Η ηλικία είναι απλώς ένας αριθμός. Αυτό λέει η λογική. Αλλά για μένα, αυτή η ηλικία – 58 – φέρει ένα βάρος που κανείς δεν υποψιάζεται. Είμαι μια γυναίκα που πάντα έβαζε την καριέρα, την οικογένεια και την ευθύνη πάνω από όλα. Ήμουν η «βράχος» για τους δικούς μου, η αξιόπιστη συνεργάτιδα στη δουλειά, η φίλη που πάντα άκουγε.
Και μέσα σε όλη αυτή την κίνηση, το «εγώ» μου – η ανάγκη μου για οικειότητα, για αγάπη – έμπαινε πάντα σε δεύτερη μοίρα. Ποτέ δεν έψαξα για κάτι σοβαρό, ποτέ δεν αισθάνθηκα την ανάγκη να «παραδοθώ» σε κάποιον άλλον. Και έτσι, πέρασαν τα χρόνια. Πέρασα τα 30, τα 40, τα 50. Και σήμερα, στα 58 μου, είμαι ακόμα παρθένα.
Δεν είναι κάτι για το οποίο ντρέπομαι. Είναι απλώς η ζωή μου. Η επιλογή μου – ή ίσως, η μη επιλογή μου. Πάντα ήμουν ικανοποιημένη με αυτό που είχα. Είχα τις φίλες μου, τις δραστηριότητές μου, το σπίτι μου. Πίστευα ότι η ευτυχία μου δεν εξαρτάται από έναν άντρα.
Αλλά τους τελευταίους 3 μήνες, κάτι άλλαξε.
Όλα ξεκίνησαν με ένα ταξίδι. Είχα πάει σε μια κρουαζιέρα με μια φίλη μου. Μια από αυτές τις στιγμές που απλώς κάθεσαι και κοιτάς το απέραντο γαλάζιο, και ο χρόνος φαίνεται να σταματά. Εκείνη η στιγμή, που αποτυπώθηκε στη φωτογραφία μου, ήταν μια στιγμή ελευθερίας. Μια στιγμή που αισθάνθηκα, ίσως για πρώτη φορά, την ανάγκη για κάτι περισσότερο.
Και από τότε, μια ερώτηση με βασανίζει. Μια ερώτηση που δεν με αφήνει να κοιμηθώ, που με ακολουθεί παντού.
«Μήπως έκανα λάθος;»
Μήπως έδωσα πολύ μεγάλη σημασία στην καριέρα μου, στην οικογένειά μου, και έχασα κάτι ουσιαστικό; Μήπως η ζωή μου είναι ατελής; Μήπως, επειδή δεν γνώρισα την οικειότητα, δεν γνώρισα ποτέ την πραγματική μου πλευρά;
Και τώρα, στα 58 μου, είναι αργά; Είναι αργά για να ζητήσω αγάπη, για να ζητήσω να με αγκαλιάσουν, για να ζητήσω να με καταλάβουν; Είναι αργά για να «παραδοθώ»;
Αυτή η ερώτηση είναι τόσο ισχυρή, τόσο βασανιστική. Με κάνει να αμφιβάλλω για όλα όσα πίστευα, για όλα όσα έκανα.
Αλλά ταυτόχρονα, με κάνει να αισθάνομαι ζωντανή. Με κάνει να θέλω να αλλάξω, να βγω από τη ζώνη άνεσής μου, να δοκιμάσω κάτι νέο.
Δεν ξέρω τι θα φέρει το μέλλον. Δεν ξέρω αν θα βρω ποτέ την απάντηση σε αυτή την ερώτηση. Αλλά ξέρω ότι δεν μπορώ πια να αγνοήσω αυτή την ανάγκη μου. Δεν μπορώ πια να είμαι απλώς η «βράχος». Πρέπει να γίνω και η «άμμος», που αφήνει τα κύματα να την αγκαλιάσουν.