Το υιοθετημένο κοριτσάκι καθάριζε την κουζίνα, ενώ τα ξαδέρφια της έπαιρναν δώρα, μέχρι τη μέρα που ο πατέρας της άκουσε μια φράση…
Ο Μαουρίτσιο επέστρεψε στο σπίτι μετά από μια μεγάλη μέρα στη δουλειά. Μόλις πέρασε την πόρτα, ένιωσε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Στο σαλόνι, οι ανιψιές του έπαιζαν γελαστής με καινούργια παιχνίδια, περιτριγυρισμένες από γλυκά.
Από την κουζίνα όμως ακουγόταν ο θόρυβος του νερού και των πιάτων, συνοδευόμενος από την αυστηρή φωνή της μητέρας του:
— Τρίψε καλά, κορίτσι μου. Δεν είσαι εδώ για να στολίζεις.
Από περιέργεια, ο Μαουρίτσιο πλησίασε και είδε την υιοθετημένη κόρη του, τη Ρενάτα, ένα εξάχρονο κοριτσάκι, να στέκεται πάνω σε ένα σκαμνί, με τα χέρια της κατακόκκινα από το ζεστό νερό και το σαπούνι. Μπροστά της ήταν στοιβαγμένα βρώμικα πιάτα, την ίδια ώρα που τα ξαδέρφια της έπαιζαν ανέμελα.
Η Ρενάτα ήταν μέρος της ζωής του από δύο ετών. Την είχε υιοθετήσει παρά τις επικρίσεις της οικογένειάς του, η οποία δεν τη θεώρησε ποτέ μέλος της. Για εκείνον όμως, ήταν η δική του κόρη, η μεγαλύτερη ευτυχία του.
Εκείνη τη μέρα την είχε αφήσει για λίγες ώρες στους παππούδες της, πιστεύοντας ότι θα περνούσε καλά με τα ξαδέρφια της. Όταν την είδε έτσι, η καρδιά του σφίχτηκε.
— Γιατί πλένει τα πιάτα η κόρη μου; — ρώτησε.
Η μητέρα του απάντησε ψυχρά:
— Εδώ κανείς δεν ζει δωρεάν.
Στη συνέχεια, ο πατέρας του πρόσθεσε:
— Οι κόρες της Πάολα είναι τα πραγματικά μας εγγόνια. Η Ρενάτα πρέπει να καταλάβει ότι δεν είναι το ίδιο.
Το κοριτσάκι μαζεύτηκε στην αγκαλιά του πατέρα του, πληγωμένο. Όταν η αδελφή του είπε ότι το παιδί «πρέπει να ξέρει τη θέση του», ο Μαουρίτσιο εξοργίστηκε.
Και αυτό που έκανε στη συνέχεια, τους σόκαρε όλους.
Ο Μαουρίτσιο έμεινε σιωπηλός για λίγα δευτερόλεπτα. Μετά, προς έκπληξη όλων, κάθισε προσεκτικά τη Ρενάτα σε μια καρέκλα και κατευθύνθηκε προς το σαλόνι.
Εκεί, μάζεψε όλα τα καινούργια παιχνίδια, τα κουτιά με τα γλυκά και τα δώρα που είχαν πάρει οι ανιψιές του. Μπροστά στα έκπληκτα βλέμματα της οικογένειας, τα στοίβαξε στη μέση του δωματίου.
— Τι κάνεις; — φώναξε η Πάολα.
Ο Μαουρίτσιο γύρισε προς το μέρος της.
— Προσπαθώ να καταλάβω. Αυτά τα παιδιά έπαιζαν όλη μέρα, ενώ η κόρη μου δούλευε. Πείτε μου λοιπόν, τι έκανε για να αξίζει διαφορετική μεταχείριση;
Κανείς δεν απάντησε.
Τότε έβγαλε έναν φάκελο από την τσάντα του και τον άφησε πάνω στο τραπέζι.
— Εδώ και δύο χρόνια πληρώνω για όλες τις επισκευές αυτού του σπιτιού. Τα φάρμακα του πατέρα μου. Ένα μέρος των σπουδών των κοριτσιών σας. Το έκανα γιατί είστε η οικογένειά μου.
Τα πρόσωπα όλων χλώμιασαν.
— Αλλά σήμερα κατάλαβα ότι για εσάς η κόρη μου δεν είναι μέρος αυτής της οικογένειας.
Η Ντόνια Γκλόρια προσπάθησε να διαμαρτυρηθεί, αλλά ο Μαουρίτσιο σήκωσε το χέρι του.
— Όχι. Ακούστε με μέχρι τέλους.
Στη συνέχεια ανακοίνωσε ότι από εκείνη τη μέρα διακόπτει κάθε οικονομική υποστήριξη. Τέλος η πληρωμή των λογαριασμών, τέλος η κάλυψη των εξόδων, τέλος η βοήθεια.
— Αν η Ρενάτα δεν είναι αρκετά «πραγματικό» εγγόνι για εσάς, τότε ούτε κι εγώ είμαι αρκετά «πραγματικός» για να σας συντηρώ.
Μια παγωμένη σιωπή απλώθηκε στο σπίτι.
Έπειτα, έπιασε το χέρι της Ρενάτα και είπε:
— Η κόρη μου αξίζει σεβασμό. Και από εδώ και στο εξής θα μεγαλώσει μακριά από εκείνους που δεν μπορούν να της τον δώσουν.
Αυτή η απόφαση προκάλεσε πραγματικό σοκ. Για πρώτη φορά η οικογένεια κατάλαβε ότι είχε χάσει πολλά περισσότερα από έναν απλό καυγά.