλεσμένους.
«Θέλω να φύγετε όλοι για λίγο.»
«Όχι», είπα.
«Ελένη…»
«Όχι. Εσύ δεν τους κάλεσες. Εγώ τους κάλεσα. Και η μητέρα σου αποφάσισε να κάνει παράσταση μπροστά τους. Θα τελειώσει μπροστά τους.»
Ο Νίκος έκλεισε τα μάτια.
Και τότε η Δανάη είπε:
«Μάλλον πρέπει να ξέρεις κι άλλο κάτι.»
Η Στέλλα γύρισε προς το μέρος της.
«Δανάη.»
Για πρώτη φορά, η φωνή της δεν ήταν σίγουρη.
Η Δανάη την κοίταξε ψυχρά.
«Όχι. Εσείς με φέρατε εδώ.»
Έβγαλε το κινητό της.
«Η κυρία Στέλλα με έψαξε πριν από έναν μήνα στο Facebook. Δεν είχα μιλήσει με τον Νίκο εδώ και σχεδόν εννέα χρόνια.»
Έδειξε την οθόνη σε εμένα.
Υπήρχαν μηνύματα.
Πολλά.
Η Στέλλα της έγραφε ότι ο Νίκος ήταν δυστυχισμένος.
Ότι είχε μετανιώσει για τον γάμο μας.
Ότι σκεφτόταν ακόμα τη Δανάη.
Και, κυρίως, ότι είχε ζητήσει από τη μητέρα του να τους φέρει ξανά σε επαφή.
«Δεν είναι αλήθεια», είπε ο Νίκος.
«Το κατάλαβα πριν από μία εβδομάδα», είπε η Δανάη. «Γι’ αυτό και δεν απαντούσα πια. Σήμερα όμως με πήρε τηλέφωνο κλαίγοντας. Μου είπε ότι αν δεν έρθω, ο Νίκος θα κάνει το μεγαλύτερο λάθος της ζωής του.»
Κοίταξα την πεθερά μου.
«Γιατί;»
Εκείνη σταύρωσε τα χέρια.
«Γιατί κάποιος έπρεπε να τον σώσει.»
«Από τι;»
Δεν απάντησε.
Ο Νίκος γέλασε πικρά.
«Από μένα, μάλλον.»
Η Στέλλα γύρισε προς εκείνον.
«Από τη ζωή που σου έχει επιβάλει.»
«Ποια ζωή;»
«Αυτή!»
Έδειξε γύρω της το σπίτι.
«Μένεις στο σπίτι της. Δουλεύεις στην εταιρεία του πατέρα της. Όλα είναι δικά της. Το σπίτι, το αυτοκίνητο, οι γνωριμίες. Έχεις γίνει υπάλληλος της οικογένειάς της.»
Έμεινα άφωνη.
Ο Νίκος όμως δεν θύμωσε.
Την κοίταζε κουρασμένος.
«Γι’ αυτό ψάχνω σπίτι.»
Γύρισα προς το μέρος του.
«Τι;»
«Το σπίτι δεν είναι για μένα και κάποια άλλη.»
Έδειξε τη μητέρα του.
«Είναι για εκείνη.»
Η Στέλλα πάγωσε.
Για πρώτη φορά εκείνο το βράδυ.
«Μη λες ανοησίες.»
Ο Νίκος άνοιξε τον φάκελο και τράβηξε μία από τις αγγελίες.
«Πριν από τέσσερις μήνες, η μητέρα μου σταμάτησε να πληρώνει το στεγαστικό της.»
Την κοίταξα.
Η Στέλλα είχε ένα μικρό διαμέρισμα στην Τούμπα. Πάντα καυχιόταν ότι δεν χρωστούσε σε κανέναν.
«Γιατί;»
Ο Νίκος συνέχισε.
«Γιατί είχε ήδη χρέη από κάρτες. Μετά πήρε και δεύτερο καταναλωτικό δάνειο.»
«Μην τολμήσεις», είπε η Στέλλα.
«Μου ζήτησε δεκαοκτώ χιλιάδες ευρώ.»
Η Μαρίνα έβαλε το χέρι στο στόμα της.
Εγώ ένιωθα σαν να άκουγα ιστορία για ξένους ανθρώπους.
«Της τα έδωσες;»
«Έδωσα πέντε.»
«Χωρίς να μου πεις τίποτα;»
Χαμήλωσε το βλέμμα.
«Ναι.»
Αυτό με πόνεσε περισσότερο από οτιδήποτε είχε πει η μητέρα του.
Δεν ήταν τα χρήματα.
