— Μετά το διαζύγιο το διαμέρισμα θα περάσει στο όνομά σου, αλλά θα μετακομίσει μέσα η μητέρα μου — δήλωσε ο σύζυγός της, και ένα χαιρέκακο χαμόγελο σχηματίστηκε στην άκρη των χειλιών του. Η Άννα άφησε αργά δίπλα της το κομπιουτεράκι, με το οποίο πριν από λίγα λεπτά προσπαθούσε ακόμα να βάλει σε τάξη τα οικογενειακά έξοδα.
Μια τεταμένη, εκκωφαντική σιωπή απλώθηκε στο σαλόνι. Έξω, ο μαρτιάτικος ήλιος φώτιζε τις στέγες του Σεκεσφέχερβαρ, αλλά μέσα επικρατούσε ένα θαμπό ημίφως, επειδή ο Γκάμπορ είχε τραβήξει προσεκτικά τις κουρτίνες πριν από τη συζήτηση.
— Και πώς το φαντάζεσαι αυτό; Η δική σου μάνα στο ΔΙΚΟ ΜΟΥ διαμέρισμα; — η Άννα έβγαλε μερικά έγγραφα από τον φάκελο. — Γκάμπορ, καταλαβαίνεις καθόλου πόσο παράλογο είναι αυτό που λες;
— Είναι μια απόλυτα ΛΟΓΙΚΗ λύση — είπε εκείνος, γέρνοντας πίσω στην πολυθρόνα και σταυρώνοντας άνετα τα πόδια του. — Επίσημα, σύμφωνα με τα έγγραφα, το διαμέρισμα θα είναι δικό σου.
Η μητέρα μου όμως δεν είναι πια νέα, χρειάζεται επίβλεψη. Εγώ θα περνάω καθημερινά να τη βλέπω, θα τη βοηθάω σε ό,τι χρειάζεται. Είναι βολικό για όλους. Εσύ παίρνεις αυτό που δικαιούσαι βάσει νόμου, και η μαμά δεν θα είναι μόνη της.
Η Άννα κοίταζε για ώρα το πρόσωπο του συζύγου της. Δεκαπέντε χρόνια γάμου ήταν αρκετά για να καταλαβαίνει πότε της έκρυβε κάτι. Ο Γκάμπορ κράταγε μυστικά και τώρα, και η Άννα ήταν σχεδόν σίγουρη ότι από πίσω κρύβονταν χρήματα.
— Η Ερζέμπετ περνάει μια χαρά στο δικό της δυάρι στο Τσέγκλεντ — είπε με μετρημένο ύφος.
— Είναι εβδομήντα δύο ετών, κάνει τακτικά σκανδιναβικό περπάτημα (nordic walking) και διευθύνει τη λέσχη πλεξίματος στο πολιτιστικό κέντρο. Για τι είδους φροντίδα μιλάς ακριβώς;
— Αυτό δεν σε αφορά καθόλου! — ξέσπασε ο Γκάμπορ. — Εγώ έτσι ΑΠΟΦΑΣΙΣΑ, και τελείωσε. Υπογράφεις τη συμφωνία διαζυγίου με αυτόν τον όρο. Αν όχι, δεν θα δεις ούτε δεκάρα. Θα τραβήξω τη δίκη για χρόνια, θα σε σέρνω σε όλα τα δικαστήρια μέχρι να εξαντληθείς.
Η Άννα έβγαλε το σημειωματάριό της και άρχισε να γράφει. Ο Γκάμπορ τινάχτηκε νευρικά.
— Τι σημειώνεις πάλι;
— Λογαριάζω — απάντησε χαμηλόφωνα. — Ο δικός σου μηνιαίος μισθός ως διευθυντικό στέλεχος σε μια κατασκευαστική εταιρεία: εξακόσιες σαράντα χιλιάδες φιορίνια… όχι, συγγνώμη, επτακόσιες είκοσι χιλιάδες. Ο δικός μου ως επικεφαλής οικονομολόγος είναι τριακόσιες εξήντα χιλιάδες. Μέσα σε δεκαπέντε χρόνια, εγώ στο κοινό ταμείο…
— Και λοιπόν; Ποιος νοιάζεται γι’ αυτό τώρα; — ο Γκάμπορ πετάχτηκε ξαφνικά όρθιος. — Τρία χρόνια καθόσουν στο σπίτι όταν η Λίλα ήταν μικρή!
