Ο Δημήτρης πετάχτηκε τόσο απότομα από την καρέκλα του, που το ποτήρι με το κρασί έπεσε στο λευκό τραπεζομάντιλο.
— Δώσ’ το μου.
Δεν φώναξε.
Και ίσως γι’ αυτό πάγωσα περισσότερο.
Μέχρι εκείνη τη στιγμή, το βράδυ είχε κυλήσει όπως ακριβώς το είχα σχεδιάσει. Δέκα χρόνια γάμου. Ένα μικρό τραπέζι σε οικογενειακό εστιατόριο στη Νέα Ερυθραία, οι γονείς μας, η αδελφή μου με τον άντρα της, δύο στενοί φίλοι και η πεθερά μου, η Ευγενία, με ένα σκούρο πράσινο φόρεμα που φαινόταν υπερβολικά επίσημο για την περίσταση.
Είχαμε παραγγείλει αρνάκι στη γάστρα, σαλάτες, πίτες και κρασί από τη Νεμέα. Στο κέντρο του τραπεζιού υπήρχαν λευκά λουλούδια και ένα μικρό γλυκό με δύο κεράκια που σχημάτιζαν τον αριθμό δέκα.
Ο Δημήτρης ήταν κεφάτος.
Μέχρι που η μητέρα του έβγαλε τον φάκελο.
Τον είχε μέσα στην τσάντα της, διπλωμένο προσεκτικά κάτω από ένα μεταξωτό μαντίλι.
Τον ακούμπησε μπροστά μου και χαμογέλασε.
— Αυτό είναι για σένα, Μαρίνα.
— Τι είναι;
— Ένα μικρό δώρο.
Ο Δημήτρης, δίπλα μου, σταμάτησε να κόβει το κρέας του.
Το είδα.
Μια ανεπαίσθητη αλλαγή στο πρόσωπό του.
— Μαμά, τι κάνεις;
Η Ευγενία ούτε που τον κοίταξε.
— Δέκα χρόνια είναι πολλά.
Ύστερα γύρισε προς εμένα.
— Και πιστεύω πως αξίζεις να έχεις κάτι δικό σου μετά από δέκα χρόνια ζωής με τον γιο μου.
Οι λέξεις της ακούστηκαν σαν αστείο.
Κάποιοι γέλασαν αμήχανα.
Εγώ όχι.
Η Ευγενία και εγώ ποτέ δεν είχαμε πραγματικά κακή σχέση. Δεν ήμασταν φίλες, αλλά είχαμε βρει έναν τρόπο να συνυπάρχουμε χωρίς μεγάλες εκρήξεις. Ήταν γυναίκα που κρατούσε λογαριασμό για τα πάντα. Ποιος τηλεφώνησε πρώτος. Ποιος βοήθησε περισσότερο. Ποιος έδωσε περισσότερα χρήματα σε έναν γάμο. Ποιος έφερε γλυκό στη γιορτή.
Τον πρώτο χρόνο του γάμου μας, μου είχε πει:
— Σε μια οικογένεια πρέπει να ξέρεις ποιος πρόσφερε τι.
Τότε νόμιζα ότι μιλούσε γενικά.
Δέκα χρόνια αργότερα κατάλαβα ότι δεν μιλούσε ποτέ γενικά.
Πήρα τον φάκελο.
Ο Δημήτρης ακούμπησε το χέρι του στον καρπό μου.
— Άστο για μετά.
Τον κοίταξα.
— Γιατί;
— Ε, να μην ανοίγουμε δώρα την ώρα που τρώμε.
Η αδελφή μου γέλασε.
— Μα γι’ αυτό δεν είναι τα δώρα;
Η Ευγενία έγειρε πίσω στην καρέκλα της.
— Άνοιξέ το.
Ο Δημήτρης επανέλαβε:
— Μαρίνα, δώσ’ το μου.
Τώρα όλοι είχαν σταματήσει να μιλάνε.
Έσκισα το πάνω μέρος του φακέλου.
