Το χαστούκι ακούστηκε τόσο δυνατά μέσα στο γραφείο του συμβολαιογράφου, που ακόμη και η γραμματέας στην άλλη άκρη του διαδρόμου σήκωσε το κεφάλι της.
Για λίγα δευτερόλεπτα δεν κατάλαβα ότι η Μαρίνα με είχε πραγματικά χτυπήσει.
Έμεινα ακίνητη δίπλα στο παράθυρο, με το μάγουλό μου να καίει, ενώ έξω η βροχή γυάλιζε τα πεζοδρόμια της Θεσσαλονίκης και τα αυτοκίνητα περνούσαν αργά στην Τσιμισκή.
Η αδελφή μου στεκόταν μπροστά μου με το χέρι ακόμη σηκωμένο.
«Μη με ξαναπείς ψεύτρα», είπε μέσα από τα δόντια της. «Και μη διανοηθείς να κάνεις σκηνή όταν ακούσεις τη διαθήκη. Εσύ εδώ δεν είσαι κανείς.»
Ο άντρας της, ο Στέλιος, την έπιασε απαλά από τον αγκώνα.
«Μαρίνα, φτάνει.»
Εκείνη τινάχτηκε.
«Μη με ακουμπάς. Δέκα χρόνια εγώ έτρεχα για τη μάνα μου. Δέκα χρόνια. Και τώρα ήρθε αυτή από την Αθήνα να παίξει την καλή κόρη επειδή θυμήθηκε να εμφανιστεί στις κηδείες.»
Δεν απάντησα.
Ούτε γιατί δεν είχα τι να πω ούτε γιατί φοβόμουν.
Απλώς είχα κουραστεί.
Η μητέρα μας, η Καλλιόπη, είχε πεθάνει έξι ημέρες νωρίτερα, στα εβδομήντα τέσσερα. Όχι ξαφνικά. Είχε καρδιακή ανεπάρκεια, προβλήματα με την πίεση και τα τελευταία δύο χρόνια δυσκολευόταν να περπατήσει χωρίς βοήθεια.
Στην κηδεία, στον Άγιο Δημήτριο, η Μαρίνα δεν μου είχε μιλήσει σχεδόν καθόλου.
Μόνο όταν βγήκαμε από την εκκλησία και κάποια θεία μάς αγκάλιασε και τις δύο, εκείνη ψιθύρισε:
«Μην κάνεις πως πονάς περισσότερο από μένα.»
Τότε το είχα αφήσει να περάσει.
Τώρα όμως, μπροστά στον συμβολαιογράφο, κατάλαβα ότι όλο αυτό δεν ήταν πένθος.
Ήταν φόβος.
Ο κύριος Ζαφειρίου, ένας λεπτός άντρας γύρω στα εξήντα με ασημένια γυαλιά, σηκώθηκε πίσω από το γραφείο του.
«Κυρία Παπαδοπούλου, αν υπάρξει άλλη τέτοια συμπεριφορά, θα αναγκαστώ να διακόψω τη διαδικασία.»
Η Μαρίνα γύρισε προς το μέρος του.
«Συγγνώμη. Απλώς… είναι οικογενειακά.»
«Ακριβώς γι’ αυτό είμαστε εδώ. Για να ακολουθήσουμε όσα άφησε γραπτώς η μητέρα σας.»
Κάθισα χωρίς να κοιτάξω κανέναν.
Στο τραπέζι υπήρχε ένα σφραγισμένο ντοσιέ, δύο ποτήρια νερό και ένα μικρό ξύλινο κουτί.
Το κουτί δεν το είχα ξαναδεί.
Και η Μαρίνα το κοιτούσε συνέχεια.
Ο συμβολαιογράφος άνοιξε τον φάκελο.
«Η κυρία Καλλιόπη Μαυρίδου υπέγραψε την τελευταία της διαθήκη πριν από οκτώ μήνες, παρουσία δύο μαρτύρων και ιατρικής βεβαίωσης περί πλήρους πνευματικής διαύγειας.»
Η Μαρίνα χαμογέλασε για πρώτη φορά εκείνο το πρωί.
Έσκυψε προς τον Στέλιο.
«Σου το είπα.»
Την άκουσα.
Δεν αντέδρασα.
Για να είμαι ειλικρινής, δεν είχα έρθει για τα χρήματα.