Ήταν το ότι είχαμε συμφωνήσει από την αρχή του γάμου μας πως πάνω από ένα συγκεκριμένο ποσό θα συζητούσαμε οποιαδήποτε μεγάλη οικονομική βοήθεια προς τις οικογένειές μας.
«Γιατί δεν μου το είπες;»
«Γιατί ντρεπόταν.»
Γέλασα χωρίς χαρά.
«Κι εσύ αποφάσισες ότι η ντροπή της είναι πιο σημαντική από την εμπιστοσύνη μας;»
Ο Νίκος δεν απάντησε.
Η Στέλλα χτύπησε το χέρι στο τραπέζι.
«Δεν χρειάζεται να απολογείσαι σε κανέναν για τα χρήματα που δίνεις στη μάνα σου.»
Ο Νίκος γύρισε προς το μέρος της.
«Αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα.»
Η φωνή του ήταν διαφορετική.
Ήρεμη.
Κρύα.
«Όλη μου τη ζωή αποφασίζεις τι χρειάζεται και τι δεν χρειάζεται να κάνω.»
«Είμαι η μητέρα σου.»
«Και εγώ είμαι σαράντα χρονών.»
Η Στέλλα άνοιξε το στόμα της.
Δεν πρόλαβε.
«Όταν χώρισα με τη Δανάη, τηλεφωνούσες κρυφά στη μητέρα της και την παρακαλούσες να μας τα ξαναβρούμε. Όταν παντρεύτηκα την Ελένη, μου είπες ότι κάνω λάθος. Όταν αλλάξαμε σπίτι, είπες ότι με ελέγχει επειδή είναι στο όνομά της. Όταν δούλεψα με τον πατέρα της, είπες ότι με αγόρασαν.»
«Γιατί αυτά πιστεύω.»
«Όχι. Αυτά χρειάζεσαι να πιστεύεις.»
Η Στέλλα χλώμιασε.
Ο Νίκος πήρε τον φάκελο με τις αγγελίες.
«Έψαχνα μικρό διαμέρισμα για σένα, επειδή η τράπεζα έχει ήδη ξεκινήσει διαδικασία για το σπίτι σου. Θα πλήρωνα εγώ το νοίκι για έναν χρόνο, μέχρι να σταθείς στα πόδια σου.»
Γύρισε προς εμένα.
«Και σκόπευα να το συζητήσω απόψε μαζί σου. Μετά τη γιορτή.»
«Γιατί απόψε;»
«Γιατί σήμερα το πρωί έμαθα κάτι ακόμα.»
Έβγαλε από την τσέπη του ένα διπλωμένο χαρτί.
Η Στέλλα έκανε δύο βήματα πίσω.
«Νίκο.»
Εκείνος δεν την κοίταξε.
«Η μητέρα μου δεν έχασε τα χρήματα επειδή δυσκολευόταν να πληρώσει λογαριασμούς.»
Μου έδωσε το χαρτί.
Ήταν από δικηγορικό γραφείο.
Δεν καταλάβαινα αμέσως τις λεπτομέρειες, αλλά είδα ένα όνομα που γνώριζα.
Χρήστος Μαυρίδης.
Ο πρώην σύντροφος της Στέλλας.
Ένας άνθρωπος που μας είχε πει ότι είχε χωρίσει δύο χρόνια νωρίτερα.
Ο Νίκος εξήγησε.
«Του έδωσε σχεδόν είκοσι πέντε χιλιάδες ευρώ μέσα σε έναν χρόνο. Εκείνος της έλεγε ότι θα ανοίξουν μαζί ένα μικρό τουριστικό γραφείο. Πήρε τα χρήματα και εξαφανίστηκε.»
Η Στέλλα κάθισε απότομα σε μια καρέκλα.
Τώρα δεν έμοιαζε με τη σκληρή γυναίκα που είχε μπει στο σπίτι μου πριν από σαράντα λεπτά.
Έμοιαζε μικρότερη.
Κουρασμένη.
«Δεν ήθελα να το μάθει κανείς», ψιθύρισε.
Η Δανάη την κοίταζε σιωπηλή.
«Και γι’ αυτό αποφασίσατε να καταστρέψετε τον γάμο του γιου σας;» τη ρώτησε.
Η Στέλλα σήκωσε τα μάτια.
«Δεν ήθελα να τον καταστρέψω.»
«Τότε γιατί με φέρατε εδώ;»
Για λίγο κανείς δεν μίλησε.
Τελικά η Στέλλα είπε:
«Αν ο Νίκος χώριζε… θα έφευγε από εδώ.»
Έδειξε το σπίτι μου.
«Θα χρειαζόταν δικό του σπίτι.»
Και τότε κατάλαβα.