Μέσα υπήρχε ένα διπλωμένο χαρτί.
Όχι χρήματα.
Όχι επιταγή.
Άνοιξα την πρώτη σελίδα.
Και τότε ο Δημήτρης προσπάθησε να την αρπάξει.
Τραβήχτηκα ενστικτωδώς προς τα πίσω.
— Τι κάνεις;
— Δώσ’ το μου.
— Γιατί;
— Γιατί δεν ξέρεις τι είναι.
Η Ευγενία χαμογέλασε, αλλά αυτή τη φορά το χαμόγελό της δεν είχε τίποτα το ζεστό.
— Εσύ όμως ξέρεις, ε;
Ο Δημήτρης γύρισε προς τη μητέρα του.
— Δεν έπρεπε.
— Αντίθετα. Έπρεπε να το έχω κάνει χρόνια πριν.
Κοίταξα ξανά το χαρτί.
Στην κορυφή υπήρχε το όνομά μου.
Μαρίνα Σταθάτου.
Κάτω από αυτό, μια διεύθυνση στην Καλλιθέα.
Μια διεύθυνση που γνώριζα.
Ήταν το μικρό διαμέρισμα όπου είχαμε μείνει τον πρώτο χρόνο μετά τον γάμο μας.
Τότε ο Δημήτρης μού είχε πει ότι το σπίτι ανήκε σε έναν μακρινό συγγενή της μητέρας του και ότι μας το νοίκιαζαν φθηνά για να μας βοηθήσουν να ξεκινήσουμε.
Κοίταξα πιο κάτω.
Έγραφε:
«Ιδιωτικό συμφωνητικό μεταβίβασης».
Ένιωσα το στομάχι μου να σφίγγεται.
— Τι είναι αυτό;
Ο Δημήτρης σηκώθηκε.
— Θα σου εξηγήσω στο σπίτι.
— Κάτσε κάτω, του είπε η μητέρα του.
— Μη μπλέκεσαι.
Η Ευγενία χτύπησε ελαφρά το δάχτυλό της στο τραπέζι.
— Δέκα χρόνια μπλέκομαι επειδή εσύ το επέλεξες.
Γύρισα στη δεύτερη σελίδα.
Υπήρχε ημερομηνία.
Δέκα χρόνια πριν.
Τρεις εβδομάδες πριν από τον γάμο μας.
Και στο τέλος υπήρχαν δύο υπογραφές.
Η μία ήταν της Ευγενίας.
Η άλλη του Δημήτρη.
Η δική μου δεν υπήρχε.
— Γιατί είναι το όνομά μου εδώ;
Κανείς δεν απάντησε αμέσως.
Και αυτή η σιωπή ήταν η πρώτη στιγμή που κατάλαβα ότι το χαρτί δεν αφορούσε απλώς ένα παλιό ακίνητο.
Αφορούσε εμένα.
🧩 Από εκείνο το σημείο και μετά, κάθε γραμμή του εγγράφου έκρυβε κάτι χειρότερο — η συνέχεια βρίσκεται στο πρώτο σχόλιο 👇
Ο Δημήτρης έσκυψε προς το μέρος μου.
— Μαρίνα, σε παρακαλώ. Όχι εδώ.
— Τώρα θα μου πεις.
Η μητέρα μου, που καθόταν απέναντι, ρώτησε:
— Τι συμβαίνει;
Ο Δημήτρης πέρασε το χέρι του από τα μαλλιά του.
— Είναι μια παλιά ιστορία.
Η Ευγενία τον διόρθωσε:
— Είναι μια ιστορία που ποτέ δεν τελείωσε.
Ξανακοίταξα το χαρτί.
Μετά διάβασα πιο αργά.
Το διαμέρισμα είχε αγοραστεί από την Ευγενία λίγο πριν από τον γάμο μας.
Όχι για εκείνη.
Για μένα.
Ως γαμήλιο δώρο.
Η συμφωνία προέβλεπε ότι το ακίνητο θα μεταβιβαζόταν στο όνομά μου μετά τον γάμο, μόλις ολοκληρώνονταν κάποιες φορολογικές διαδικασίες.
