Την Παρασκευή το απόγευμα, λιγότερο από είκοσι τέσσερις ώρες πριν παντρευτώ τον Πέτρο, βρήκα στο κινητό του μια φωτογραφία που δεν έπρεπε να υπάρχει.
Δεν έψαχνα το τηλέφωνό του.
Αυτό είναι το πρώτο πράγμα που πρέπει να πω.
Ο Πέτρος είχε αφήσει το κινητό πάνω στον πάγκο της κουζίνας, στο διαμέρισμά μας στο Χαλάνδρι, ενώ είχε κατέβει στο αυτοκίνητο για να πάρει τα κουτιά με τα μπομπονιέρες που θα μεταφέραμε το βράδυ στο κτήμα.
Εγώ έφτιαχνα καφέ και ταυτόχρονα μιλούσα με τη μητέρα μου στο δικό μου τηλέφωνο.
Τότε άναψε η οθόνη.
Ένα μήνυμα.
«Αύριο θα το κάνεις πραγματικά;»
Δεν πρόλαβα να δω όνομα, γιατί η ειδοποίηση εξαφανίστηκε.
Αλλά αμέσως εμφανίστηκε δεύτερη.
Μια φωτογραφία.
Στην προεπισκόπηση φαινόταν ο Πέτρος σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου.
Δεν ήταν γυμνός.
Δεν αγκάλιαζε κάποια άλλη γυναίκα.
Κι όμως, η φωτογραφία ήταν χειρότερη από οτιδήποτε θα μπορούσα να είχα φανταστεί εκείνη τη στιγμή.
Στεκόταν δίπλα σε έναν ηλικιωμένο άντρα που κοιμόταν σε ένα κρεβάτι νοσοκομειακού τύπου.
Ο Πέτρος κρατούσε στο χέρι του έναν φάκελο.
Και πίσω τους, πάνω στον τοίχο, υπήρχε μια πινακίδα με το όνομα ιδιωτικής κλινικής στον Πειραιά.
Πάγωσα.
Γιατί γνώριζα τον ηλικιωμένο.
Ήταν ο πατέρας της καλύτερής μου φίλης.
Ο κύριος Σταύρος.
Και είχε πεθάνει πριν από έξι μήνες.
Άφησα τον καφέ στον πάγκο.
Η μητέρα μου έλεγε κάτι για τα λουλούδια της εκκλησίας.
Δεν την άκουγα.
— Μαμά, θα σε πάρω σε λίγο.
— Τι έγινε;
— Τίποτα.
Έκλεισα.
Δεν άνοιξα το μήνυμα.
Δεν ήξερα καν τον κωδικό του Πέτρου.
Αλλά λίγα δευτερόλεπτα αργότερα εμφανίστηκε και τρίτη ειδοποίηση.
«Αν η Μαρίνα μάθει τι υπογράψατε, τελείωσες.»
Το όνομά μου.
Μαρίνα.
Ένιωσα το στομάχι μου να σφίγγεται.
Ο Πέτρος επέστρεψε μετά από τρία λεπτά.
Εγώ είχα ήδη σκουπίσει το πρόσωπό μου και στεκόμουν δίπλα στον νεροχύτη.
— Γιατί είσαι έτσι; — ρώτησε.
— Πώς;
— Χλωμή.
— Άγχος.
Γέλασε.
— Τώρα σε έπιασε;
Άφησε τα κουτιά στο πάτωμα και με φίλησε στο μέτωπο.
— Αύριο τέτοια ώρα θα έχουμε τελειώσει.
Αυτή η φράση κόλλησε στο μυαλό μου.
Θα έχουμε τελειώσει.
Δεν ήξερα τότε πόσο σωστό ήταν.
🎭 Η απόφαση που πήρα εκείνο το βράδυ δεν ήταν να φύγω — ήταν να αφήσω τον Πέτρο να πιστεύει μέχρι την τελευταία στιγμή ότι όλα προχωρούν κανονικά. Η συνέχεια βρίσκεται στο πρώτο σχόλιο. 👇
Ο γάμος μας ήταν προγραμματισμένος για το Σάββατο απόγευμα σε μια μικρή εκκλησία κοντά στη Βάρη, και μετά δεξίωση σε κτήμα λίγο πιο έξω.
Εκατόν εξήντα καλεσμένοι.
Οικογένειες από Αθήνα, Καλαμάτα και Χίο.
Η μητέρα μου είχε ξοδέψει μήνες για κάθε λεπτομέρεια.
