Δεν είχα σκοπό να πάω στο γραφείο εκείνη την ημέρα.
Ο Ανδρέας μου είχε πει ότι μετά την ανακοίνωση της προαγωγής του θα ακολουθούσε μια μικρή εταιρική δεξίωση μόνο για τους εργαζόμενους.
«Θα γυρίσω αργά», μου είπε το πρωί χαμογελώντας και φίλησε το μέτωπό μου.
Ήταν παντρεμένοι δώδεκα χρόνια.
Είχαμε περάσει δυσκολίες.
Χρέη.
Αποβολές.
Μετακομίσεις.
Άγχος.
Αλλά πάντα πίστευα πως ήμασταν ομάδα.
Εκείνος δούλευε ασταμάτητα τα τελευταία τρία χρόνια για αυτή την προαγωγή.
Κι εγώ στεκόμουν δίπλα του.
Έκανα δεύτερη δουλειά όταν χρειάστηκε.
Κρατούσα το σπίτι.
Τον στήριζα όταν γύριζε εξαντλημένος.
Όταν έμαθα ότι τελικά τα κατάφερε, ένιωσα σαν να είχαμε κερδίσει και οι δυο.
Ήθελα να του κάνω μια έκπληξη.
Πήγα στο αγαπημένο του ζαχαροπλαστείο.
Παρήγγειλα την αγαπημένη του σοκολατένια τούρτα.
Αγόρασα κι ένα ακριβό στυλό με χαραγμένα τα αρχικά του.
Έβαλα το καινούριο μου φόρεμα.
Έφτιαξα τα μαλλιά μου.
Και ξεκίνησα.
Στη διαδρομή φανταζόμουν το χαμόγελό του.
Τη στιγμή που θα με έβλεπε.
Τη μεγάλη του αγκαλιά.
Όταν έφτασα στο κτίριο, η ρεσεψιονίστ με αναγνώρισε.
«Καλησπέρα, κυρία Δημητρίου! Η γιορτή γίνεται στον τελευταίο όροφο.»
Χαμογέλασα.
Μπήκα στο ασανσέρ.
Η καρδιά μου χτυπούσε από χαρά.
Οι πόρτες άνοιξαν.
Ακουγόταν μουσική.
Γέλια.
Ποτήρια που τσούγκριζαν.
Προχώρησα λίγα βήματα.
Και τότε πάγωσα.
Ο Ανδρέας στεκόταν στη μέση της αίθουσας.
Αλλά δεν ήταν μόνος.
Μια νεαρή γυναίκα με κόκκινο φόρεμα ήταν κολλημένη πάνω του.
Το χέρι της ακουμπούσε στο στήθος του.
Εκείνος γελούσε.
Κάποιος σήκωσε το ποτήρι του.
«Στον Ανδρέα και στη νέα του αρχή!»
Όλοι χειροκρότησαν.
Και τότε άκουσα μια φωνή.
«Εσείς οι δυο είστε πραγματικά το πιο όμορφο ζευγάρι της εταιρείας.»
Η γυναίκα χαμογέλασε.
Ο Ανδρέας δεν τη διόρθωσε.
Δεν είπε:
«Αυτή είναι συνάδελφός μου.»
Δεν είπε:
«Η γυναίκα μου είναι άλλη.»
Απλώς της πέρασε το χέρι γύρω από τη μέση.
Ένιωσα τα δάχτυλά μου να μουδιάζουν.
Η τούρτα γλίστρησε ελαφρά μέσα στο κουτί.
Ένας συνάδελφος με είδε.
Το πρόσωπό του άσπρισε.
«Κύριε Ανδρέα…»
Ο άντρας μου γύρισε.
Με είδε.
Το χαμόγελό του εξαφανίστηκε.
«Ελένη;»
Η αίθουσα βυθίστηκε στη σιωπή.
«Τι κάνεις εδώ;»
Κοίταξα μόνο τη γυναίκα.
«Νόμιζα πως ήρθα να συγχαρώ τον άντρα μου.»
Εκείνη συνοφρυώθηκε.
«Συγγνώμη… ποια είστε;»
Δεν πρόλαβα να απαντήσω.
Ένας μεγαλύτερος κύριος πλησίασε.
Ήταν ο ιδρυτής της εταιρείας.
«Ανδρέα, δεν θα μας συστήσεις τη σύζυγό σου;»
Η κοπέλα γύρισε απότομα.
«Σύζυγο;»
Ο Ανδρέας κατάπιε δύσκολα.
«Υπάρχει μια παρεξήγηση…»
«Όχι», τον διέκοψα ήρεμα.
«Δεν υπάρχει καμία παρεξήγηση.»
Άφησα την τούρτα πάνω στο τραπέζι.
Έβγαλα το κουτί με το δώρο.
Το ακούμπησα δίπλα.
«Συγχαρητήρια για την προαγωγή.»
Και γύρισα να φύγω.
«Ελένη, περίμενε!»
Δεν σταμάτησα.
Άκουγα βήματα πίσω μου.
Με πρόλαβε στο ασανσέρ.
«Δεν είναι αυτό που νομίζεις.»
«Τότε τι είναι;»
Δεν απάντησε αμέσως.
«Έπρεπε να δείχνω… πιο κοντά της.»
«Γιατί;»
«Είναι η κόρη του βασικού επενδυτή.»
Γέλασα πικρά.
«Και αυτό απαιτούσε να σε παρουσιάζουν σαν ζευγάρι;»
«Δεν ήθελα να δημιουργήσω θέμα.»
«Άρα προτίμησες να εξαφανίσεις τη γυναίκα σου.»
Σιώπησε.
