Όταν η κυρία Δέσποινα από τον τέταρτο όροφο με αγκάλιασε μέσα στο ασανσέρ, νόμιζα ότι είχε μπερδέψει εμένα με κάποια άλλη.
Κρατούσα δύο σακούλες από τον Σκλαβενίτη και προσπαθούσα να βγάλω τα κλειδιά μου από την τσάντα, όταν εκείνη άφησε κάτω το μικρό καρότσι της λαϊκής, μου έπιασε τα δύο χέρια και με κοίταξε με μάτια βουρκωμένα.
«Κάνε κουράγιο, κορίτσι μου», είπε.
Γέλασα αμήχανα.
«Για ποιο πράγμα;»
Η έκφρασή της άλλαξε απότομα.
«Μη φοβάσαι. Όλη η πολυκατοικία είναι μαζί σου. Εμείς… κάναμε ό,τι μπορούσαμε.»
Το ασανσέρ είχε φτάσει στον τρίτο, αλλά κανείς μας δεν βγήκε.
«Τι εννοείτε;»
Η κυρία Δέσποινα χαμήλωσε τη φωνή.
«Ε, τώρα… αφού το ξέρεις. Ο καημένος ο Μάριος. Η μάνα του μας τα είπε όλα.»
Ένιωσα έναν κόμπο να ανεβαίνει στον λαιμό μου.
«Τι σας είπε;»
Τότε πρόφερε τη φράση που μου έκοψε τα πόδια.
«Εμείς πουλήσαμε ήδη το παλιό γκαράζ του άντρα μου στο Περιστέρι. Δεν ήταν τίποτα σπουδαίο, αλλά μαζέψαμε οκτώ χιλιάδες. Για τη θεραπεία σου.»
Δεν θυμάμαι να απάντησα.
Θυμάμαι μόνο το κουδούνι του ασανσέρ και τις σακούλες που γλίστρησαν από τα χέρια μου.
Ένα βάζο με γιαούρτι έσπασε στο πάτωμα.
Η κυρία Δέσποινα άσπρισε.
«Δεν… δεν το ήξερες;»
Ήμουν τριάντα τεσσάρων ετών, δούλευα σε λογιστικό γραφείο κοντά στη Συγγρού, έκανα πιλάτες δύο φορές την εβδομάδα και η πιο σοβαρή ιατρική εξέταση που είχα κάνει τους τελευταίους μήνες ήταν ένας υπέρηχος θυρεοειδούς που είχε βγει απολύτως φυσιολογικός.
Δεν είχα καμία θεραπεία.
Δεν ήμουν άρρωστη.
Και σίγουρα κανείς δεν μου είχε πει ότι άνθρωποι πουλούσαν περιουσίες για να με σώσουν.
Πήρα τις σακούλες και βγήκα από το ασανσέρ χωρίς να ξέρω τι άλλο να πω.
Η Δέσποινα με ακολούθησε ως την πόρτα.
«Σε παρακαλώ, μην πεις ότι το έμαθες από μένα.»
Γύρισα.
«Πόσο καιρό μαζεύουν χρήματα;»
Εκείνη κατάπιε.
«Από τον Ιούνιο.»
Ήταν Οκτώβριος.
Τέσσερις μήνες.
Μπήκα στο σπίτι και κλείδωσα.
Ο άντρας μου, ο Μάριος, ήταν στο γραφείο του στον Πειραιά. Εργαζόταν σε εταιρεία logistics και συνήθως γύριζε μετά τις επτά.
Η μητέρα του, η κυρία Σοφία, έμενε στη Νέα Σμύρνη, μόλις δεκαπέντε λεπτά μακριά.
Την είχα πάντα για υπερβολική, παρεμβατική, θεατρική.
Αλλά όχι απατεώνισσα.
Τουλάχιστον μέχρι εκείνη τη στιγμή.
Άνοιξα το κινητό μου και πάτησα το όνομά της.
Δεν τηλεφώνησα.
Πρώτα μπήκα στις παλιές συνομιλίες.
Η Σοφία μού έστελνε κάθε μέρα.
«Έφαγες;»
«Πρόσεχε μην κουράζεσαι.»