Η πεθερά μου είχε γνώμη για τα πάντα, από τα κουφέτα μέχρι το ποιος έπρεπε να καθίσει δίπλα στον θείο του Πέτρου.
Αν ακύρωνα τον γάμο εκείνη τη στιγμή, θα γινόταν χάος.
Αλλά δεν ήταν αυτό που με σταμάτησε.
Με σταμάτησε το γεγονός ότι δεν ήξερα ακόμη τι ακριβώς είχε κάνει.
Ο Πέτρος έφυγε στις επτά για να κοιμηθεί στο σπίτι του αδελφού του, σύμφωνα με το έθιμο που επέμενε να τηρήσει η μητέρα του.
Μόλις έκλεισε η πόρτα, πήρα τη φίλη μου τη Δανάη.
— Είσαι μόνη;
— Ναι. Γιατί;
— Θέλω να σε ρωτήσω κάτι για τον πατέρα σου.
Σιώπησε.
— Τι πράγμα;
— Τι σχέση είχε με τον Πέτρο;
— Τον Πέτρο;
— Ναι.
— Σχεδόν καμία.
— Είσαι σίγουρη;
Η Δανάη άργησε να απαντήσει.
— Μαρίνα, τι έχει γίνει;
Της είπα για τη φωτογραφία.
Ακούστηκε μια ανάσα.
Μετά:
— Στείλε μου τι ακριβώς είδες.
— Δεν μπορώ. Ήταν στο κινητό του.
— Ποια κλινική;
Της είπα.
Η Δανάη σώπασε.
— Ο πατέρας μου είχε νοσηλευτεί εκεί για τέσσερις μέρες πριν πεθάνει.
— Το ήξερες ότι ο Πέτρος είχε πάει;
— Όχι.
— Μπορεί να είχε πάει για επίσκεψη;
— Δεν τον είχε επισκεφθεί ποτέ.
— Τότε γιατί ήταν εκεί;
— Δεν ξέρω.
Η φωνή της άλλαξε.
— Περίμενε.
Άκουσα θόρυβο, σαν να άνοιγε συρτάρια.
— Τι κάνεις;
— Ο πατέρας μου άφησε κάποια χαρτιά. Μετά τον θάνατό του βρήκαμε έναν φάκελο που δεν καταλαβαίναμε.
— Τι φάκελο;
— Κάτι για ένα οικόπεδο.
Η καρδιά μου άρχισε να χτυπά δυνατά.
— Πού;
— Στο Λαγονήσι.
Ήξερα το οικόπεδο.
Όλη η οικογένεια της Δανάης το ήξερε.
Ήταν περίπου δύο στρέμματα κοντά στη θάλασσα, από τα τελευταία περιουσιακά στοιχεία του πατέρα της.
Λίγο πριν πεθάνει, είχε πει ότι ήθελε να το αφήσει στα δύο παιδιά του.
— Και τι έγινε με αυτό;
— Αυτό είναι το περίεργο. Όταν πέθανε, δεν ήταν πια στο όνομά του.
Έμεινα ακίνητη.
— Σε ποιον ανήκε;
— Σε μια εταιρεία.
— Ποια εταιρεία;
Άκουσα χαρτιά.
— Attica Development Partners.
Το όνομα δεν μου έλεγε τίποτα.
— Ποιος είναι ιδιοκτήτης;
— Δεν ξέρω. Ο λογιστής μάς είπε ότι είχε γίνει μεταβίβαση μερικές εβδομάδες πριν πεθάνει. Ο πατέρας μου ήταν πολύ άρρωστος τότε.
— Υπέγραψε;
— Υπάρχει υπογραφή.
— Τη θεωρείτε δική του;
Η Δανάη έμεινε σιωπηλή.
— Όχι ακριβώς.
Ένιωσα κρύο στα χέρια.
— Και ο Πέτρος τι σχέση έχει;
— Δεν ξέρω.
Αλλά αυτή τη φορά η απάντηση δεν με έπεισε.
— Δανάη.
— Τι;
— Κάτι δεν μου λες.
— Δεν ξέρω αν έχει σχέση.
— Πες το.
— Πριν δύο μήνες, όταν ψάχναμε το θέμα, βρήκαμε ότι ένας από τους διαχειριστές της εταιρείας λέγεται Κωνσταντίνος Λεβέντης.
Το επίθετο με χτύπησε σαν γροθιά.
Λεβέντης.
Η μητέρα του Πέτρου λεγόταν Άννα Λεβέντη πριν παντρευτεί.