Ήξερα τι είχε η μητέρα μας.
Ένα παλιό διαμέρισμα στην Άνω Πόλη, όπου είχαμε μεγαλώσει.
Ένα μικρό εξοχικό κοντά στη Νέα Καλλικράτεια, κτισμένο από τον πατέρα μας τη δεκαετία του ’90.
Κάποιες οικονομίες.
Και το παλιό εργαστήριο ραπτικής που είχε κλείσει χρόνια πριν.
Η Μαρίνα ζούσε στη Θεσσαλονίκη και πίστευα ότι ήταν λογικό να πάρει περισσότερα.
Εγώ είχα φύγει για Αθήνα στα είκοσι επτά μου. Εργαζόμουν σε λογιστικό γραφείο, είχα δικό μου σπίτι με δάνειο, τη ζωή μου.
Τουλάχιστον έτσι έλεγα στον εαυτό μου.
Ο κύριος Ζαφειρίου συνέχισε:
«Υπάρχει μία βασική διάταξη πριν περάσουμε στις επιμέρους οδηγίες.»
Η Μαρίνα ίσιωσε την πλάτη.
«Παρακαλώ», είπε.
Ο συμβολαιογράφος κοίταξε πρώτα εκείνη.
Μετά εμένα.
Και διάβασε:
«Ορίζω ως μοναδική κληρονόμο της κινητής και ακίνητης περιουσίας μου την κόρη μου, Ελένη Μαυρίδου.»
Για μια στιγμή νόμιζα ότι είχε κάνει λάθος.
Γύρισα το κεφάλι μου προς τη Μαρίνα.
Το πρόσωπό της είχε αδειάσει από χρώμα.
«Τι είπατε;»
Ο κύριος Ζαφειρίου επανέλαβε ήρεμα:
«Μοναδική κληρονόμος είναι η κυρία Ελένη Μαυρίδου.»
Η Μαρίνα πετάχτηκε όρθια.
«Αυτό είναι αδύνατον.»
«Η διαθήκη είναι απολύτως σαφής.»
«Η μάνα μου δεν θα το έκανε ποτέ.»
«Το έκανε.»
«Δεν καταλαβαίνετε. Εγώ ήμουν μαζί της. Εγώ της πήγαινα φάρμακα. Εγώ πλήρωνα γυναίκα να τη βοηθάει. Αυτή», είπε δείχνοντάς με, «ερχόταν Χριστούγεννα και Πάσχα.»
Κοίταξα τον συμβολαιογράφο.
«Υπάρχει κάποια εξήγηση;»
Η Μαρίνα γέλασε νευρικά.
«Εξήγηση; Φυσικά υπάρχει. Κάποιος την έβαλε να το υπογράψει.»
Ο κύριος Ζαφειρίου δεν φάνηκε να ενοχλείται.
«Η μητέρα σας προέβλεψε ότι μπορεί να ειπωθεί κάτι τέτοιο.»
Έβγαλε από τον φάκελο έναν δεύτερο φάκελο.
«Και γι’ αυτό άφησε συγκεκριμένη οδηγία.»
Η Μαρίνα πάγωσε.
«Τι οδηγία;»
📌 Η αλήθεια που άφησε πίσω της η Καλλιόπη αποκαλύπτεται στο πρώτο σχόλιο — και τίποτα δεν ήταν όπως φαινόταν.
Ο συμβολαιογράφος άνοιξε τον δεύτερο φάκελο.
Μέσα υπήρχε ένα χειρόγραφο γράμμα.
Αναγνώρισα αμέσως τον γραφικό χαρακτήρα της μητέρας μου.
Έγραφε πάντα τα κεφαλαία λίγο στραβά, σαν να έγερναν προς τα δεξιά.
«Θέλετε να το διαβάσω;» με ρώτησε.
Έγνεψα.
Η Μαρίνα ξανακάθισε.
Ο Στέλιος κοιτούσε τα χέρια του.
Ο κύριος Ζαφειρίου άρχισε:
«Αν οι κόρες μου ακούν αυτό το γράμμα, σημαίνει ότι η Μαρίνα πιθανότατα έχει θυμώσει.»
Η αδελφή μου τράνταξε το κεφάλι της.
«Τι γελοιότητες είναι αυτές;»
Ο συμβολαιογράφος συνέχισε.