«Μην αγχώνεσαι στη δουλειά.»
«Να κοιμάσαι νωρίς.»
Τότε οι φράσεις αυτές μου φαίνονταν ενοχλητικές.
Τώρα ξαφνικά είχαν άλλη σημασία.
Έψαξα πιο πίσω.
Στις 14 Ιουνίου υπήρχε ένα μήνυμα:
«Όλα θα πάνε καλά, κορίτσι μου. Το σημαντικό είναι να είσαι δυνατή.»
Τότε είχα θεωρήσει ότι αναφερόταν σε μια μικρή διαφωνία που είχα με τον Μάριο.
Τώρα ανατρίχιασα.
Πήρα τηλέφωνο τον άντρα μου.
«Πού είσαι;»
«Στο γραφείο. Τι έγινε;»
«Θέλω να σε ρωτήσω κάτι και θέλω να μου απαντήσεις χωρίς να σκεφτείς.»
📌 Αν νομίζεις ότι εδώ έχει ήδη φανεί η αλήθεια, η συνέχεια θα σε διαψεύσει — βρίσκεται στο πρώτο σχόλιο. 👇
Σιωπή.
«Εντάξει.»
«Η μητέρα σου λέει στον κόσμο ότι είμαι άρρωστη;»
Η σιωπή αυτή τη φορά κράτησε περισσότερο.
«Τι;»
«Μάριε, μη με ρωτάς τι. Σου κάνω μια συγκεκριμένη ερώτηση.»
«Όχι. Δηλαδή… δεν ξέρω. Γιατί;»
Του είπα για τη Δέσποινα.
Αρχικά δεν μίλησε.
Μετά άκουσα την καρέκλα του να τρίβεται στο πάτωμα.
«Έρχομαι σπίτι.»
«Όχι ακόμη.»
«Ελένη—»
«Πρώτα θέλω να μάθω πόσοι έχουν δώσει χρήματα.»
Εκείνο το βράδυ δεν περιμέναμε τη Σοφία.
Πήγαμε εμείς σε εκείνη.
Μας άνοιξε φορώντας ποδιά κουζίνας, με τη μυρωδιά από γεμιστά να βγαίνει στον διάδρομο.
«Τι έκπληξη! Θα φάτε;»
Δεν μπήκα καν στην κουζίνα.
«Πόσα χρήματα έχεις μαζέψει στο όνομά μου;»
Το πρόσωπό της δεν άλλαξε αμέσως.
Αυτό ήταν το πρώτο πράγμα που με τρόμαξε.
Δεν ξαφνιάστηκε.
Δεν ρώτησε τι εννοούσα.
Απλώς έβγαλε αργά την ποδιά.
«Ποιος σου είπε;»
Ο Μάριος χτύπησε το χέρι του στο τραπέζι.
«Μαμά!»
«Μη φωνάζεις.»
«Πόσα;» ρώτησα ξανά.
Εκείνη μας κοίταξε για μερικά δευτερόλεπτα και μετά κάθισε.
«Δεν είναι τόσο απλό.»
«Αυτό συνήθως σημαίνει ότι είναι πολύ απλό.»
Η Σοφία έσφιξε τα χείλη.
«Όλα έγιναν για καλό σκοπό.»
«Ποιο καλό σκοπό; Είπες ότι έχω καρκίνο;»
Ο Μάριος γύρισε απότομα προς εμένα.
Εκείνη κατέβασε το βλέμμα.
Αυτό μου αρκούσε.
Ένιωσα να χάνεται ο αέρας από το δωμάτιο.
«Σε πόσους ανθρώπους;»
«Ελένη, μη βγάζεις συμπεράσματα.»
«Σε πόσους;»
«Σε συγγενείς. Σε φίλους. Σε κάποιους γνωστούς.»
«Και στη γειτονιά μας.»
Η Σοφία σήκωσε το κεφάλι.
«Ποιος μίλησε; Η Δέσποινα;»
Ο Μάριος σηκώθηκε όρθιος.
«Δεν με νοιάζει ποιος μίλησε! Τι έχεις κάνει;»
Τότε η Σοφία άρχισε να κλαίει.