Ο Κωνσταντίνος ήταν ο αδελφός της.
Ο θείος του Πέτρου.
Δεν θυμάμαι πόση ώρα έμεινα σιωπηλή.
— Μαρίνα;
— Είμαι εδώ.
— Ήξερες τίποτα;
— Όχι.
— Τι θα κάνεις;
Κοίταξα το νυφικό μου που κρεμόταν έξω από τη ντουλάπα.
— Θα παντρευτώ αύριο.
— Τι;
— Θα πάω κανονικά.
— Έχεις τρελαθεί;
— Όχι.
Για πρώτη φορά μέσα σε εκείνη τη μέρα, ήμουν απόλυτα ήρεμη.
— Απλώς πριν από τον γάμο πρέπει να μάθω ποιον ακριβώς επρόκειτο να παντρευτώ.
Η Δανάη ήρθε στο σπίτι μου μετά τις έντεκα.
Έφερε μαζί της έναν φάκελο.
Τον ανοίξαμε πάνω στο τραπέζι της κουζίνας.
Υπήρχε το συμβόλαιο μεταβίβασης.
Ο κύριος Σταύρος φαινόταν να πουλά το οικόπεδο στην εταιρεία για 210.000 ευρώ.
— Πήρε αυτά τα χρήματα;
ρώτησα.
— Δεν τα βρήκαμε ποτέ σε λογαριασμό του.
— Μετρητά;
— Δεν ξέρουμε.
Υπήρχε βεβαίωση ότι ο πωλητής είχε πλήρη δικαιοπρακτική ικανότητα.
Η ημερομηνία ήταν τρεις εβδομάδες πριν πεθάνει.
— Τότε είχε ήδη προβλήματα μνήμης — είπε η Δανάη. — Έπαιρνε ισχυρά φάρμακα. Μερικές μέρες δεν καταλάβαινε καν ποια μέρα ήταν.
— Ποιος ήταν ο συμβολαιογράφος;
Μου έδειξε.
Το όνομα επίσης το γνώριζα.
Όχι προσωπικά.
Ο Πέτρος είχε αναφέρει αρκετές φορές ότι ένας φίλος του θείου του ήταν συμβολαιογράφος.
Άρχισα να νιώθω ναυτία.
— Υπάρχει περίπτωση ο πατέρας σου να το πούλησε συνειδητά;
— Υπάρχει.
— Αλλά δεν το πιστεύεις.
— Όχι.
— Γιατί;
Η Δανάη έβγαλε άλλο χαρτί.
Μια ιδιόχειρη σημείωση του πατέρα της, γραμμένη έναν μήνα νωρίτερα.
«Το Λαγονήσι να μείνει στα παιδιά.»
Δεν ήταν νομικό έγγραφο.
Αλλά ήταν ξεκάθαρο.
— Και γιατί δεν το πήγατε στην αστυνομία;
— Μιλήσαμε με δικηγόρο. Μας είπε πρώτα να συγκεντρώσουμε στοιχεία. Η εταιρεία ισχυρίζεται ότι όλα έγιναν νόμιμα.
— Ο Πέτρος εργάζεται σε μεσιτική εταιρεία.
— Το ξέρω.
— Έχει πελάτες επενδυτές.
— Το ξέρω κι αυτό.
Κοιταχτήκαμε.
Η Δανάη είπε χαμηλά:
— Δεν θέλω να πιστέψω ότι έχει σχέση.
Εγώ ήθελα ακόμη λιγότερο.
Στις δύο το πρωί έστειλα μήνυμα στον Πέτρο.
«Μου λείπεις.»
Απάντησε σχεδόν αμέσως.
«Λίγες ώρες ακόμα ❤️»
Έκλαψα τότε.
Όχι πολύ.
Μόνο για πέντε λεπτά.
Μετά σταμάτησα.
Το επόμενο πρωί ήρθε η κομμώτρια στις οκτώ.
Η μητέρα μου στις οκτώ και μισή.
Οι φίλες μου λίγο αργότερα.
Σαμπάνιες.
Φωτογραφίες.
Φωνές.
Γέλια.
Εγώ καθόμουν μπροστά στον καθρέφτη και παρακολουθούσα μια άλλη γυναίκα να ετοιμάζεται να παντρευτεί.
Στις δέκα χτύπησε το τηλέφωνό μου.
Άγνωστος αριθμός.
— Παρακαλώ;
— Κυρία Παπαδοπούλου;
— Ναι.