Έμεινα να κοιτάζω τις λέξεις χωρίς να καταλαβαίνω.
— Αυτό το σπίτι ήταν δικό μου;
Η Ευγενία έγνεψε.
— Έπρεπε να γίνει δικό σου.
Γύρισα στον Δημήτρη.
— Μου είπες ότι ήταν νοικιασμένο.
— Άκουσέ με πρώτα.
— Δέκα χρόνια πλήρωναμε «νοίκι».
Η φωνή μου βγήκε ψιθυριστή.
Κι όμως όλοι με άκουσαν.
Ο Δημήτρης κοίταξε προς τους άλλους.
— Δεν είναι όπως φαίνεται.
— Πώς φαίνεται;
— Η μητέρα μου είχε προβλήματα τότε. Χρειαζόταν χρήματα.
Η Ευγενία γέλασε πικρά.
— Εγώ;
Ο Δημήτρης γύρισε απότομα.
— Μην αρχίζεις.
— Εγώ χρειαζόμουν χρήματα;
— Εσύ μου είπες ότι μπορούσαμε να το κανονίσουμε διαφορετικά.
Η Ευγενία ακούμπησε τα δύο χέρια της στο τραπέζι.
— Σου είπα ότι μέχρι να γίνει η μεταβίβαση, μπορούσατε να μένετε εκεί χωρίς να πληρώνετε τίποτα.
Ένιωσα ένα κύμα ζέστης να ανεβαίνει στο πρόσωπό μου.
— Χωρίς να πληρώνουμε;
Κοίταξα τον Δημήτρη.
Για έντεκα μήνες, κάθε πρώτη του μήνα, του έδινα το μισό «νοίκι».
Στην αρχή εξακόσια ευρώ συνολικά.
Μετά εξακόσια πενήντα.
Τα κατέθετα σε έναν κοινό λογαριασμό από τον οποίο, υποτίθεται, εκείνος τα έστελνε στον ιδιοκτήτη.
— Πού πήγαιναν τα χρήματα;
Ο Δημήτρης άνοιξε το στόμα του.
Δεν μίλησε.
Και τότε ήξερα.
Δεν χρειαζόμουν πια το χαρτί.
— Πού πήγαιναν τα λεφτά, Δημήτρη;
Η φωνή μου είχε γίνει πιο δυνατή.
Ο φίλος μας ο Πέτρος κοίταξε κάτω.
Η αδελφή μου με κοίταζε σαν να περίμενε να πεταχτεί κάποιος και να πει πως όλο αυτό ήταν κακόγουστο αστείο.
— Είχα κάποια χρέη τότε, είπε τελικά.
Η μητέρα μου αναστέναξε.
— Τι χρέη;
— Δεν έχει σημασία.
— Για μένα έχει, είπα.
Ο Δημήτρης κάθισε ξανά.
— Είχα κάνει κάποιες επενδύσεις με έναν φίλο. Δεν πήγαν καλά.
— Πόσα;
Δεν απάντησε.
Η Ευγενία απάντησε για εκείνον.
— Σαράντα δύο χιλιάδες.
Για πρώτη φορά εκείνο το βράδυ δεν ένιωσα θυμό.
Ένιωσα ένα είδος κενού.
— Πότε;
— Λίγο πριν παντρευτείτε.
Κοίταξα τον άντρα μου.
— Πριν τον γάμο;
Έγνεψε.
— Ήθελα να στο πω.
— Πότε; Στα είκοσι χρόνια;
— Τα πράγματα ήταν δύσκολα.
— Και γι’ αυτό πήρες το δώρο που μου έκανε η μητέρα σου;
Η Ευγενία σήκωσε το χέρι.
— Δεν του το έδωσα.
Γύρισα προς εκείνη.
— Τι εννοείτε;
— Αρνήθηκε τη μεταβίβαση.
Το δωμάτιο γύρω μου φάνηκε ξαφνικά πολύ μικρό.