Όχι σιωπηλά.
Με εκείνο το δυνατό, βαθύ κλάμα που πάντα έκανε τους άλλους να σταματούν τη συζήτηση και να ασχολούνται μαζί της.
Αυτή τη φορά δεν την άφησα.
«Θέλω λίστα. Όνομα, ποσό, ημερομηνία.»
«Δεν έχω λίστα.»
«Τότε θα τη φτιάξεις τώρα.»
«Δεν μπορείς να μου μιλάς έτσι μέσα στο σπίτι μου.»
«Μπορώ όταν χρησιμοποιείς το όνομά μου για να παίρνεις χρήματα.»
Ο Μάριος ψιθύρισε:
«Πόσα είναι;»
Η μητέρα του σκούπισε τα μάτια της.
«Περίπου εξήντα.»
«Εξήντα τι;»
«Χιλιάδες.»
Ο Μάριος κάθισε ξανά σαν να του κόπηκαν τα γόνατα.
Εγώ δεν ένιωσα τίποτα για λίγα δευτερόλεπτα.
Μετά θυμήθηκα τα οκτώ χιλιάδες της Δέσποινας.
«Πού είναι τα λεφτά;»
Η Σοφία σηκώθηκε απότομα.
«Αυτό δεν θα το συζητήσω έτσι.»
«Τότε θα το συζητήσουμε με δικηγόρο.»
Η φράση αυτή σταμάτησε το κλάμα της αμέσως.
Η Σοφία πήγε ως το παράθυρο.
Έξω ακουγόταν ένα μηχανάκι που περνούσε από τη λεωφόρο.
«Δεν τα έκλεψα», είπε τελικά.
«Πού είναι;»
«Χρησιμοποιήθηκαν.»
«Για τι;»
Δεν απάντησε.
Την επόμενη μέρα πήρα άδεια από τη δουλειά.
Ο Μάριος έκανε το ίδιο.
Αρχίσαμε να παίρνουμε τηλέφωνα.
Πρώτα τη θεία του, την κυρία Ρένα στη Λάρισα.
Μας είπε ότι είχε στείλει τρεις χιλιάδες ευρώ.
«Η Σοφία είπε ότι η θεραπεία ήταν στη Γερμανία», μας εξήγησε.
Ο ξάδελφος του Μάριου στην Καλαμάτα είχε δώσει δύο χιλιάδες.
Ο νονός του πέντε.
Ένας παλιός συνάδελφος του πεθερού μου χίλια πεντακόσια.
Ένας οικογενειακός φίλος από την Κόρινθο δέκα χιλιάδες.
Όλοι είχαν ακούσει διαφορετική εκδοχή.
Σε άλλους είχα σπάνια μορφή καρκίνου.
Σε άλλους χρειαζόμουν μεταμόσχευση.
Σε άλλους υπήρχε «πειραματική θεραπεία στην Ελβετία».
Το πιο ανατριχιαστικό όμως ήταν ότι η Σοφία είχε λεπτομέρειες.
Ήξερε να περιγράφει εξετάσεις.
Ήξερε ονόματα φαρμάκων.
Είχε στείλει ακόμη και φωτογραφία από θάλαμο νοσοκομείου.
Μόνο που στη φωτογραφία δεν ήμουν εγώ.
Ο Μάριος την αναγνώρισε.
«Αυτό είναι από όταν νοσηλεύτηκε η θεία Βάσω στο Λαϊκό πριν τρία χρόνια.»
Κάποιος είχε κόψει το πρόσωπο από το κάδρο.
Το απόγευμα πήγαμε στην τράπεζα.
Δεν μπορούσαμε φυσικά να δούμε τους λογαριασμούς της Σοφίας, αλλά είχαμε ήδη καταλάβει ότι αρκετά χρήματα είχαν σταλεί σε λογαριασμό που ανήκε σε εκείνη.
Τότε ο Μάριος είπε κάτι που με έκανε να γυρίσω απότομα.
«Υπάρχει κι άλλος λογαριασμός.»
«Τι εννοείς;»
«Ένας κοινός λογαριασμός που είχε με τον πατέρα μου. Δεν ξέρω αν είναι ακόμη ενεργός.»