— Ονομάζομαι Νίκος Θεοχάρης. Είμαι δικηγόρος της οικογένειας της κυρίας Δανάης Μάρκου.
Βγήκα στο μπαλκόνι.
— Σας ακούω.
Η Δανάη τού είχε στείλει όσα βρήκαμε.
Εκείνος έκανε μια γρήγορη έρευνα στο ΓΕΜΗ.
Η Attica Development Partners δεν ανήκε απλώς στον θείο του Πέτρου.
Ο Πέτρος είχε αποκτήσει ποσοστό είκοσι πέντε τοις εκατό δύο μήνες πριν από τη μεταβίβαση του οικοπέδου.
Το είχε πουλήσει ξανά τρεις εβδομάδες μετά.
Κέρδος;
Σχεδόν 90.000 ευρώ.
— Μπορείτε να αποδείξετε ότι ήξερε πώς έγινε η αρχική μεταβίβαση;
ρώτησα.
— Όχι ακόμη.
— Αλλά ήταν συνέταιρος.
— Ναι.
— Και βρέθηκε στην κλινική του κυρίου Σταύρου.
— Αυτό είναι σημαντικό, αν υπάρχει απόδειξη.
Υπήρχε.
Η φωτογραφία.
Δεν την είχα.
Αλλά υπήρχε ο αποστολέας.
Το μόνο που έπρεπε να μάθω ήταν ποιος.
Κάλεσα τον Πέτρο.
— Καλημέρα, αγάπη μου.
Η φωνή μου ακούστηκε φυσιολογική.
— Καλημέρα, νύφη μου.
— Κοιμήθηκες;
— Καθόλου.
— Να σε ρωτήσω κάτι χαζό;
— Πες.
— Άφησες το κινητό σου εδώ χθες για λίγο και ήρθε ένα μήνυμα από κάποιον. Νομίζω κάτι για τη δουλειά. Μήπως πρέπει να απαντήσεις;
Σιώπησε.
— Ποιος;
— Δεν είδα όνομα.
— Τι έγραφε;
— Δεν θυμάμαι.
Άλλη παύση.
— Μην ασχολείσαι.
Η φωνή του είχε αλλάξει.
Το ήξερε.
— Εντάξει.
Έκλεισα.
Στις δώδεκα, η Δανάη μου έστειλε μήνυμα.
Είχε βρει τον αποστολέα.
Ήταν ένας πρώην υπάλληλος του θείου του Πέτρου.
Τον έλεγαν Μανώλη.
Είχε κρατήσει αντίγραφα εγγράφων επειδή, όπως είπε, φοβόταν ότι θα τον φορτώσουν με ευθύνες.
Και ναι.
Είχε τραβήξει τη φωτογραφία στην κλινική.
Ο Πέτρος ήταν εκεί όταν ο πατέρας της Δανάης υπέγραψε.
Όμως η ιστορία ήταν ακόμη χειρότερη.
Σύμφωνα με τον Μανώλη, ο Πέτρος ήταν αυτός που είχε φέρει τα χαρτιά στην κλινική.
Ο ηλικιωμένος δεν καταλάβαινε τι υπέγραφε.
Ο Μανώλης είχε ακούσει τον Πέτρο να λέει:
«Είναι απλώς για την εκτίμηση του οικοπέδου.»
Δεν ξέρω αν ένιωσα θυμό.
Νομίζω πως πέρασα κατευθείαν σε κάτι πιο ψυχρό.
Στη μία και μισή φόρεσα το νυφικό μου.
Ήταν λευκό, απλό, με ανοιχτή πλάτη και μακριά μανίκια.
Η μητέρα μου με κοίταξε και άρχισε να κλαίει.
— Τι όμορφη που είσαι.
Την αγκάλιασα.
Δεν της είπα τίποτα.
Δεν ήθελα να την κάνω συνένοχη.
Στην εκκλησία έφτασα με δεκαπέντε λεπτά καθυστέρηση.
Ο Πέτρος στεκόταν στα σκαλιά.
Μόλις με είδε, χαμογέλασε.
Και για μια στιγμή, μόνο για μια στιγμή, θυμήθηκα τον άνθρωπο που νόμιζα ότι ήταν.
Τον άντρα που μου έφτιαχνε τσάι όταν ήμουν άρρωστη.
Που μου κρατούσε το χέρι στην κηδεία του πατέρα μου.
Που ήξερε πώς ήθελα τον καφέ μου.
