Το κατάλαβα από το πρόσωπο της κόρης μου πριν ακόμη μου πει οτιδήποτε.
Η δεκαεξάχρονη Δανάη στεκόταν στην πόρτα του δωματίου της με το διαβατήριο στο ένα χέρι και το κινητό στο άλλο. Το σακίδιό της ήταν ήδη γεμάτο. Εδώ και δύο εβδομάδες είχε φτιάξει λίστα με όσα ήθελε να πάρει στην Κρήτη: μαγιό, βιβλίο, ακουστικά, το μπλε φόρεμα που είχε αγοράσει μόνη της με τα χρήματα από τα ιδιαίτερα που έκανε σε ένα μικρό παιδί της γειτονιάς.
— Μαμά, ο μπαμπάς λέει ότι τελικά δεν πάω.
Νόμιζα ότι δεν άκουσα καλά.
— Τι εννοείς δεν πας;
Ο άντρας μου, ο Στέλιος, εμφανίστηκε από την κουζίνα κρατώντας τα κλειδιά του αυτοκινήτου.
— Μη γίνει σκηνή τώρα.
Αυτή ήταν πάντα η φράση του όταν είχε ήδη αποφασίσει κάτι χωρίς εμένα.
— Ποια σκηνή;
Η Δανάη κοίταξε εκείνον και μετά εμένα.
— Έδωσε το εισιτήριό μου στη γιαγιά.
Για μερικά δευτερόλεπτα δεν μίλησα.
Το ταξίδι ήταν κανονισμένο από τον Μάρτιο.
Τέσσερις μέρες στα Χανιά για τον γάμο της ξαδέλφης μου και άλλες τρεις στον Πλατανιά. Για εμάς ήταν η πρώτη πραγματική οικογενειακή απόδραση μετά από χρόνια. Είχαμε πληρώσει αεροπορικά για τέσσερις: εγώ, ο Στέλιος, η Δανάη και ο μικρός μας γιος, ο Πέτρος.
— Τι σημαίνει “έδωσες το εισιτήριο”; — ρώτησα.
— Η μάνα μου περνάει δύσκολα.
— Και;
— Και θέλω να έρθει μαζί μας.
— Και η Δανάη;
Ο Στέλιος αναστέναξε.
— Η Δανάη είναι δεκαέξι. Θα ξαναπάει Κρήτη εκατό φορές. Η μάνα μου είναι εβδομήντα ένα.
Η Δανάη χαμήλωσε το βλέμμα.
Εκεί εξοργίστηκα.
Όχι επειδή ήθελε να πάρει μαζί τη μητέρα του.
Αλλά επειδή είχε ήδη κάνει την κόρη μας να νιώθει εγωίστρια επειδή ήθελε να χρησιμοποιήσει το δικό της εισιτήριο.
— Δεν αποφασίζεις έτσι για το παιδί.
— Δεν είναι παιδί πια.
— Τότε γιατί αποφασίζεις εσύ για εκείνη;
Ο Στέλιος άφησε τα κλειδιά πάνω στο τραπέζι.
— Ειρήνη, η μάνα μου έχει μείνει μόνη μετά τον θάνατο του πατέρα μου. Δεν έχει βγει από την Αθήνα εδώ και μήνες. Της κάνει καλό.
— Και γιατί δεν αγόρασες άλλο εισιτήριο;
Δεν απάντησε αμέσως.
Ήξερα γιατί.
Το εισιτήριο της τελευταίας στιγμής κόστιζε σχεδόν τριπλάσια.
— Δεν υπήρχαν λογικές τιμές.
— Άρα ήταν πιο εύκολο να κόψεις τη Δανάη.
— Μην το λες έτσι.
— Πώς να το πω;
Η πεθερά μου, η κυρία Μαρίκα, δεν ήταν κακή γυναίκα. Ούτε καν δύσκολη με τον κλασικό τρόπο. Ήταν από τις γυναίκες που μιλούσαν ήσυχα, σε έκαναν να νιώθεις ότι σε καταλαβαίνουν και στο τέλος όλα γίνονταν όπως ήθελαν εκείνες.
Την πήρα τηλέφωνο.
— Μαρίκα, ξέρεις ότι το εισιτήριο είναι της Δανάης;
Στην άλλη άκρη υπήρξε μικρή παύση.
— Ο Στέλιος μού είπε ότι η μικρή δεν ήθελε τελικά να έρθει.
Κοίταξα τον άντρα μου.