Ο πατέρας του, ο Γιώργος, είχε πεθάνει πριν από δύο χρόνια από έμφραγμα.
Η Σοφία μιλούσε συνεχώς για εκείνον σαν να είχαν υπάρξει το τέλειο ζευγάρι.
Το ίδιο βράδυ ο Μάριος έψαξε ένα παλιό μεταλλικό κουτί με έγγραφα που είχε πάρει μετά τον θάνατο του πατέρα του.
Μέσα βρήκαμε κάτι εντελώς άσχετο με μένα.
Μια παλιά ιδιωτική συμφωνία δανείου.
Ο Γιώργος είχε δανειστεί σαράντα πέντε χιλιάδες ευρώ από κάποιον Δημήτρη Καραγιάννη.
Η ημερομηνία ήταν έξι χρόνια πριν.
Και στο κάτω μέρος υπήρχε χειρόγραφη σημείωση:
«Εξόφληση έως 30/09/2026.»
Ήταν πριν από λίγες ημέρες.
Ο Μάριος έμεινε ακίνητος.
«Δεν ήξερα τίποτα.»
Το ποσό έμοιαζε υπερβολικά κοντά στα χρήματα που είχε συγκεντρώσει η Σοφία.
Την επόμενη ημέρα την αντιμετωπίσαμε ξανά.
Δεν χρειάστηκαν πολλές ερωτήσεις.
Μόλις είδε το χαρτί, κάθισε.
«Ο πατέρας σου χρωστούσε», είπε.
«Γιατί;»
«Για την επιχείρηση.»
Ο πεθερός μου είχε ένα μικρό συνεργείο αυτοκινήτων στον Ρέντη που είχε κλείσει πριν χρόνια.
«Και γιατί δεν το είπες;»
«Γιατί ο άνθρωπος που του είχε δανείσει τα χρήματα δεν ήθελε να περιμένει άλλο.»
«Και αποφάσισες να πεις ότι η γυναίκα μου πεθαίνει;» φώναξε ο Μάριος.
Η Σοφία έσφιξε τα χέρια της.
«Αν ζητούσα χρήματα για χρέος, κανείς δεν θα βοηθούσε.»
Αυτό ήταν τόσο ψυχρό που για λίγα δευτερόλεπτα δεν βρήκα λέξεις.
«Άρα το έκανες συνειδητά.»
«Ήθελα να προστατεύσω το σπίτι.»
«Ποιο σπίτι;»
Η Σοφία μας κοίταξε.
«Αυτό εδώ.»
Το διαμέρισμά της στη Νέα Σμύρνη ήταν υποθηκευμένο.
Ο Γιώργος είχε χρησιμοποιήσει το σπίτι ως εγγύηση για μέρος του δανείου.
Αν δεν πληρωνόταν το χρέος, υπήρχε σοβαρός κίνδυνος να χαθεί.
Για πρώτη φορά κατάλαβα γιατί η Σοφία είχε πανικοβληθεί.
Αλλά αυτό δεν άλλαζε αυτό που είχε κάνει.
«Θα μπορούσες να μας το πεις», είπε ο Μάριος.
«Και τι θα κάνατε; Θα πληρώνατε σαράντα πέντε χιλιάδες;»
Δεν απάντησε.
«Οι συγγενείς σου δεν θα μου έδιναν ούτε πεντακόσια για χρέη του πατέρα σου. Για σένα όμως…»
Έδειξε εμένα.
«Για μια νέα γυναίκα που κινδυνεύει, όλοι ανοίγουν την καρδιά τους.»
Ένιωσα αηδία.
«Άνοιξαν την καρδιά τους επειδή τους είπες ψέματα.»
«Και το σπίτι σώθηκε.»
«Με χρήματα ανθρώπων που πούλησαν πράγματα.»
Η Σοφία γύρισε το πρόσωπο.
«Η Δέσποινα δεν έπρεπε να πουλήσει τίποτα. Της είχα πει να δώσει μόνο αν μπορούσε.»
Εκεί έχασα την ψυχραιμία μου.