Μετά θυμήθηκα τον κύριο Σταύρο στο κρεβάτι της κλινικής.
Και συνέχισα να περπατώ.
Η τελετή έγινε κανονικά.
Σχεδόν.
Μέχρι τη στιγμή που ο ιερέας ετοιμαζόταν να ξεκινήσει τα στέφανα.
Τότε είπα:
— Συγγνώμη, πάτερ.
Όλοι με κοίταξαν.
Ο Πέτρος χαμογέλασε αμήχανα.
— Μαρίνα;
Γύρισα προς τους καλεσμένους.
— Πριν συνεχίσουμε, θέλω να κάνω κάτι.
Η μητέρα του Πέτρου σηκώθηκε ελαφρά από τη θέση της.
— Τι πράγμα;
Έδωσα ένα νεύμα στον αδελφό μου.
Είχα προλάβει να του πω μόνο δέκα λεπτά πριν μπούμε στην εκκλησία.
Στο πλάι υπήρχε μια μικρή οθόνη που χρησιμοποιούσε ο φωτογράφος για ένα βίντεο που θα προβαλλόταν αργότερα στη δεξίωση.
Ο αδελφός μου την άνοιξε.
Εμφανίστηκε η φωτογραφία.
Ο Πέτρος.
Η κλινική.
Ο φάκελος.
Ο κύριος Σταύρος στο κρεβάτι.
Ακούστηκαν ψίθυροι.
Ο Πέτρος έγινε άσπρος.
— Τι κάνεις;
— Πες τους.
— Μαρίνα, κλείσ’ το.
— Πες τους πού ήσουν εκείνη τη μέρα.
Η μητέρα του πλησίασε.
— Τι είναι αυτά;
Ο Πέτρος προσπάθησε να με πιάσει από το χέρι.
Τραβήχτηκα.
— Μη με ακουμπάς.
— Δεν ξέρεις τι έχει γίνει.
— Τότε εξήγησέ το.
Όλοι περίμεναν.
Ο θείος του Πέτρου σηκώθηκε από το πίσω μέρος της εκκλησίας.
— Αυτά δεν είναι μέρος για εδώ.
Τον κοίταξα.
— Εσείς είστε ο κύριος Λεβέντης;
Δεν απάντησε.
— Η εταιρεία που πήρε το οικόπεδο του Σταύρου Μάρκου ήταν δική σας.
Η Δανάη στεκόταν δίπλα στη μητέρα της.
Είχε δάκρυα στα μάτια.
Ο Πέτρος είπε χαμηλά:
— Μαρίνα, σε παρακαλώ.
— Μια ερώτηση μόνο. Του είπες τι υπέγραφε;
Δεν απάντησε.
— Πέτρο;
— Ήταν νόμιμη συμφωνία.
Αυτό ήταν.
Όχι «δεν ήμουν εκεί».
Όχι «δεν έκανα τίποτα».
Ήταν νόμιμη συμφωνία.
Γύρισα προς τον ιερέα.
— Πάτερ, συγγνώμη.
Έβγαλα το δαχτυλίδι των αρραβώνων.
Το άφησα πάνω στο μικρό τραπεζάκι δίπλα στα στέφανα.
— Ο γάμος δεν θα γίνει.
Ακούστηκε ένα συλλογικό επιφώνημα.
Η μητέρα μου έβαλε το χέρι στο στόμα.
Η πεθερά μου άρχισε να φωνάζει.
Ο Πέτρος με κοίταζε σαν να μη με αναγνώριζε.
— Με διασύρεις μπροστά σε όλους.
Τον κοίταξα.
— Όχι.
Έδειξα τη φωτογραφία.
— Αυτό το έκανες μόνος σου.
Και τότε άνοιξε η πόρτα της εκκλησίας.
Δύο αστυνομικοί μπήκαν μαζί με έναν άντρα με πολιτικά.
Δεν είχα καλέσει εγώ την αστυνομία.
Ο δικηγόρος της Δανάης είχε παραδώσει το υλικό νωρίτερα εκείνο το πρωί.
Ο Μανώλης είχε επίσης συμφωνήσει να καταθέσει.
Ο Πέτρος κοίταξε προς την πόρτα.
Για πρώτη φορά εκείνη τη μέρα έδειξε πραγματικά φοβισμένος.
Οι αστυνομικοί δεν τον συνέλαβαν μέσα στην εκκλησία.
Τον ενημέρωσαν ότι έπρεπε να τους ακολουθήσει για κατάθεση σχετικά με έρευνα που είχε ήδη ξεκινήσει.