Εκείνος απέστρεψε το βλέμμα.
— Η Δανάη δεν είπε ποτέ κάτι τέτοιο.
— Αχ… τότε δεν ξέρω, παιδί μου. Ο Στέλιος τα κανόνισε.
— Και δέχτηκες;
— Αν δημιουργώ πρόβλημα, δεν θα έρθω.
Το είπε με εκείνον τον τρόπο που ήξερα ότι θα ακολουθούσε το επόμενο βήμα: ο Στέλιος να με κατηγορήσει ότι έκανα τη μητέρα του να νιώσει ανεπιθύμητη.
Και ακριβώς αυτό έγινε.
— Μπράβο, Ειρήνη. Τώρα την έκανες να κλαίει.
— Δεν την έκανα εγώ να κλαίει. Εσύ της είπες ψέματα.
— Δεν της είπα ψέματα.
Η Δανάη πετάχτηκε.
— Μου είπες ότι δεν έχω επιλογή.
Ο Στέλιος γύρισε προς το μέρος της.
— Δεν είπα αυτό.
— Αυτό ακριβώς είπες.
Το βράδυ κανείς δεν έφαγε κανονικά.
Στις έντεκα η Δανάη ήρθε στο υπνοδωμάτιό μου.
— Μαμά, άσ’ το.
— Τι να αφήσω;
— Ας πάει η γιαγιά.
— Δεν είναι αυτό το θέμα.
— Ξέρω.
Κάθισε στην άκρη του κρεβατιού.
— Αλλά αν έρθω τώρα, ο μπαμπάς θα είναι θυμωμένος σε όλο το ταξίδι.
Η φράση της με χτύπησε πιο πολύ από τον ίδιο τον καβγά.
Γιατί είχε δίκιο.
Τελικά, έπειτα από δύο μέρες έντασης, συμφωνήσαμε σε κάτι που δεν μου άρεσε καθόλου.
Η Δανάη θα έμενε στην Αθήνα με την αδελφή μου και ο Στέλιος θα της αγόραζε ξεχωριστό ταξίδι αργότερα, μόνο για εκείνη κι εμένα.
Η Μαρίκα θα ερχόταν μαζί μας στην Κρήτη.
Αλλά υπήρχε ένα πρακτικό θέμα.
Το εισιτήριο ήταν στο όνομα της Δανάης.
— Το άλλαξες; — ρώτησα τον Στέλιο το προηγούμενο βράδυ.
— Ναι.
— Σίγουρα;
— Ειρήνη, δεν είμαι ηλίθιος.
Σταμάτησα εκεί.
Το επόμενο πρωί ξεκινήσαμε πριν ξημερώσει για το Ελευθέριος Βενιζέλος.
Ο Πέτρος κοιμόταν σχεδόν όρθιος στο πίσω κάθισμα. Η Μαρίκα φορούσε ένα λευκό λινό πουκάμισο, κρατούσε ένα μικρό βαλιτσάκι και ήταν υπερβολικά χαρούμενη.
— Έχω να μπω σε αεροπλάνο από το 2015, είπε.
Εγώ κοιτούσα από το παράθυρο.
Ο Στέλιος οδηγούσε σιωπηλός.
Στο αεροδρόμιο πήγαμε κατευθείαν στα γκισέ.
Ο υπάλληλος πήρε τις ταυτότητες.
Χτύπησε κάτι στο πληκτρολόγιο.
Μετά ξανακοίταξε την οθόνη.
— Συγγνώμη, ποια είναι η κυρία Μαρία Παπαδοπούλου;
— Εγώ, είπε η πεθερά μου.
— Δεν υπάρχει κράτηση στο όνομά σας.
Ο Στέλιος έσκυψε.
— Έκανα αλλαγή επιβάτη.
— Έχετε επιβεβαίωση;
Ο άντρας μου έβγαλε το κινητό.
Άρχισε να ψάχνει.
— Ένα λεπτό.
Ο υπάλληλος περίμενε.
— Υπάρχει ακόμα επιβάτης με το όνομα Δανάη Παπαδοπούλου στην κράτηση.
Κοίταξα τον Στέλιο.
— Δεν το άλλαξες;
— Το έκανα.
— Δεν φαίνεται αλλαγή, είπε ο υπάλληλος.
Ο Στέλιος άνοιξε ένα email.
Το πρόσωπό του άλλαξε.
— Μα… πλήρωσα.
Ο υπάλληλος κοίταξε την οθόνη του κινητού.