Ο Νίκος το κατάλαβε την ίδια στιγμή.
«Ήθελες να μείνεις μαζί μου.»
Η μητέρα του δεν απάντησε.
«Γι’ αυτό προσπάθησες να μας χωρίσεις; Για να φύγω από εδώ, να νοικιάσω σπίτι και μετά να έρθεις να μείνεις μαζί μου;»
Η Στέλλα άρχισε να κλαίει.
Δεν ήταν θεατρικό κλάμα.
Ήταν άσχημο, βουβό, γεμάτο ντροπή.
«Δεν έχω πού να πάω.»
Ο Νίκος έμεινε ακίνητος.
Μετά πέρασε τα χέρια του πάνω από το πρόσωπό του.
«Θα μπορούσες απλώς να μου το πεις.»
«Και να με κοιτάξεις όπως με κοιτάς τώρα;»
«Θα σε βοηθούσα.»
«Δεν ήθελα βοήθεια.»
«Ήθελες να διαλύσεις τη ζωή μου.»
Η Στέλλα σηκώθηκε.
«Δεν καταλαβαίνεις.»
«Καταλαβαίνω πάρα πολύ καλά.»
Πήγε προς την κρεβατοκάμαρα.
Για μια στιγμή νόμιζα ότι έφευγε.
Μετά τον άκουσα να ανοίγει ντουλάπια.
Τον ακολούθησα.
Είχε βγάλει μια μεγάλη γκρι βαλίτσα πάνω στο κρεβάτι.
Η καρδιά μου χτύπησε δυνατά.
«Τι κάνεις;»
Άρχισε να βάζει μέσα ρούχα.
«Φεύγω.»
Δεν περίμενα ότι θα πονούσε τόσο πολύ να το ακούσω, παρότι ήμουν θυμωμένη μαζί του.
«Εντάξει.»
Με κοίταξε.
«Όχι από εσένα.»
Σταμάτησα.
«Τότε;»
Έκλεισε τη βαλίτσα.
«Θα πάω να μείνω με τη μητέρα μου για λίγες μέρες.»
Τον κοίταξα σαν να είχε τρελαθεί.
«Μετά από όλα αυτά;»
«Ναι.»
«Γιατί;»
«Γιατί αύριο θα πάμε μαζί στην τράπεζα, μετά στον δικηγόρο και μετά θα δούμε αν μπορεί να σωθεί κάτι από το σπίτι της.»
Έκανε παύση.
«Και μετά θα φύγω από εκεί.»
«Δεν καταλαβαίνω.»
Πλησίασε.
«Αν μείνω εδώ απόψε, εκείνη θα πάει σπίτι μόνη της, θα συνεχίσει να κρύβεται και σε μία εβδομάδα θα έχουμε πάλι τα ίδια. Πρέπει να τελειώσει τώρα.»
«Και εμείς;»
Με κοίταξε στα μάτια.
«Εμείς θα μιλήσουμε όταν γυρίσω. Και θα σου πω όλα όσα δεν σου είπα. Για τα χρήματα, για τη μητέρα μου, για όλα.»
«Και αν δεν μπορώ να σε εμπιστευτώ ξανά;»
Έγνεψε αργά.
«Τότε θα το δεχτώ.»
Δεν προσπάθησε να με αγκαλιάσει.
Και αυτό, περίεργα, ήταν το πρώτο πράγμα που έκανε σωστά όλο το βράδυ.
Όταν επιστρέψαμε στο σαλόνι, η Στέλλα είχε σταματήσει να κλαίει.
Ο Νίκος άφησε τη βαλίτσα δίπλα στην πόρτα.
«Θα έρθω μαζί σου.»
Η μητέρα του σηκώθηκε.
Για μια στιγμή χαμογέλασε μέσα από τα δάκρυα.
«Το ήξερα ότι δεν θα με αφήσεις.»
Ο Νίκος όμως σήκωσε το χέρι του.
«Μη χαίρεσαι ακόμα.»
Το χαμόγελό της έσβησε.
«Έρχομαι για να σε βοηθήσω να τακτοποιήσεις ό,τι προκάλεσες. Μετά θα βρεις δικό σου τρόπο να ζήσεις. Δεν θα μένεις μαζί μου. Δεν θα έρχεσαι εδώ χωρίς να σε καλέσουμε. Και δεν θα ξαναμιλήσεις ποτέ για την Ελένη ή για τον γάμο μας έτσι.»
Η Στέλλα έγνεψε χωρίς να μιλήσει.
Η Δανάη πήρε το παλτό της.
Πριν φύγει, πλησίασε εμένα.
«Λυπάμαι πραγματικά.»