— Μπορούσε να το κάνει;
— Το ακίνητο ήταν ακόμα στο όνομά μου. Μου είπε ότι δεν ήθελες να δεχτείς ένα τόσο μεγάλο δώρο.
Γέλασα.
Ένα μικρό, άδειο γέλιο.
— Δεν ήξερα καν ότι υπήρχε.
Η Ευγενία χαμήλωσε το βλέμμα.
— Το κατάλαβα πολύ αργά.
— Πόσο αργά;
— Όταν πουλήθηκε.
Πάγωσα.
— Πουλήθηκε;
Ο Δημήτρης σηκώθηκε ξανά.
— Αυτό δεν χρειάζεται να το συζητήσουμε τώρα.
Η Ευγενία είπε:
— Πριν οκτώ χρόνια.
— Σε ποιον;
— Σε ένα ζευγάρι από τον Πειραιά.
— Και τα χρήματα;
Η Ευγενία δίστασε.
Ο Δημήτρης έσφιξε το σαγόνι του.
Τότε κατάλαβα ότι υπήρχε κι άλλο.
— Πείτε μου.
Η Ευγενία κοίταξε τον γιο της.
— Ένα μέρος πήγε για να κλείσουν τα χρέη του.
Ένιωσα να μου κόβονται τα πόδια παρόλο που καθόμουν.
— Εσείς του τα δώσατε;
— Ναι.
— Γιατί;
Η φωνή της έσπασε.
— Γιατί ήταν ο γιος μου.
Αυτή ήταν η πρώτη φορά που την είδα να ντρέπεται πραγματικά.
— Και το υπόλοιπο;
Ρώτησα σχεδόν μηχανικά.
Η Ευγενία άνοιξε την τσάντα της και έβγαλε ένα δεύτερο, μικρότερο χαρτί.
— Αυτό είναι το πραγματικό δώρο.
Το έσπρωξε προς εμένα.
Ο Δημήτρης έκανε πάλι κίνηση να το πάρει.
Αυτή τη φορά η αδελφή μου σηκώθηκε.
— Μην τολμήσεις.
Ο Δημήτρης σταμάτησε.
Πήρα το δεύτερο χαρτί.
Ήταν ένα αντίγραφο τραπεζικής κατάθεσης.
Το ποσό με έκανε να κοιτάξω δύο φορές.
Εβδομήντα οκτώ χιλιάδες ευρώ.
Στο όνομά μου.
— Τι είναι αυτό;
— Το υπόλοιπο από την πώληση, είπε η Ευγενία. Και ό,τι πρόσθεσα εγώ όλα αυτά τα χρόνια.
Κοίταξα πάνω.
— Πρόσθεσες;
Για πρώτη φορά με κοίταξε χωρίς εκείνο το αυστηρό ύφος που είχε σχεδόν πάντα.
— Έπρεπε να σου είχα πει την αλήθεια τότε. Δεν το έκανα γιατί ήθελα να προστατεύσω τον Δημήτρη.
Ο Δημήτρης χτύπησε το χέρι του στο τραπέζι.
— Ωραία. Τελείωσε;
Η Ευγενία γύρισε προς εκείνον.
— Όχι.
— Τι άλλο θες;
— Θέλω να πεις στη γυναίκα σου τι έγινε μετά.
Ο Δημήτρης κοίταξε προς την έξοδο.
Ήταν μια κίνηση μικρή αλλά αρκετή.
— Ποιο μετά; ρώτησα.
Η Ευγενία είπε:
— Πριν πέντε χρόνια, όταν αγοράσατε το σπίτι σας στο Χαλάνδρι.
Κοίταξα τον άντρα μου.
— Τι σχέση έχει το σπίτι μας;
Εκείνος δεν μίλησε.
Η Ευγενία συνέχισε.
— Τα χρήματα της προκαταβολής δεν ήταν όλα δικά του.
Άρχισα να καταλαβαίνω.
— Πόσα του δώσατε;
— Τριάντα χιλιάδες.