— Αυτό δεν είναι αλλαγή ονόματος. Είναι αίτημα αλλαγής. Δεν ολοκληρώθηκε.
Η Μαρίκα άρχισε να πανικοβάλλεται.
— Δηλαδή δεν πετάω;
— Μπορούμε να δούμε αν υπάρχει διαθέσιμη θέση, είπε ο υπάλληλος.
Ο Στέλιος αναστέναξε με ανακούφιση.
— Ωραία. Κάντε το.
Ο υπάλληλος πληκτρολόγησε.
Μετά συνοφρυώθηκε.
— Υπάρχει ακόμα ένα ζήτημα.
— Τι άλλο; — είπα.
Σήκωσε το βλέμμα.
— Η συγκεκριμένη κράτηση έχει μπλοκαριστεί για έλεγχο πληρωμής.
Ο Στέλιος πάγωσε.
— Τι σημαίνει αυτό;
— Έχετε κάνει κάποια αμφισβήτηση συναλλαγής στην κάρτα;
— Όχι.
— Υπάρχει επιστροφή χρημάτων που ζητήθηκε για δύο από τα τέσσερα εισιτήρια.
Γύρισα αργά προς τον άντρα μου.
— Ποια δύο;
Ο υπάλληλος κοίταξε την οθόνη.
— Της κυρίας Ειρήνης και του ανήλικου Πέτρου.
Δεν κατάλαβα αμέσως.
— Τι εννοείτε επιστροφή;
Ο Στέλιος δεν μιλούσε.
— Κύριε; — είπε ο υπάλληλος.
Ο άντρας μου πήρε μια ανάσα.
— Μπορούμε να μιλήσουμε λίγο πιο πέρα;
Τότε κατάλαβα ότι ήξερε ακριβώς τι είχε συμβεί.
🧳 Εκεί, μπροστά στο γκισέ, κατάλαβα ότι το εισιτήριο της Δανάης ήταν μόνο η αρχή — η συνέχεια βρίσκεται στο πρώτο σχόλιο 👇
— Όχι, είπα. Θα μιλήσουμε εδώ.
Ο Στέλιος έσφιξε τα χείλη.
— Ειρήνη, μη χειροτερεύεις την κατάσταση.
— Εγώ τη χειροτερεύω;
Η Μαρίκα κοίταζε μια εμένα και μια εκείνον.
— Στέλιο, τι έχεις κάνει;
Ο υπάλληλος κατάλαβε ότι είχε μπροστά του οικογενειακή βόμβα και έκανε ένα μικρό βήμα πίσω.
Ο Στέλιος με τράβηξε λίγο στο πλάι.
— Χρειαζόμουν χρήματα για δύο καινούργια εισιτήρια.
— Ποια καινούργια εισιτήρια;
— Για τη μάνα μου και…
Σταμάτησε.
— Και ποιον;
Δεν απάντησε.
— Στέλιο.
Η Μαρίκα πλησίασε.
— Πες της.
Την κοίταξα.
Δεν είχε πια χαρούμενο πρόσωπο.
Είχε γίνει άσπρη.
— Εσύ ξέρεις;
— Ειρήνη…
— Ποιος άλλος θα ερχόταν;
Ο Στέλιος πέρασε το χέρι του από τα μαλλιά.
— Ο αδελφός μου.
Χρειάστηκα μερικά δευτερόλεπτα.
— Ο Μάνος;
Ο Μάνος ήταν σαράντα δύο. Ζούσε στην Πάτρα, είχε χωρίσει πριν δύο χρόνια και μιλούσε με τον Στέλιο σπάνια.
— Γιατί;
— Γιατί ήθελα να τον φέρω.
— Στον γάμο της ξαδέλφης μου;
— Δεν ήταν μόνο για τον γάμο.
— Τότε για τι ήταν;
Η Μαρίκα κάθισε σε μια καρέκλα.
Ο Στέλιος κοίταξε το ρολόι του λες και αυτό ήταν το πρόβλημα.
— Θα το λέγαμε στην Κρήτη.
— Τι θα λέγατε;
— Υπάρχει ένα θέμα με το σπίτι στον Άγιο Νικόλαο.
Ένιωσα το στομάχι μου να σφίγγεται.
Το σπίτι στον Άγιο Νικόλαο ανήκε στον πατέρα του Στέλιου. Ένα παλιό διώροφο που είχε περάσει στη Μαρίκα μετά τον θάνατό του. Το νοίκιαζε χρόνια σε μια οικογένεια και έλεγε πάντα ότι κάποτε θα το άφηνε στα δύο παιδιά της.