«Δεν ήξερες.»
Χαμογέλασε αμήχανα.
«Για να είμαι ειλικρινής, κατάλαβα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά όταν μου είπε ότι ο Νίκος ακόμα κρατάει ένα βραχιόλι που του είχα χαρίσει.»
Γύρισα προς εκείνον.
Ο Νίκος σχεδόν γέλασε.
«Το έχασα στη Σκιάθο το 2015.»
Για πρώτη φορά εκείνο το βράδυ γέλασα κι εγώ.
Λίγο.
Η Δανάη έφυγε.
Οι φίλοι μου έφυγαν λίγο αργότερα, αφού μάζεψαν βιαστικά πιάτα και ποτήρια. Ο Πέτρος έμεινε τελευταίος.
Στην πόρτα με ρώτησε:
«Θα είσαι καλά;»
«Δεν ξέρω.»
Και αυτή ήταν η αλήθεια.
Ο Νίκος έφυγε με τη μητέρα του στις έντεκα και τέταρτο.
Πριν κλείσει την πόρτα, γύρισε.
«Χρόνια πολλά, Ελένη.»
Τον κοίταξα.
«Χάλια ευχή.»
Χαμογέλασε θλιμμένα.
«Το ξέρω.»
Τρεις μέρες δεν κοιμηθήκαμε μαζί.
Δεν μιλούσαμε σχεδόν καθόλου.
Την τέταρτη ημέρα επέστρεψε χωρίς βαλίτσα.
Κάθισε απέναντί μου στην κουζίνα και για δύο ώρες μού είπε τα πάντα.
Η μητέρα του είχε πουλήσει κοσμήματα.
Είχε δανειστεί από μια ξαδέλφη.
Είχε πλαστογραφήσει ακόμα και την υπογραφή του σε μια αίτηση δανείου που ευτυχώς είχε απορριφθεί.
Ο Νίκος τα γνώριζε μόνο κατά το ήμισυ.
Και τα είχε κρύψει γιατί πίστευε ότι προστάτευε εκείνη.
Στην πραγματικότητα, προστάτευε το πρόβλημα.
Δεν τον συγχώρησα εκείνη τη μέρα.
Ούτε την επόμενη.
Χρειάστηκε καιρός.
Ούτε η σχέση μου με τη Στέλλα έγινε ξαφνικά καλή.
Για μήνες δεν ήρθε στο σπίτι μας.
Μου έστειλε μόνο ένα μήνυμα:
«Δεν ζητάω να με συγχωρήσεις. Ήθελα να σώσω τον εαυτό μου και προσπάθησα να χρησιμοποιήσω τον γιο μου για να το κάνω. Ντρέπομαι.»
Δεν απάντησα.
Έξι μήνες αργότερα, όμως, την είδα τυχαία έξω από ένα μικρό λογιστικό γραφείο κοντά στη Μαρτίου.
Είχε βρει δουλειά στη γραμματεία.
Έμενε σε ένα μικρό νοικιασμένο δυάρι.
Και για πρώτη φορά από τότε που την γνώριζα, δεν μου έκανε ούτε συμβουλή ούτε σχόλιο.
Μου είπε απλώς:
«Γεια σου, Ελένη.»
«Γεια σου, Στέλλα.»
Προχωρήσαμε σε αντίθετες κατευθύνσεις.
Εκείνο το βράδυ, όταν γύρισα σπίτι, ο Νίκος μαγείρευε.
Του είπα ότι την είχα δει.
Σταμάτησε για λίγο.
«Πώς ήταν;»
«Καλά, νομίζω.»
Έγνεψε.
Και δεν ρώτησε τίποτε άλλο.
Τότε κατάλαβα ότι είχε αλλάξει κάτι πραγματικά.
Όχι επειδή η μητέρα του είχε αλλάξει.
Αλλά επειδή εκείνος είχε επιτέλους σταματήσει να πιστεύει ότι ήταν υπεύθυνος να διορθώνει κάθε λάθος της.
Εκείνα τα γενέθλια δεν τα θυμάμαι για την τούρτα που δεν κόψαμε ποτέ.
Ούτε για τη γυναίκα με το κόκκινο φόρεμα που εμφανίστηκε στην πόρτα μου ως «η σωστή σύζυγος».
Τα θυμάμαι επειδή, εκείνο το βράδυ, ο άντρας μου πράγματι έφτιαξε μια βαλίτσα.
Απλώς δεν έφευγε από τον γάμο μας.
Έφευγε, για πρώτη φορά στη ζωή του, από τον ρόλο του παιδιού που έπρεπε πάντα να σώζει τη μητέρα του.