«Της είπες ότι πεθαίνω! Τι περίμενες να κάνει;»
Έφυγα από το σπίτι πριν πω κάτι χειρότερο.
Για δύο ημέρες δεν μίλησα σε κανέναν.
Στο γραφείο έλεγα ότι είχα μια οικογενειακή υπόθεση.
Στο σπίτι, ο Μάριος καθόταν στο σαλόνι χωρίς τηλεόραση, χωρίς κινητό, χωρίς να ξέρει τι να πει.
Το τρίτο βράδυ εμφανίστηκε η Δέσποινα στην πόρτα μας.
«Μπορώ να μπω;»
Την άφησα.
Κάθισε στην άκρη του καναπέ.
«Έμαθα ότι έγινε χαμός.»
«Θα πάρεις πίσω τα χρήματά σου.»
Η Δέσποινα κούνησε το κεφάλι.
«Δεν ήρθα γι’ αυτό.»
«Τότε γιατί;»
Μου έδωσε έναν φάκελο.
Μέσα υπήρχαν φωτοτυπίες από τραπεζικές καταθέσεις.
Όχι μόνο η δική της.
Δώδεκα συνολικά.
«Οι γείτονες μου τις έφεραν. Για να ξέρεις ποιος έδωσε τι.»
Άρχισα να κοιτάζω.
Και τότε παρατήρησα κάτι.
Τέσσερις μεταφορές δεν είχαν γίνει προς τη Σοφία.
Είχαν γίνει σε λογαριασμό με δικαιούχο έναν άντρα.
Δημήτρης Καραγιάννης.
Ήταν ο δανειστής.
«Η Σοφία έδινε απευθείας το IBAN του;»
«Σε κάποιους ναι.»
Αυτό άλλαζε τα πράγματα.
Ο Μάριος πήρε το χαρτί.
«Άρα αυτός ήξερε από πού έρχονταν τα χρήματα.»
Την επόμενη ημέρα βρήκαμε τον Δημήτρη Καραγιάννη.
Ήταν εξήντα οκτώ, συνταξιούχος εισαγωγέας ανταλλακτικών, και έμενε στην Πεύκη.
Δεν αρνήθηκε να μας συναντήσει.
Μας δέχτηκε σε ένα τεράστιο σαλόνι με βαριά ξύλινα έπιπλα.
Μόλις άκουσε το όνομά μου, συνοφρυώθηκε.
«Εσείς είστε η Ελένη;»
«Ναι.»
«Εσείς δεν είστε άρρωστη.»
Δεν ήταν ερώτηση.
Ο Μάριος έγειρε μπροστά.
«Το ξέρατε;»
Ο άντρας κοίταξε τη γυναίκα του, που καθόταν πιο πέρα.
«Έμαθα πριν περίπου έναν μήνα.»
«Και συνεχίσατε να παίρνετε χρήματα;»
«Το χρέος ήταν υπαρκτό.»
«Τα χρήματα όμως δίνονταν με απάτη.»
Ο Δημήτρης έμεινε σιωπηλός.
Και τότε η γυναίκα του μίλησε.
«Πες τους και τα υπόλοιπα.»
Εκείνος την κοίταξε θυμωμένα.
«Δεν χρειάζεται.»
«Χρειάζεται.»
Η γυναίκα σηκώθηκε και έφερε ένα ντοσιέ.
Μέσα υπήρχε αντίγραφο της αρχικής συμφωνίας.
Αλλά υπήρχε και κάτι ακόμη.
Μια απόδειξη εξόφλησης.
Με ημερομηνία πριν από δεκαοκτώ μήνες.
Ο Μάριος σηκώθηκε.
«Τι είναι αυτό;»
Ο Δημήτρης δεν μίλησε.
Η γυναίκα του απάντησε.
«Ο πατέρας σας είχε εξοφλήσει ήδη το μεγαλύτερο μέρος του χρέους πριν πεθάνει.»
Ο Μάριος άνοιξε το στόμα του.
«Τότε γιατί η μητέρα μου μάζευε τόσα λεφτά;»
«Δεν ξέρω.»