— Τι θέμα;
Η Μαρίκα μίλησε χαμηλά.
— Το πουλάω.
— Εντάξει. Και τι σχέση έχει αυτό με το ταξίδι μας;
Ο Στέλιος απάντησε:
— Θέλαμε να πάμε όλοι μαζί μετά τα Χανιά να υπογράψουμε.
Γέλασα από αμηχανία.
— Να υπογράψετε τι;
Η Μαρίκα κοίταξε τα χέρια της.
— Ο Μάνος έχει χρέη.
Ήξερα ότι είχε οικονομικά προβλήματα, αλλά όχι λεπτομέρειες.
— Και;
— Η πώληση θα τον βοηθήσει.
— Και πού μπαίνουμε εμείς;
Ο Στέλιος απάντησε:
— Εγώ θα του δώσω και το δικό μου μερίδιο.
— Τι δικό σου μερίδιο; Το σπίτι είναι της μητέρας σου.
— Θα μας έδινε τα χρήματα μετά την πώληση.
Άρχισα να καταλαβαίνω.
— Και εσύ θα έδινες το μισό σου στον Μάνο.
— Ναι.
— Πόσο;
Σιωπή.
— Πόσο, Στέλιο;
Η Μαρίκα ψιθύρισε:
— Περίπου εκατόν είκοσι χιλιάδες.
Έμεινα ακίνητη.
Ο Στέλιος κι εγώ χρωστούσαμε ακόμα σχεδόν ενενήντα χιλιάδες για το διαμέρισμά μας.
Τα τελευταία δύο χρόνια κόβαμε έξοδα για να βοηθήσουμε τη Δανάη με τα φροντιστήρια και να βάλουμε κάτι στην άκρη για τις σπουδές της.
Και ο άντρας μου σχεδίαζε να χαρίσει εκατόν είκοσι χιλιάδες ευρώ στον αδελφό του.
Χωρίς να μου πει τίποτα.
— Πότε αποφάσισες;
— Δεν είναι δικά μας χρήματα.
— Δεν σε ρώτησα αυτό.
— Είναι οικογενειακό θέμα.
— Εγώ τι είμαι;
Δεν απάντησε.
Και τότε κατάλαβα κάτι ακόμη.
— Τα εισιτήρια.
— Τι;
— Ακύρωσες εμένα και τον Πέτρο για να πληρώσεις τη μάνα σου και τον αδελφό σου;
— Θα αγόραζα ξανά.
— Πότε;
— Μόλις έμπαινε η επιστροφή.
— Άρα δεν είχαμε καν εισιτήρια σήμερα.
— Θα τα έβγαζα στο αεροδρόμιο.
— Με τι χρήματα;
Σιωπή.
Άνοιξα την τραπεζική εφαρμογή στο κινητό.
Ο κοινός μας λογαριασμός είχε πολύ λιγότερα από όσο περίμενα.
Πέντε χιλιάδες ευρώ είχαν φύγει τρεις μέρες πριν.
— Πού πήγαν αυτά;
Ο Στέλιος κοίταξε αλλού.
— Προκαταβολή.
— Για τι;
Η Μαρίκα σηκώθηκε απότομα.
— Στέλιο, δεν μου είπες ότι έβαλες δικά σας χρήματα.
— Μαμά, άσε το.
— Για τι προκαταβολή; — επέμεινα.
— Για τον συμβολαιογράφο, τα έξοδα και κάποια χρέη του Μάνου που έπρεπε να κλείσουν πριν την πώληση.
Εκεί δεν θύμωσα.
Κρύωσα.
Ο υπάλληλος στο γκισέ μας ενημέρωσε ότι έπρεπε να αποφασίσουμε άμεσα αν θέλαμε να αγοράσουμε νέα εισιτήρια, γιατί η πτήση έκλεινε.
Ο Στέλιος γύρισε προς εμένα.
— Θα το λύσουμε στην Κρήτη.
— Εγώ δεν πάω πουθενά.
— Μη γίνεσαι παράλογη.
Η Μαρίκα είπε ξαφνικά:
— Ούτε εγώ πάω.
Ο γιος της την κοίταξε.
— Μαμά.
— Δεν ήξερα για τα χρήματα του κοινού λογαριασμού.
— Δεν έχει σημασία.
— Για μένα έχει.
Ο Στέλιος αγρίεψε.