Ο θείος του προσπάθησε να φύγει από πλαϊνή πόρτα.
Ένας από τους αστυνομικούς τον σταμάτησε.
Οι καλεσμένοι δεν ήξεραν πού να κοιτάξουν.
Κάποιοι είχαν βγάλει κινητά.
Ο φωτογράφος είχε κατεβάσει τη μηχανή του.
Η μητέρα του Πέτρου με πλησίασε.
— Κατέστρεψες τη ζωή του.
Ήμουν ακόμη με το νυφικό.
Την κοίταξα.
— Αν μια φωτογραφία και μια ερώτηση μπορούν να καταστρέψουν τη ζωή του, τότε μάλλον δεν την κατέστρεψα εγώ.
Βγήκα από την εκκλησία μόνη.
Στα σκαλιά με περίμενε η Δανάη.
Με αγκάλιασε.
Και τότε, επιτέλους, λύγισα.
Έκλαψα τόσο δυνατά που δεν μπορούσα να αναπνεύσω.
Όχι επειδή δεν έγινε ο γάμος.
Αλλά επειδή μέχρι λίγες ώρες πριν αγαπούσα ακόμη έναν άνθρωπο που τώρα δεν ήξερα αν υπήρξε ποτέ πραγματικά.
Η υπόθεση κράτησε μήνες.
Αποδείχθηκε ότι το οικόπεδο του Σταύρου δεν ήταν η μόνη παρόμοια μεταβίβαση.
Υπήρχαν άλλες δύο περιπτώσεις ηλικιωμένων ιδιοκτητών που είχαν πουλήσει ακίνητα στην ίδια εταιρεία σε περίεργες συνθήκες.
Ο θείος του Πέτρου ήταν ο βασικός οργανωτής.
Ο συμβολαιογράφος ερευνήθηκε επίσης.
Ο Πέτρος υποστήριξε ότι απλώς έκανε όσα του ζητούσε ο θείος του και ότι πίστευε πως οι άνθρωποι γνώριζαν τι υπέγραφαν.
Ίσως σε κάποια στιγμή να έπεισε και τον εαυτό του.
Δεν ξέρω.
Οι εισαγγελικές αρχές ήξεραν περισσότερα από μένα.
Το οικόπεδο τελικά επέστρεψε στην οικογένεια της Δανάης ύστερα από δικαστική διαδικασία και συμβιβασμό.
Εγώ δεν ξαναμίλησα στον Πέτρο πρόσωπο με πρόσωπο.
Μου έστειλε δεκάδες μηνύματα.
Το τελευταίο έγραφε:
«Έπρεπε να με ρωτήσεις ιδιωτικά. Θα σου τα εξηγούσα όλα.»
Το διάβασα πολλές φορές.
Έπειτα το διέγραψα.
Γιατί αυτό ήταν ίσως το πιο τρομακτικό κομμάτι.
Ακόμη πίστευε ότι το πρόβλημα ήταν ο τρόπος που έμαθα την αλήθεια.
Όχι η ίδια η αλήθεια.
Το νυφικό έμεινε μήνες κρεμασμένο στην ντουλάπα.
Η μητέρα μου μού έλεγε να το πουλήσω.
Δεν μπορούσα.
Τελικά το χάρισα σε μια μικρή θεατρική ομάδα που έψαχνε κοστούμια.
Έναν χρόνο αργότερα, η Δανάη μου έστειλε φωτογραφία.
Μια νεαρή ηθοποιός φορούσε το νυφικό μου σε μια παράσταση.
Στη σκηνή γελούσε.
Η Δανάη έγραψε:
«Τουλάχιστον κάποιος το φόρεσε μέχρι το τέλος.»
Γέλασα για πρώτη φορά με εκείνη την ιστορία.
Και τότε κατάλαβα ότι ο Πέτρος έκανε λάθος για ένα πράγμα.
Εκείνη τη μέρα δεν κατέστρεψα τον γάμο μας μπροστά σε εκατόν εξήντα ανθρώπους.
Ο γάμος μας είχε καταστραφεί πολύ νωρίτερα, σε ένα δωμάτιο κλινικής, όταν ένας άντρας που εμπιστευόμουν αποφάσισε ότι ένα κομμάτι γης άξιζε περισσότερο από τη συνείδησή του.
Εγώ απλώς φρόντισα να μη μείνει αυτό κρυφό πίσω από ένα λευκό φόρεμα.