Τελικά, το πραγματικό υπόλοιπο δεν ήταν σαράντα πέντε χιλιάδες.
Ήταν μόλις επτά χιλιάδες διακόσια ευρώ.
Η Σοφία είχε συγκεντρώσει πάνω από εξήντα χιλιάδες.
Και ξαφνικά η ιστορία με το σπίτι που κινδύνευε να χαθεί κατέρρευσε.
Όταν επιστρέψαμε στη Νέα Σμύρνη, η Σοφία δεν προσπάθησε πια να δικαιολογηθεί.
Καθόταν στην κουζίνα με έναν φάκελο μπροστά της.
«Ξέρω πού πήγατε.»
Ο Μάριος πέταξε τα χαρτιά στο τραπέζι.
«Πού είναι τα υπόλοιπα;»
Η Σοφία έκλεισε τα μάτια.
«Δεν υπάρχουν.»
«Πού πήγαν;»
«Στην αδελφή μου.»
Δεν περίμενα αυτή την απάντηση.
Η αδελφή της, η Κατερίνα, ζούσε στην Πάτρα και είχαμε να τη δούμε χρόνια.
Η Σοφία μάς είπε τελικά ότι η Κατερίνα είχε μπλέξει οικονομικά εξαιτίας του γιου της.
Ο ανιψιός της είχε ανοίξει μικρό εστιατόριο, είχε φορτωθεί χρέη και κινδύνευε να χάσει το σπίτι όπου έμενε με τα δύο παιδιά του.
Η Κατερίνα είχε τηλεφωνήσει κλαίγοντας.
Η Σοφία αρχικά είχε προσπαθήσει να δανειστεί.
Κανείς δεν της έδινε.
Τότε θυμήθηκε το παλιό χρέος του άντρα της.
Και πάνω σε εκείνη την αλήθεια έχτισε το ψέμα για τη δική μου ασθένεια.
Τα πρώτα επτά χιλιάδες πήγαν στον Δημήτρη.
Τα υπόλοιπα σχεδόν όλα στην αδελφή της.
«Γιατί δεν είπες απλώς ότι ήθελες να βοηθήσεις την Κατερίνα;» ρώτησα.
Η Σοφία με κοίταξε σχεδόν απορημένη.
«Ποιος θα έδινε τόσα χρήματα για χρέη ενός εστιατορίου;»
Η απάντηση αυτή ήταν η πιο ειλικρινής που είχε δώσει.
Κανείς.
Γι’ αυτό είχε χρειαστεί εμένα.
Μια ψεύτικη άρρωστη νύφη ήταν πολύ πιο συγκινητική από έναν αποτυχημένο επιχειρηματία.
Τις επόμενες εβδομάδες έγινε κάτι που η Σοφία μάλλον δεν είχε προβλέψει.
Ο Μάριος δεν προσπάθησε να καλύψει τη μητέρα του.
Της ζήτησε να καταγράψει κάθε ποσό.
Κάναμε μαζί έναν πίνακα με όλους όσοι είχαν δώσει χρήματα.
Η Κατερίνα πούλησε τελικά ένα μικρό χωράφι έξω από το Αίγιο.
Η Σοφία πούλησε το αυτοκίνητό της.
Ο Μάριος αρνήθηκε να βάλει δικά μας χρήματα για να καλύψει την απάτη.
«Αν πληρώσουμε εμείς», της είπε, «θα είναι σαν να συμφωνούμε ότι όλο αυτό μπορούσε να γίνει.»
Χρειάστηκαν μήνες.
Δεν επέστρεψαν όλοι τα χρήματα αμέσως.
Κάποιοι συγγενείς αρνήθηκαν να τα πάρουν πίσω.
Όχι επειδή συγχώρεσαν τη Σοφία.
Αλλά επειδή δεν ήθελαν να μπλέξουν άλλο.
Η Δέσποινα όμως ήταν η πρώτη που πήρε πίσω κάθε ευρώ.
Πήγαμε μαζί της στην τράπεζα.
Όταν τελείωσε η διαδικασία, με έπιασε από το μπράτσο.