— Και μου είπε ότι ήταν μπόνους από τη δουλειά.
Ο Δημήτρης πετάχτηκε:
— Είχα πάρει και μπόνους.
— Πόσο;
Δεν απάντησε.
— Πόσο, Δημήτρη;
— Εφτά χιλιάδες.
Σταμάτησα να ακούω για λίγα δευτερόλεπτα.
Θυμήθηκα εκείνη την περίοδο.
Την ευτυχία μου.
Την ημέρα που μου είχε τηλεφωνήσει από το γραφείο και μου είπε:
«Τα καταφέραμε. Έχουμε αρκετά για την προκαταβολή.»
Θυμήθηκα που τον αγκάλιασα στην κουζίνα.
Που είχα κλάψει.
Που νόμιζα ότι χτίζαμε κάτι μαζί.
Και τώρα ανακάλυπτα ότι πίσω από εκείνη τη στιγμή υπήρχε άλλη μια μυστική συμφωνία.
— Γιατί μου το λες σήμερα; ρώτησα την Ευγενία.
Όλοι σώπασαν.
Αυτή ήταν η μόνη ερώτηση που είχε πραγματικά σημασία.
Η Ευγενία έβγαλε αργά τα γυαλιά της.
— Γιατί πριν δύο εβδομάδες ο Δημήτρης ήρθε σπίτι μου.
Ο άντρας μου γύρισε απότομα.
— Μη.
— Και μου ζήτησε τα χρήματα.
Έδειξε την τραπεζική κατάθεση μπροστά μου.
— Αυτά.
— Γιατί; ρώτησα.
Η Ευγενία δεν απάντησε αμέσως.
Ο Δημήτρης σηκώθηκε.
— Φεύγω.
Τον κοίταξα.
— Αν φύγεις τώρα, μην έρθεις σπίτι.
Σταμάτησε.
Για πρώτη φορά μέσα σε δέκα χρόνια γάμου είδα πραγματικό φόβο στο πρόσωπό του.
— Μαρίνα…
— Κάτσε.
Κάθισε.
Η Ευγενία είπε:
— Έκανε πάλι επένδυση.
— Τι επένδυση;
Ο Δημήτρης κοίταξε το τραπέζι.
— Κρυπτονομίσματα.
Η αδελφή μου ψιθύρισε κάτι που δεν κατάλαβα.
— Πόσα έχασες;
— Δεν έχασα όλα.
— Πόσα;
— Περίπου εξήντα.
Δεν χρειάστηκε να ρωτήσω χιλιάδες.
Το ήξερα.
— Από πού βρήκες εξήντα χιλιάδες;
Ο Δημήτρης έτριψε το πρόσωπό του.
— Δάνειο.
— Τι δάνειο;
Σιωπή.
— Δημήτρη.
— Καταναλωτικό. Και μια πιστωτική γραμμή.
— Στο όνομά σου;
Η σιωπή του κράτησε μισό δευτερόλεπτο περισσότερο απ’ όσο έπρεπε.
Και αυτό ήταν αρκετό.
— Τι έκανες;
Η φωνή μου σχεδόν δεν ακουγόταν.
— Τίποτα που να σε αφορά άμεσα.
Η Ευγενία έκλεισε τα μάτια.
Εγώ κοίταξα τον άντρα μου.
— Τι έκανες;
— Έβαλα το σπίτι σαν πρόσθετη εξασφάλιση.
Σηκώθηκα.
Δεν θυμάμαι να πήρα την απόφαση.
Απλώς βρέθηκα όρθια.
— Το δικό μας σπίτι;
— Είναι και στο δικό μου όνομα.
— Είναι και στο δικό μου.
— Δεν πρόκειται να συμβεί τίποτα.
— Γι’ αυτό ζήτησες τα χρήματα από τη μητέρα σου;
Δεν απάντησε.
Η Ευγενία είπε:
— Μου ζήτησε εβδομήντα χιλιάδες για να καλύψει τις υποχρεώσεις πριν καταλάβεις κάτι.