«Μαρίνα μου, ξέρω ότι θα πεις πως έκανες τα πάντα για μένα. Και είναι αλήθεια ότι ήσουν κοντά μου. Αλλά ξέρω επίσης γιατί ήσουν κοντά μου.»
Η Μαρίνα σταμάτησε να αναπνέει σχεδόν.
«Σταματήστε.»
Ο κύριος Ζαφειρίου χαμήλωσε το χαρτί.
«Θέλετε να αποχωρήσετε;»
«Όχι.»
Η φωνή της έτρεμε τώρα.
Εκείνος συνέχισε.
«Πριν από δύο χρόνια, όταν άρχισα να ξεχνώ πού έβαζα πράγματα, πίστεψες ότι ξεχνούσα και τι υπέγραφα. Δεν ξεχνούσα.»
Ένιωσα ένα σφίξιμο στο στομάχι.
Η Μαρίνα με κοίταξε απότομα.
«Δεν ξέρεις τίποτα.»
«Δεν είπα τίποτα.»
«Το βλέπω στο πρόσωπό σου.»
Ο συμβολαιογράφος συνέχισε.
«Ξέρω για τα χρήματα που πήρες από τον κοινό λογαριασμό.»
Η Μαρίνα χτύπησε το τραπέζι.
«Ήταν για τα έξοδά της.»
Ο Στέλιος σήκωσε επιτέλους το κεφάλι του.
«Ποιον λογαριασμό;»
Η Μαρίνα γύρισε προς το μέρος του.
«Μη μπλέκεσαι.»
«Ποιον λογαριασμό, Μαρίνα;»
Ο κύριος Ζαφειρίου διάβαζε χωρίς να τους κοιτάζει.
«Ξέρω για τις αναλήψεις των εξακοσίων και οκτακοσίων ευρώ. Ξέρω και για τα δέκα χιλιάδες που με έπεισες να μεταφέρω λέγοντας ότι χρειάζονταν για επισκευές στο εξοχικό.»
Ο Στέλιος ψιθύρισε:
«Μου είπες ότι σας τα έδωσε για το δάνειο.»
Η Μαρίνα κοκκίνισε.
«Στέλιο, όχι τώρα.»
Εγώ δεν ήξερα τι να πρωτοσκεφτώ.
«Μαμά είχε δέκα χιλιάδες ευρώ;»
Η Μαρίνα γύρισε και με κοίταξε σαν να ήθελε να με χτυπήσει ξανά.
«Μη μιλάς.»
Ο συμβολαιογράφος ύψωσε τη φωνή του.
«Παρακαλώ.»
Η Μαρίνα κάθισε.
Και τότε ήρθε το πρώτο πράγμα που πραγματικά με σόκαρε.
Η μητέρα μας δεν είχε γράψει μόνο για τα χρήματα.
Είχε γράψει και για μένα.
«Ελένη, αν νομίζεις ότι δεν ήξερα πόσα έκανες, κάνεις λάθος.»
Ένιωσα τα μάτια μου να γεμίζουν.
Η Μαρίνα με κοίταξε δύσπιστα.
«Τι έκανες;»
Δεν μίλησα.
Ο συμβολαιογράφος συνέχισε.
«Εσύ πλήρωσες την κυρία Σοφία που ερχόταν τρεις φορές την εβδομάδα. Εσύ κατέθετες χρήματα για τα φάρμακά μου. Εσύ κάλυψες τη νοσηλεία μου όταν δεν ήθελα να ζητήσω από κανέναν. Και το έκανες χωρίς να το πεις ποτέ στην αδελφή σου.»
Η Μαρίνα γύρισε προς εμένα.
«Τι λέει;»
Κατάπια.
«Η Σοφία με έπαιρνε τηλέφωνο κάθε μήνα.»
«Εσύ την πλήρωνες;»
«Τα μισά.»
«Μου έλεγε ότι της έδινε χρήματα η μαμά.»
«Έτσι ήθελε να νομίζεις.»
Η Μαρίνα γέλασε πικρά.
«Α, βέβαια. Η αγία Ελένη.»
«Δεν ήθελα να τσακωνόμαστε.»
«Όχι. Ήθελες να παίζεις πίσω από την πλάτη μου.»
Τότε μίλησε ο Στέλιος.
«Σταμάτα, Μαρίνα.»
«Εσύ βούλωσέ το.»