«Ξέρεις τι είναι το χειρότερο;»
«Τι;»
«Όταν μου είπε ότι ήσουν άρρωστη, για δύο μήνες κάθε φορά που σε έβλεπα στο ασανσέρ σκεφτόμουν: κοίτα το κορίτσι, χαμογελάει και δεν ξέρει αν θα ζήσει.»
Χαμογέλασε πικρά.
«Και τελικά ήσουν η μόνη που δεν ήξερε τίποτα.»
Με τη Σοφία δεν κόψαμε εντελώς επαφή.
Αλλά τίποτα δεν έγινε όπως πριν.
Για μήνες δεν μπήκε στο σπίτι μας.
Ο Μάριος την έβλεπε μόνος του.
Εγώ δεν ήμουν έτοιμη.
Σχεδόν έναν χρόνο αργότερα, βρεθήκαμε όλοι μαζί σε ένα οικογενειακό τραπέζι για τα γενέθλια του Μάριου.
Η Σοφία καθόταν απέναντί μου.
Ήταν πιο αδύνατη.
Πιο ήσυχη.
Μετά το φαγητό, όταν οι άλλοι πήγαν στο μπαλκόνι, μου έδωσε έναν μικρό φάκελο.
«Τι είναι;»
«Το τελευταίο.»
Μέσα υπήρχαν οκτακόσια ευρώ.
«Από ποιον;»
«Από κανέναν.»
Με κοίταξε.
«Είναι τα τελευταία χρήματα που χρωστάω εγώ.»
Δεν κατάλαβα.
Τότε έβγαλε από την τσάντα της ένα παλιό χαρτί.
Ήταν κατάθεση οκτακοσίων ευρώ στο όνομά μου.
Η ημερομηνία ήταν από τον πρώτο μήνα της απάτης.
«Ποιος τα είχε δώσει;»
Η Σοφία χαμήλωσε το βλέμμα.
«Εγώ.»
Έμεινα να την κοιτάζω.
«Γιατί;»
«Για να φαίνεται ότι είχα βάλει κι εγώ χρήματα, όταν έδειχνα τον λογαριασμό στους άλλους.»
Δεν μπόρεσα να μην γελάσω.
Όχι επειδή ήταν αστείο.
Ήταν τόσο παράλογο, τόσο θλιβερό, που το γέλιο βγήκε μόνο του.
Η Σοφία άρχισε κι εκείνη να κλαίει.
Αυτή τη φορά όμως δεν ήταν εκείνο το δυνατό κλάμα που απαιτούσε προσοχή.
Ήταν ήσυχο.
«Ξέρεις τι κατάλαβα;» είπε.
«Τι;»
«Ότι χρειάστηκε να πω σε όλους πως κινδυνεύεις να πεθάνεις για να δω πόσο πολύ σε αγαπούσαν.»
Σήκωσα το βλέμμα.
«Κι εσύ;»
Με κοίταξε για ώρα.
«Εγώ χρειάστηκε να σε κάνω άρρωστη μέσα στο ψέμα μου για να καταλάβω πόσο άρρωστο ήταν αυτό που έκανα.»
Δεν τη συγχώρεσα εκείνη τη στιγμή.
Ούτε την επόμενη μέρα.
Ίσως η συγχώρεση να μη λειτουργεί πάντα έτσι.
Αλλά πήρα τον φάκελο, άφησα τα χρήματα πάνω στο τραπέζι και της είπα:
«Αυτά δεν είναι δικά μου. Βρες σε ποιον άνθρωπο χρωστάς ακόμη μια αλήθεια και δώσ’ τα εκεί.»
Για πρώτη φορά από τότε που την ήξερα, η Σοφία δεν προσπάθησε να απαντήσει.
Απλώς έγνεψε.
Και όταν μπήκαμε ξανά στο σαλόνι, η κυρία Δέσποινα —που φυσικά είχε έρθει στα γενέθλια με μια τεράστια πορτοκαλόπιτα— με αγκάλιασε από τους ώμους και ψιθύρισε:
«Τώρα τουλάχιστον, αν ξαναμαζέψει κανείς λεφτά για σένα, θα σε ρωτήσουμε πρώτα.»
Αυτή τη φορά γέλασα πραγματικά.