— Λένα, στρώσε γρήγορα, είμαι με τα παιδιά.
Άφησα το λάπτοπ και γύρισα. Στο διάδρομο στέκονταν ο Ιγκόρ, ο Κώστια, ο Αρτιόμ και ο Βολόντια. Κρύος αέρας και μυρωδιά μπύρας. Κυριακή μεσημέρι, κι εγώ δούλευα ένα πρότζεκτ για τη Δευτέρα. — Δεν μπορούσες να ειδοποιήσεις; ρώτησα. — Γιατί; Στο σπίτι μου δεν είμαι; απάντησε ο Ιγκόρ.
Οκτώ χρόνια ζω με αυτό το «γρήγορα». Οκτώ χρόνια μαγειρικής τα Σαββατοκύριακα για τον άντρα μου και την παρέα του. Έκλεισα το λάπτοπ.
Παντρευτήκαμε το 2018. Στην αρχή όλα ήταν καλά. Μετά εμφανίστηκαν οι φίλοι. Κοίταξα τα στατιστικά σε μια εφαρμογή: σαράντα επτά φορές έφερε κόσμο μέσα σε έναν χρόνο, χωρίς προειδοποίηση.
Κάθε φορά σήμαινε ώρες στην κουζίνα και χιλιάδες χρίβνες από τον δικό μου μισθό. Και ποτέ ένα «ευχαριστώ».
— Τι στέκεσαι; Είπα γρήγορα! φώναξε ο Ιγκόρ.
Τον φώναξα στην κουζίνα. — Δουλεύω. Δεν έχω τίποτα έτοιμο. — Τότε πήγαινε στο σούπερ μάρκετ. Εγώ δούλευα όλη βδομάδα, δεν έχω δικαίωμα να ξεκουραστώ;
Εκείνη τη στιγμή κάτι άλλαξε μέσα μου. Παρήγγειλα από το κινητό τέσσερις πίτσες, φτερούγες και αναψυκτικά. Σύνολο 6.800 χρίβνες, πληρωμένα από την κάρτα του Ιγκόρ.
Πήγα στο μπάνιο, έκανα ντους και φόρεσα μια ροζ, χνουδωτή ρόμπα με αυτιά κουνελιού —δώρο της μητέρας μου. Βγήκα στο σαλόνι. — Γιατί φοράς ρόμπα; Πού είναι το τραπέζι; ρωτά ο Ιγκόρ. — Παρήγγειλα πίτσα, έρχεται. Εγώ πάω να ξεκουραστώ. — Τρελάθηκες; Σήκω μαγείρεψε! — Όχι.
Γύρισα στον Κώστια, που δεν είχαμε γνωριστεί ποτέ επίσημα: — Είμαι η Λένα, σχεδιάστρια. Αυτή η πίτσα είναι αποζημίωση για τις 47 Κυριακές που ήρθατε απροειδοποίητα. Καλή όρεξη.
Κλείστηκα στο δωμάτιο. Ένιωθα μια απίστευτη ανακούφιση. Μετά από σαράντα λεπτά ήρθε το ντελίβερι. Έφαγαν και έφυγαν. Το πρωί ο Ιγκόρ μου είπε: — Με ξευτέλισες στους φίλους μου. Με περνάνε για χαζό. — Κι εσύ με είχες για τσάμπα μαγείρισσα οκτώ χρόνια, απάντησα.
Πέρασε μια εβδομάδα σιωπής. Η πεθερά μου με πήρε τηλέφωνο λέγοντας ότι κατέστρεψα τη ζωή του γιου της. Η δική μου μητέρα, όμως, μου είπε: «Έλα σε εμάς. Ο γάμος είναι συμφωνία. Αν ο ένας παραβιάζει τους όρους, ο άλλος έχει δικαίωμα να επανεξετάσει τα πάντα».
Δύο εβδομάδες μετά, ο Ιγκόρ ζήτησε κουτσά-στραβά συγγνώμη: — Έπρεπε να είχα ειδοποιήσει.
Τότε κατάλαβα. Δεν μετάνιωσε για τα οκτώ χρόνια, αλλά μόνο για τη single Κυριακή που ντράπηκε. — Φεύγω στους γονείς μου για ένα διάλειμμα, του είπα.
Μαζέψα τα πράγματά μου και τη ροζ ρόμπα. Εδώ και μία εβδομάδα μένω στους γονείς μου. Ο Ιγκόρ στέλνει μηνύματα ότι του λείπω. Η πεθερά μου ωρύεται ότι στο γραφείο γελάνε όλοι μαζί του. Μόνο ο Αρτιόμ μού έγραψε: «Λένα, συγχώρεσέ μας».
Εδώ ηρεμώ, δουλεύω στη βεράντα και κοιμάμαι καλά. Αν θα γυρίσω; Δεν ξέρω. Ίσως αν καταλάβει ότι πρέπει να ζητήσει συγγνώμη όχι για μία Κυριακή, αλλά για εκατοντάδες. Ή ίσως είναι πια πολύ αργά.