«Όχι. Εσύ σταμάτα.»
Ήταν η πρώτη φορά που τον άκουγα να της μιλά έτσι.
Ο συμβολαιογράφος μας άφησε λίγα δευτερόλεπτα.
Ύστερα συνέχισε την ανάγνωση.
«Δεν αφήνω την περιουσία στην Ελένη επειδή με βοήθησε οικονομικά. Την αφήνω επειδή είναι η μόνη που αρνήθηκε να πάρει κάτι όσο ζούσα.»
Κοίταξα τον συμβολαιογράφο.
Δεν καταλάβαινα τι εννοούσε.
Το επόμενο μέρος του γράμματος το εξήγησε.
Οκτώ μήνες πριν, η μητέρα είχε τηλεφωνήσει και στις δύο μας ξεχωριστά.
Σε μένα είχε πει:
«Σκέφτομαι να γράψω το εξοχικό στο όνομά σου τώρα, όσο ζω.»
Της είχα απαντήσει:
«Όχι, μαμά. Μην κάνεις τίποτα. Χρησιμοποίησέ το εσύ. Πούλησέ το αν χρειαστείς χρήματα. Είναι δικό σου.»
Δεν το είχα θεωρήσει σημαντικό.
Αλλά είχε κάνει την ίδια πρόταση και στη Μαρίνα.
Μόνο που στη Μαρίνα είχε πει ότι σκεφτόταν να της μεταβιβάσει το διαμέρισμα της Άνω Πόλης.
Η Μαρίνα είχε δεχτεί αμέσως.
Και όχι μόνο αυτό.
Την επόμενη εβδομάδα είχε ήδη κλείσει ραντεβού με μηχανικό για εκτίμηση και με μεσίτη για πιθανή πώληση.
Χωρίς να το πει στη μητέρα μας.
«Ψέματα», είπε η Μαρίνα.
Ο συμβολαιογράφος πήρε από το τραπέζι το ξύλινο κουτί.
«Η μητέρα σας άφησε και αυτό.»
Μέσα υπήρχε ένα μικρό παλιό κινητό τηλέφωνο.
Όχι smartphone.
Ένα από εκείνα τα απλά τηλέφωνα με μεγάλα πλήκτρα που χρησιμοποιούσε η μητέρα όταν άρχισε να δυσκολεύεται με την οθόνη αφής.
Ο κύριος Ζαφειρίου το άνοιξε.
«Υπάρχουν δύο ηχητικές καταγραφές.»
Η Μαρίνα σηκώθηκε ξανά.
«Απαγορεύεται να ηχογραφείς κάποιον χωρίς να το ξέρει.»
Ο συμβολαιογράφος απάντησε ήρεμα:
«Δεν είμαι εδώ για να κάνω ποινική αξιολόγηση. Η μητέρα σας άφησε αυτά τα αρχεία ως προσωπική εξήγηση των αποφάσεών της.»
Πάτησε αναπαραγωγή.
Ακούστηκε η φωνή της μητέρας.
Αδύναμη, αλλά καθαρή.
«Μαρίνα, δεν είπα ότι θα σου γράψω το σπίτι. Είπα ότι το σκέφτομαι.»
Και μετά η φωνή της αδελφής μου:
«Μαμά, δεν γίνεται κάθε εβδομάδα να αλλάζεις γνώμη. Εγώ θα το αναλάβω. Το σπίτι θέλει λεφτά. Αν το πουλήσουμε, θα πάρεις κάτι μικρότερο και ό,τι περισσέψει θα το κρατήσουμε.»
Η μητέρα:
«Ποιοι θα το κρατήσετε;»
Σιωπή.
Μετά η Μαρίνα:
«Εμείς. Εγώ και ο Στέλιος. Για τα παιδιά.»
Ο Στέλιος έκλεισε τα μάτια.
«Δεν ήξερα τίποτα γι’ αυτό», είπε.
Η Μαρίνα δεν του απάντησε.
Η ηχογράφηση συνεχιζόταν.
«Και η Ελένη;» ρώτησε η μητέρα.
Η απάντηση ήρθε γρήγορα.
«Η Ελένη έχει τη ζωή της. Δεν χρειάζεται τίποτα από εδώ.»
Το αρχείο σταμάτησε.
Για πρώτη φορά δεν ένιωσα θυμό.
Ένιωσα λύπη.