— Όλοι τώρα θα κάνετε σαν να προσπαθώ να κλέψω την οικογένειά μου;
Η Μαρίκα τον κοίταξε με έναν τρόπο που δεν είχα ξαναδεί.
— Όχι, παιδί μου. Κάνουμε σαν να πήρες αποφάσεις για όλους χωρίς να ρωτήσεις κανέναν.
Αυτή η φράση ήταν δική μου.
Τόσα χρόνια την έλεγα για μικρότερα πράγματα.
Για επισκέψεις.
Για χρήματα.
Για διακοπές.
Για σχολές των παιδιών.
Πάντα ο Στέλιος ήξερε καλύτερα.
Μόνο που τώρα το κόστος είχε μεγαλώσει.
Φύγαμε από το αεροδρόμιο χωρίς να πετάξει κανείς.
Ο Πέτρος έκλαιγε επειδή περίμενε να δει αεροπλάνα από κοντά.
Η Μαρίκα καθόταν πίσω μαζί του.
Εγώ μπροστά.
Κανείς δεν μιλούσε.
Στο σπίτι πήρα την απόφαση που έπρεπε να είχα πάρει χρόνια πριν.
Χώρισα προσωρινά τα οικονομικά μας.
Μετέφερα τον μισθό μου σε προσωπικό λογαριασμό και ζήτησα πλήρη εικόνα για όλα.
Ο Στέλιος έγινε έξαλλος.
— Με αντιμετωπίζεις σαν κλέφτη.
— Σε αντιμετωπίζω σαν άνθρωπο που πήρε πέντε χιλιάδες από κοινά χρήματα χωρίς να με ρωτήσει.
— Για την οικογένειά μου.
— Εγώ και τα παιδιά τι είμαστε;
Δεν απάντησε.
Δύο μέρες αργότερα ήρθε η Μαρίκα μόνη της.
Έφερε μια πλαστική σακούλα με ντομάτες και φασολάκια από τη λαϊκή, όπως έκανε πάντα όταν δεν ήξερε πώς να ξεκινήσει δύσκολη κουβέντα.
— Το σπίτι δεν θα πουληθεί, είπε.
— Εξαιτίας μου;
— Όχι.
Κάθισε απέναντί μου.
— Εξαιτίας του Μάνου.
Την προηγούμενη μέρα είχε μάθει την πλήρη αλήθεια.
Τα χρέη του Μάνου δεν ήταν μόνο από το μαγαζί που είχε κλείσει.
Είχε δανειστεί χρήματα από φίλους.
Είχε κάρτες.
Είχε βάλει τη μητέρα του ως εγγυήτρια σε ένα μικρό επαγγελματικό δάνειο πριν χρόνια.
Και τώρα ζητούσε να πουληθεί το σπίτι για να καθαρίσουν όλα.
— Ο Στέλιος το ήξερε;
— Τα περισσότερα.
Έκλεισα τα μάτια.
— Γιατί δεν μου είπε;
Η Μαρίκα χαμογέλασε πικρά.
— Γιατί πίστευε ότι θα πεις όχι.
— Και είχε δίκιο.
— Ναι.
Περίμενα να υπερασπιστεί τον γιο της.
Δεν το έκανε.
— Ξέρεις τι είναι το χειρότερο; — είπε. — Εγώ τον έμαθα έτσι.
Την κοίταξα.
— Από μικρός ο Στέλιος ήταν αυτός που έλυνε τα προβλήματα. Ο πατέρας του έλειπε πολύ. Ο Μάνος έκανε ανοησίες. Κι εγώ έλεγα πάντα: “Ο Στέλιος θα βρει λύση”.
Σκούπισε τα μάτια της.
— Και τώρα νομίζει πως αν αποφασίζει για όλους, μας σώζει.
— Δεν είναι σωτηρία αυτό.
— Το ξέρω τώρα.
Εκείνη την εβδομάδα έγινε κάτι που δεν περίμενα.
Η Μαρίκα ζήτησε από δικηγόρο να ελέγξει όλα τα έγγραφα που της είχε δώσει ο Μάνος.
Ανακάλυψε ότι ανάμεσα στα χαρτιά υπήρχε πληρεξούσιο που του έδινε πολύ περισσότερες εξουσίες απ’ όσες εκείνη είχε καταλάβει.
Μπορούσε να διαπραγματευτεί την πώληση.
Να εισπράξει ποσά.
Να τακτοποιήσει οφειλές στο όνομά της.