Γύρισα προς τον Δημήτρη.
— Και αν σου τα έδινε;
— Θα τα έφτιαχνα όλα.
— Όπως την πρώτη φορά;
Δεν μίλησε.
Εκείνη τη στιγμή έγινε κάτι περίεργο.
Δεν ένιωθα πια προδομένη από την Ευγενία.
Όχι επειδή είχε κάνει το σωστό.
Δεν το είχε κάνει.
Είχε καλύψει τον γιο της για χρόνια.
Είχε συμμετάσχει στο ψέμα.
Αλλά τώρα καταλάβαινα γιατί είχε φέρει τον φάκελο μπροστά σε όλους.
Δεν εμπιστευόταν πια ούτε τον ίδιο της τον γιο.
Και μάλλον δεν εμπιστευόταν ούτε τον εαυτό της να μη λυγίσει ξανά αν μιλούσαμε ιδιωτικά.
Ο Δημήτρης σηκώθηκε.
— Θα φύγω.
Δεν τον σταμάτησα.
Πήρε το σακάκι του και βγήκε από το εστιατόριο χωρίς να κοιτάξει κανέναν.
Η τούρτα παρέμενε ανέγγιχτη στο τραπέζι.
Δέκα χρόνια.
Δύο μικρά κεράκια.
Και ξαφνικά δεν ήξερα ποιο από όλα όσα θυμόμουν ήταν πραγματικό.
Η Ευγενία πλησίασε.
— Μαρίνα…
Σήκωσα το χέρι.
— Όχι ακόμα.
Έγνεψε.
Μετά από λίγα λεπτά, οι περισσότεροι έφυγαν.
Η μητέρα μου έμεινε μαζί μου.
Η Ευγενία ήταν η τελευταία που σηκώθηκε.
Πριν φύγει, μου έδωσε έναν φάκελο με όλα τα αντίγραφα.
— Τα χρήματα είναι αποκλειστικά δικά σου, είπε. Δεν μπορεί να τα αγγίξει.
— Γιατί τα κρατήσατε τόσα χρόνια;
Κοίταξε κάτω.
— Στην αρχή από ενοχή. Μετά από φόβο.
— Φόβο για ποιον;
Με κοίταξε.
— Για το ποιος είχε γίνει ο γιος μου.
Δεν απάντησα.
Εκείνο το βράδυ δεν πήγα σπίτι.
Έμεινα στην αδελφή μου.
Την επόμενη μέρα μίλησα με δικηγόρο και λογιστή.
Τότε έμαθα ότι η κατάσταση του σπιτιού δεν ήταν τόσο απλή όσο μου είχε πει ο Δημήτρης, αλλά ούτε τόσο καταστροφική όσο φοβόμουν. Υπήρχαν έγγραφα που έπρεπε να ελεγχθούν, υποχρεώσεις και κινήσεις που μπορούσαν να αμφισβητηθούν.
Το πιο σημαντικό, όμως, ήταν άλλο.
Για πρώτη φορά δεν άφησα τον Δημήτρη να μου εξηγήσει την πραγματικότητα με τον δικό του τρόπο.
Ζήτησα αποδείξεις.
Έγγραφα.
Λογαριασμούς.
Αριθμούς.
Μέσα σε μία εβδομάδα κατάλαβα ότι τα κρυφά χρέη δεν ήταν ένα πρόσφατο λάθος.
Ήταν συνήθεια.
Μικρά δάνεια.
Κάρτες.
Χρήματα που έμπαιναν και έβγαιναν από λογαριασμούς χωρίς να το ξέρω.
Δεν ήταν απλώς κάποιος που είχε κάνει μια κακή επένδυση.
Ήταν κάποιος που πίστευε ότι πάντα κάποιος άλλος θα πλήρωνε για να διορθώσει τα λάθη του.
Πρώτα η μητέρα του.
Μετά εγώ.
Τρεις εβδομάδες μετά την επέτειό μας, ο Δημήτρης ήρθε στο σπίτι της αδελφής μου.