Όχι για τα σπίτια.
Για το πόσο εύκολο ήταν για την αδελφή μου να αποφασίσει ότι εγώ δεν ανήκα πια στην οικογένεια επειδή είχα φύγει από τη Θεσσαλονίκη.
Η Μαρίνα άρχισε να κλαίει.
Όχι δυνατά.
Δυο δάκρυα κύλησαν στα μάγουλά της, αλλά τα σκούπισε θυμωμένα.
«Έκανα πράγματα για εκείνη που εσύ δεν τα ξέρεις.»
«Δεν είπα ότι δεν έκανες», απάντησα.
«Με ξυπνούσε στις τέσσερις το πρωί. Την πήγαινα στα επείγοντα. Της μαγείρευα. Της καθάριζα.»
«Το ξέρω.»
«Όχι, δεν ξέρεις.»
«Ξέρω ότι κουράστηκες.»
«Και λοιπόν;»
Δεν απάντησα αμέσως.
Ο κύριος Ζαφειρίου γύρισε στην τελευταία σελίδα.
«Υπάρχει κάτι ακόμη.»
Η Μαρίνα γέλασε χωρίς χαρά.
«Φυσικά.»
«Η κυρία Καλλιόπη δεν ήθελε να σας αφήσει χωρίς τίποτα.»
Η αδελφή μου σήκωσε το κεφάλι.
Ο συμβολαιογράφος διάβασε:
«Η Ελένη θα κληρονομήσει όλη μου την περιουσία. Της ζητώ, όμως, όχι την υποχρεώνω, να ανοίξει το ξύλινο ντουλάπι στο παλιό εργαστήριο και να αποφασίσει μόνη της τι θα κάνει με όσα υπάρχουν μέσα.»
Δεν είχα ιδέα για ποιο ντουλάπι μιλούσε.
Η Μαρίνα όμως ήξερε.
Το κατάλαβα από το πρόσωπό της.
«Τι έχει μέσα;» τη ρώτησα.
«Τίποτα.»
«Μαρίνα.»
«Είπα τίποτα.»
Μετά το γραφείο του συμβολαιογράφου, πήγαμε κατευθείαν στο παλιό εργαστήριο.
Ήταν σε έναν στενό δρόμο κοντά στη Ροτόντα. Η μητέρα είχε ράψει εκεί νυφικά, φορέματα και κουρτίνες σχεδόν τριάντα χρόνια.
Μύριζε ακόμη ύφασμα, ξύλο και παλιά σκόνη.
Το ντουλάπι ήταν πίσω από τη βαριά Singer.
Το κλειδί βρισκόταν μέσα στο ξύλινο κουτί που μας είχε δώσει ο συμβολαιογράφος.
Όταν το άνοιξα, βρήκα τρεις φακέλους.
Ο πρώτος είχε πάνω το όνομα «ΕΛΕΝΗ».
Ο δεύτερος «ΜΑΡΙΝΑ».
Ο τρίτος «ΓΙΑ ΤΙΣ ΔΥΟ».
Άνοιξα πρώτα τον κοινό.
Μέσα υπήρχαν παλιά οικογενειακά έγγραφα, φωτογραφίες και ένα βιβλιάριο τραπέζης.
Το υπόλοιπο ήταν 38.400 ευρώ.
Η Μαρίνα κάθισε σε μια καρέκλα.
«Δεν ήξερα ότι είχε τόσα.»
Ο δικός μου φάκελος είχε μόνο ένα γράμμα.
«Ελένη, σου αφήνω τα σπίτια επειδή ξέρω ότι μπορείς να τα προστατέψεις από τη βιασύνη. Αλλά αν τα κρατήσεις όλα μόνο για σένα, δεν θα έχεις καταλάβει τίποτα από όσα προσπάθησα να κάνω.»
Διάβασα τη φράση δύο φορές.
Μετά άνοιξα τον φάκελο της Μαρίνας.
Εκεί υπήρχε μια απόδειξη.
Η μητέρα είχε εξοφλήσει κρυφά, έναν μήνα πριν πεθάνει, υπόλοιπο δανείου 27.000 ευρώ που είχε η αδελφή μου.
Ο Στέλιος κοίταξε τη Μαρίνα.
«Το ήξερες;»
Εκείνη κούνησε αργά το κεφάλι.
Όχι.