Η Μαρίκα ανακάλεσε το πληρεξούσιο την ίδια μέρα.
Ο Μάνος ήρθε από την Πάτρα έξαλλος.
Έγινε φασαρία στο σπίτι της.
Ο Στέλιος πήγε να τον υπερασπιστεί.
Γύρισε αργά το βράδυ.
— Η μάνα μου θα τον καταστρέψει.
— Όχι. Ο Μάνος καταστρέφει τον εαυτό του.
— Είναι αδελφός μου.
— Και η Δανάη είναι κόρη σου.
Αυτό τον σταμάτησε.
— Τι σχέση έχει η Δανάη;
— Όλα ξεκίνησαν επειδή θεώρησες αυτονόητο ότι εκείνη μπορεί να χάσει κάτι για να το πάρει κάποιος από τη δική σου οικογένεια.
— Ήταν ένα ταξίδι.
— Όχι. Ήταν η σειρά προτεραιότητας.
Έμεινε σιωπηλός.
— Πρώτα η μητέρα σου. Μετά ο αδελφός σου. Μετά όποιος έχει μεγαλύτερη ανάγκη. Και εμείς πρέπει να καταλαβαίνουμε.
Για πρώτη φορά δεν προσπάθησε να με διακόψει.
Ο γάμος στην Κρήτη έγινε χωρίς εμάς.
Η ξαδέλφη μου θύμωσε στην αρχή, μετά κατάλαβε.
Έναν μήνα αργότερα πήγα με τη Δανάη στα Χανιά.
Μόνες μας.
Μείναμε τρεις μέρες.
Περπατήσαμε στο παλιό λιμάνι, φάγαμε μπουγάτσα νωρίς το πρωί, πήγαμε στο Μαράθι και μιλήσαμε περισσότερο απ’ όσο είχαμε μιλήσει όλο τον προηγούμενο χρόνο.
Το δεύτερο βράδυ, καθισμένες σε ένα μικρό μπαλκόνι, με ρώτησε:
— Θα χωρίσετε;
Δεν ήξερα τι να απαντήσω.
— Δεν ξέρω.
— Θέλω μόνο να μην ξανακάνει κάτι τέτοιο.
— Κι εγώ.
Όταν επιστρέψαμε, ο Στέλιος είχε αλλάξει.
Όχι μαγικά.
Όχι πλήρως.
Αλλά για πρώτη φορά είχε κλείσει ραντεβού με οικογενειακό σύμβουλο μόνος του.
Είχε επιστρέψει τα πέντε χιλιάδες στον κοινό λογαριασμό, παίρνοντας προσωπικό δάνειο στο όνομά του.
Και είχε πει στον Μάνο ότι δεν θα πληρώσει άλλα χρέη.
Ο αδελφός του δεν του μιλούσε.
Η Μαρίκα επίσης κράτησε απόσταση για λίγο.
Παράξενα, αυτό ήταν ίσως το πιο δύσκολο για τον Στέλιο.
Να καταλάβει ότι δεν μπορούσε να διορθώσει τα πάντα.
Έξι μήνες μετά, καθόμασταν ένα Κυριακάτικο μεσημέρι όλοι μαζί στο σπίτι μας.
Η Μαρίκα είχε φέρει γαλακτομπούρεκο.
Η Δανάη διάβαζε στο τραπέζι.
Ο Πέτρος έπαιζε με ένα αεροπλάνο.
Κάποια στιγμή η Μαρίκα είπε:
— Το καλοκαίρι θα ήθελα να πάω στη Νάξο.
Ο Στέλιος χαμογέλασε.
— Να σου κλείσω;
Εκείνη σήκωσε το χέρι.
— Όχι.
Όλοι σταματήσαμε.
— Θα μου δείξεις πώς γίνεται. Θα το κλείσω εγώ.
Η Δανάη χαμογέλασε χωρίς να σηκώσει τα μάτια από το βιβλίο.
Ο Στέλιος γέλασε.
— Εντάξει.
Και για πρώτη φορά αυτή η λέξη ακούστηκε πραγματικά απλή.
Εντάξει.
Χωρίς σχέδιο πίσω από την πλάτη κάποιου.
Χωρίς θυσία που είχε αποφασίσει άλλος.
Χωρίς το γνωστό «εγώ ξέρω τι είναι καλύτερο».
Μόνο ένα εισιτήριο.
Για τον άνθρωπο που το ήθελε.
Στο όνομά του.