Δεν τον άφησα να ανέβει.
Κατέβηκα κάτω.
Στεκόταν δίπλα στο αυτοκίνητό του με ένα χάρτινο σακουλάκι από φούρνο στο χέρι.
— Σου έφερα κουλουράκια, είπε.
Για μια στιγμή ήθελα να γελάσω.
Δέκα χρόνια γάμου, εβδομήντα χιλιάδες κρυφά χρήματα, ψέματα, δάνεια.
Και είχε φέρει κουλουράκια.
— Θέλω να γυρίσεις σπίτι.
— Δεν μπορώ.
— Θα τα φτιάξω όλα.
— Πώς;
— Θα πουλήσουμε το αυτοκίνητο. Θα περιορίσουμε τα έξοδα.
— Θα;
Σταμάτησε.
— Θα το κάνω.
— Δεν είναι τα χρήματα μόνο, Δημήτρη.
Το ήξερε.
Φαινόταν στο πρόσωπό του.
— Ήθελα απλώς να μη σε απογοητεύσω.
— Και γι’ αυτό με άφησες να ζήσω δέκα χρόνια μέσα σε μια ιστορία που είχες φτιάξει εσύ.
Κατέβασε το κεφάλι.
— Με αγαπάς ακόμα;
Ήταν ίσως η πιο δύσκολη ερώτηση.
Γιατί η απάντηση ήταν ναι.
Και αυτό δεν άλλαζε τίποτα.
— Σε αγαπάω, είπα. Αλλά δεν μπορώ να εμπιστευτώ τη ζωή μου σε κάποιον που μου κρύβει τη δική του.
Έκλαψε.
Δεν τον είχα δει ποτέ να κλαίει έτσι.
Αλλά δεν γύρισα.
Λίγους μήνες αργότερα ξεκινήσαμε διαδικασία συναινετικού διαζυγίου.
Η Ευγενία δεν προσπάθησε να με πείσει να αλλάξω γνώμη.
Αυτό με εξέπληξε περισσότερο από οτιδήποτε άλλο.
Μια μέρα με πήρε τηλέφωνο.
— Θέλω να σου ζητήσω συγγνώμη.
— Για ποιο από όλα;
Σιώπησε.
— Γιατί τον προστάτευα κάθε φορά που έπρεπε να τον αφήσω να αναλάβει τις συνέπειες.
Ήταν ίσως η πιο ειλικρινής πρόταση που είχα ακούσει ποτέ από εκείνη.
Τα χρήματα του λογαριασμού δεν τα ξόδεψα.
Όχι αμέσως.
Έμειναν εκεί σχεδόν έναν χρόνο.
Μετά βρήκα ένα μικρό διαμέρισμα στον Νέο Κόσμο.
Όχι μεγάλο.
Όχι εντυπωσιακό.
Δύο δωμάτια, ένα μικρό μπαλκόνι και μια κουζίνα που έβλεπε σε έναν ακάλυπτο γεμάτο γλάστρες.
Έβαλα τα περισσότερα από εκείνα τα χρήματα στην προκαταβολή.
Την ημέρα που υπέγραψα, η συμβολαιογράφος μού έδωσε τα κλειδιά μέσα σε έναν λευκό φάκελο.
Τον κράτησα για λίγα δευτερόλεπτα στα χέρια μου.
Και χωρίς να το θέλω θυμήθηκα εκείνον τον άλλο φάκελο στο τραπέζι της επετείου.
Τότε είχα πιστέψει πως η πεθερά μου μου είχε κάνει ένα δώρο.
Τελικά μου είχε δώσει κάτι πολύ πιο ακριβό από ένα σπίτι ή έναν τραπεζικό λογαριασμό.
Μου είχε δώσει την αλήθεια.
Δέκα χρόνια αργότερα απ’ ό,τι έπρεπε.
Αλλά ακριβώς τη στιγμή που ακόμα προλάβαινα να κάνω κάτι με αυτήν.