— Δύο χρόνια και επτά μήνες — διόρθωσε η Άννα. — Επιπλέον, ακόμα και κατά τη διάρκεια της άδειας ανατροφής εργαζόμουν εξ αποστάσεως, κρατούσα τα βιβλία για τρεις ελεύθερους επαγγελματίες.
Κέρδιζα εκατόν είκοσι χιλιάδες φιορίνια τον μήνα από αυτό. Όλα τα παραστατικά υπάρχουν, τα ίχνη κάθε μεταφοράς μπορούν να εντοπιστούν.
— Έχεις τρελαθεί τελείως με αυτούς τους αριθμούς! — ο Γκάμπορ άρχισε να βηματίζει στο δωμάτιο. — Τι είδους παραστατικά; Τι είδους μεταφορές; Οικογένεια είμασταν, για όνομα του Θεού!
— Ναι, είμασταν — έγνεψε η Άννα. — Ακριβώς γι’ αυτό κατέγραφα κάθε φιορίνι. Ξέρεις πόσες φορές ζήτησε η μητέρα σου «απλώς δανεικά», τα οποία μετά δεν επέστρεψε ποτέ; Τριάντα επτά φορές. Μιλάμε συνολικά για τρία εκατομμύρια τριακόσιες εβδομήντα δύο χιλιάδες φιορίνια.
Ο Γκάμπορ κοκκάλωσε στη μέση του σαλονιού. Το πρόσωπό του έγινε κατακόκκινο μέσα σε μια στιγμή.
— Μην τολμήσεις να ανακατέψεις τη μητέρα μου! Μας βοήθησε πάρα πολύ με τη Λίλα!
— Μέσα σε δεκαπέντε χρόνια την πρόσεξε ακριβώς δεκατέσσερις φορές — η Άννα γύρισε σελίδα στο σημειωματάριό της. — Αυτό είναι συνολικά σαράντα δύο ημέρες.
Αν υπολογίσουμε με τη μέση τιμή για μπέιμπι σίτερ στο Σεκεσφέχερβαρ, πρόκειται για βοήθεια αξίας περίπου πεντακοσίων τεσσάρων χιλιάδων φιορινιών. Δηλαδή, ακόμα κι έτσι, απομένει ένα χρέος δύο εκατομμυρίων οκτακοσίων εξήντα οκτώ χιλιάδων φιορινιών.
— Εσύ… εσύ δεν είσαι στα καλά σου — έβγαλε με το ζόρι ο Γκάμπορ. — Τι άνθρωπος κρατάει τέτοια στοιχεία για την ίδια του την οικογένεια;
— Κάποιος που είναι οικονομολόγος — απάντησε η Άννα ήρεμα. — Και κάποιος που παρατήρησε μια ενδιαφέρουσα σύμπτωση. Η μητέρα σου ξέμενε από χρήματα πάντα δύο-τρεις μέρες πριν από τις δικές σου «εταιρικές εκδηλώσεις».
Θυμάσαι εκείνον τον Αύγουστο που χρειάστηκε ξαφνικά οκτακόσιες χιλιάδες φιορίνια για μια «χειρουργική επέμβαση»; Δύο μέρες αργότερα εμφανίστηκες με ένα καινούργιο ρολόι. Breitling Navitimer, μοντέλο AB0127, τιμή: οκτακόσιες σαράντα οκτώ χιλιάδες φιορίνια.
Εκείνη τη στιγμή, η Λίλα έβγαλε προσεκτικά το κεφάλι της από την πόρτα του δωματίου της.
— Μαμά, μπαμπά, γιατί μαλώνετε;
— Πήγαινε πίσω να διαβάσεις, μικρούλα μου — είπε ο Γκάμπορ πολύ γρήγορα. — Απλώς… συζητάμε ένα θέμα για μεγάλους. Μόλις έκλεισε η πόρτα του παιδικού δωματίου, ο Γκάμπορ στράφηκε ξανά προς την Άννα.
— Εντάξει, θέλεις να ακούσεις την αλήθεια; Η μητέρα μου πουλάει το διαμέρισμά της στο Τσέγκλεντ. Υπάρχει ήδη αγοραστής, προσέφεραν καλή τιμή: σαράντα οκτώ εκατομμύρια φιορίνια. Αλλά πρέπει να μείνει κάπου κι εκείνη, έτσι δεν είναι; Ε, τότε θα μετακομίσει στο δικό μας… δηλαδή, στο δικό σου διαμέρισμα.