Για πρώτη φορά εκείνη την ημέρα τη λυπήθηκα πραγματικά.
Η μητέρα μας την είχε τιμωρήσει, αλλά ταυτόχρονα την είχε προστατέψει.
Της είχε στερήσει το δικαίωμα να αποφασίσει για την περιουσία της, όμως είχε φροντίσει να μη μείνει με χρέη.
Έμεινα αρκετή ώρα σιωπηλή.
Μετά έβγαλα το κινητό μου.
«Τι κάνεις;» ρώτησε η Μαρίνα.
«Θα πάρω τον Ζαφειρίου.»
«Γιατί;»
«Θα του πω ότι θέλω το εξοχικό να περάσει στα δύο παιδιά σου όταν ενηλικιωθούν, με δικαίωμα χρήσης από σένα μέχρι τότε.»
Με κοίταξε σαν να μην είχε ακούσει σωστά.
«Τι;»
«Το διαμέρισμα θα το κρατήσω. Θα το φτιάξω και θα το νοικιάσω. Τα χρήματα από το εργαστήριο και τις οικονομίες θα τα βάλουμε σε έναν κοινό λογαριασμό μόνο για τα έξοδα συντήρησης των σπιτιών και για τις σπουδές των παιδιών.»
Η Μαρίνα σηκώθηκε.
«Δεν θέλω ελεημοσύνη.»
«Δεν είναι ελεημοσύνη.»
«Τότε τι είναι;»
Την κοίταξα.
Το μάγουλό μου πονούσε ακόμη από το χαστούκι.
«Είναι ο μόνος τρόπος που μπορώ να σκεφτώ για να μην πεθάνει μαζί με τη μαμά και η οικογένειά μας.»
Η Μαρίνα άρχισε πάλι να κλαίει.
Αυτή τη φορά δεν έκρυψε το πρόσωπό της.
Και τότε είπε κάτι που δεν περίμενα.
«Δεν σε μισούσα επειδή έφυγες.»
«Τότε γιατί;»
«Σε μισούσα επειδή μπορούσες να φύγεις.»
Έμεινα σιωπηλή.
«Εγώ έμεινα εδώ», συνέχισε. «Παντρεύτηκα νωρίς. Έκανα παιδιά. Η μαμά με χρειαζόταν συνέχεια. Και κάθε φορά που σε έβλεπα να γυρνάς στην Αθήνα, ζήλευα.»
«Θα μπορούσες να μου το πεις.»
«Ντρεπόμουν.»
Δεν τη συγχώρησα εκείνη τη στιγμή.
Και δεν ξεχάσαμε όσα είχαν γίνει μέσα σε μία ημέρα.
Τέτοια πράγματα δεν λύνονται επειδή κάποιος κλαίει σε ένα παλιό εργαστήριο.
Χρειάστηκαν μήνες.
Η Μαρίνα άρχισε να μου τηλεφωνεί χωρίς να ζητάει κάτι.
Εγώ άρχισα να πηγαίνω στη Θεσσαλονίκη πιο συχνά.
Το εξοχικό δεν το μεταβίβασα αμέσως. Το συμφωνητικό έγινε σχεδόν έναν χρόνο αργότερα, όταν ήμασταν και οι δύο σίγουρες ότι δεν παίρναμε αποφάσεις από ενοχή.
Και το διαμέρισμα της μητέρας δεν το νοίκιασα τελικά.
Κάθε δεύτερο Σαββατοκύριακο, όταν ανεβαίνω από την Αθήνα, μένω εκεί.
Στο δωμάτιο που μοιραζόμασταν μικρές υπάρχουν ακόμη δύο παλιά σημάδια στον τοίχο, εκεί όπου ο πατέρας μας σημείωνε το ύψος μας με μολύβι.
Δίπλα στο «Μαρίνα, 12 ετών» είναι το «Ελένη, 10 ετών».
Σχεδόν δίπλα δίπλα.
Όπως ήμασταν πριν μεγαλώσουμε και αρχίσουμε να μετράμε ποια έδωσε περισσότερα, ποια έμεινε, ποια έφυγε και ποια άξιζε περισσότερο.
Η μητέρα μας δεν άφησε πραγματικά την περιουσία της μόνο σε μία κόρη.
Άφησε σε μία από τις δύο την ευθύνη να θυμηθεί ότι κάποτε υπήρχαν δύο.