Γύρισα σπίτι.
Δεν έκλαψα.
Το ίδιο βράδυ όμως παρατήρησα κάτι παράξενο.
Είχε αφήσει ανοιχτό τον εταιρικό φορητό υπολογιστή.
Δεν είχα ποτέ την περιέργεια να ψάχνω τα πράγματά του.
Αλλά εμφανίστηκε μια ειδοποίηση.
«Αύριο πρέπει να ολοκληρώσουμε το σχέδιο. Η “σύζυγος” δεν πρέπει να μάθει τίποτα ακόμη.»
Η λέξη σύζυγος ήταν μέσα σε εισαγωγικά.
Άνοιξα το μήνυμα.
Υπήρχαν δεκάδες συνομιλίες.
Με την ίδια γυναίκα.
Δεν υπήρχαν ερωτικά λόγια.
Αλλά υπήρχε κάτι χειρότερο.
Σχεδίαζαν να δημιουργήσουν την εικόνα ενός ιδανικού εταιρικού ζευγαριού.
Εκείνη ήθελε να αναλάβει σύντομα διευθυντική θέση.
Εκείνος θα γινόταν το πρόσωπο της νέας διοίκησης.
Ένας παντρεμένος οικογενειάρχης δεν ταίριαζε στο αφήγημα.
Έτσι…
Στους περισσότερους συνεργάτες παρουσιαζόταν ως διαζευγμένος.
Διάβασα το στομάχι μου να δένεται κόμπος.
Δεν ήταν μια στιγμή.
Δεν ήταν ένα ψέμα.
Ήταν μήνες.
Το επόμενο πρωί πήγα σε δικηγόρο.
Δεν του είπα τίποτα.
Ζήτησα μόνο να ετοιμαστούν όλα διακριτικά.
Δύο εβδομάδες αργότερα έγινε η μεγάλη παρουσίαση της νέας διοίκησης.
Με ζωντανή μετάδοση.
Ο Ανδρέας ανέβηκε στη σκηνή.
Δίπλα του στεκόταν η ίδια γυναίκα.
Ο παρουσιαστής χαμογέλασε.
«Το πιο πολλά υποσχόμενο επαγγελματικό δίδυμο της χρονιάς.»
Εκείνη τη στιγμή εμφανίστηκε στην πρώτη σειρά ο ιδρυτής.
Ζήτησε το μικρόφωνο.
«Πριν συνεχίσουμε, θα ήθελα να καλωσορίσω έναν άνθρωπο που δεν παρουσιάστηκε ποτέ σωστά.»
Όλοι γύρισαν.
Η πόρτα άνοιξε.
Μπήκα μέσα.
Ο Ανδρέας χλώμιασε.
Ο ιδρυτής με πλησίασε.
«Κυρίες και κύριοι, αυτή είναι η πραγματική σύζυγος του κυρίου Δημητρίου.»
Η αίθουσα πάγωσε.
Ο ιδρυτής κοίταξε τον Ανδρέα.
«Χθες το βράδυ το τμήμα εσωτερικού ελέγχου ολοκλήρωσε την έρευνα.»
Ο Ανδρέας συνοφρυώθηκε.
«Ποια έρευνα;»
«Γιατί λάβαμε ανώνυμα στοιχεία.»
Εκείνος με κοίταξε.
Κατάλαβε.
Δεν είχα στείλει μόνο τα μηνύματα.
Είχα στείλει και τα έγγραφα που βρήκα στον υπολογιστή.
Συμβόλαια.
Ψευδείς δηλώσεις.
Παρουσιάσεις με παραποιημένα στοιχεία.
Όχι μόνο για την προσωπική του ζωή.
Αλλά και για οικονομικά αποτελέσματα.
Ο ιδρυτής συνέχισε:
«Η προαγωγή ανακαλείται άμεσα.»
Η γυναίκα δίπλα του έκανε ένα βήμα πίσω.
«Εγώ δεν ήξερα…»
«Τα μηνύματά σας δείχνουν το αντίθετο.»
Το πρόσωπό της άδειασε.
Μέσα σε λίγα λεπτά απομακρύνθηκαν και οι δύο από τη σκηνή.
Τρεις μήνες αργότερα ολοκληρώθηκε και το διαζύγιό μας.
Ο Ανδρέας προσπάθησε πολλές φορές να επικοινωνήσει μαζί μου.
Μου έστελνε μηνύματα.
Γράμματα.
Λουλούδια.
Δεν απάντησα ποτέ.
Ένα απόγευμα τον συνάντησα τυχαία έξω από ένα μικρό καφέ.
Έδειχνε κουρασμένος.
Πιο γερασμένος.
«Μπορούμε να μιλήσουμε;»
Τον κοίταξα ήρεμα.
«Για ποιο πράγμα;»
«Έκανα το μεγαλύτερο λάθος της ζωής μου.»
Χαμογέλασα αχνά.
«Όχι.»
«Τότε τι;»
«Το μεγαλύτερο λάθος σου δεν ήταν εκείνη η γυναίκα.»
Με κοίταξε σιωπηλός.
«Ήταν ότι πίστεψες πως εγώ δεν άξιζα να σταθώ δίπλα σου τη μέρα που πέτυχες το όνειρό σου.»
Γύρισα την πλάτη.
Αυτή τη φορά δεν με ακολούθησε.
Και τότε κατάλαβα πως, τελικά, δεν είχα χάσει τον άντρα μου εκείνη τη βραδιά.
Τον είχα χάσει πολύ νωρίτερα.
Απλώς εκείνο το βράδυ τον είδα για πρώτη φορά όπως πραγματικά ήταν.