Εδώ είναι η μεταφορά του κειμένου στα ελληνικά. Έχει διατηρηθεί η ροή της ιστορίας, η συναισθηματική ένταση και η δομή των παραγράφων.
Ο Σεμιόν μπήκε στην κουζίνα φοράγοντας ακόμα το μπουφάν και τα παπούτσια του. Στο ανοιχτόχρωμο χαλί έμειναν υγρά αποτυπώματα. Έβγαλε τα γάντια του και έριξε ανέμελα τα κλειδιά πάνω σε ένα πιάτο με κομμένο ψωμί.
– Ετοίμασε βαλίτσες. Ο αδερφός μου δεν έχει πού να μείνει, είπε ήρεμα. – Ο Πάβελ θα έρθει με την Ολέσια. Είναι στον όγδοο μήνα και χρειάζονται ένα πραγματικό σπίτι.
Η Ντάρια στεκόταν δίπλα στην κουζίνα κρατώντας μια ξύλινη κουτάλα και κοιτούσε σιωπηλά το νερό που έσταζε από το μπουφάν του πάνω στο τραπέζι, μουσκεύοντας το ψωμί.
Από το σαλόνι ακουγόταν ο ήχος της τηλεόρασης, ενώ το τσαγιέρι είχε ήδη κρυώσει στο περβάζι. Ο Σεμιόν μιλούσε σαν όλα να είχαν ήδη αποφασιστεί.
– Κι εμείς πού θα μείνουμε;
– Στη μαμά σου. Μένει μόνη της σε ένα μικρό διαμέρισμα. Θα στριμωχτείτε για λίγο. Είναι μόνο προσωρινό. Είπα уже στον Πάβελ ότι μπορούν να μετακομίσουν το Σάββατο.
Η Ντάρια είχε αγοράσει αυτό το διαμέρισμα δύο δωματίων τρία χρόνια πριν παντρευτούν. Εργαζόταν ως ελέγκτρια κυκλοφορίας και για πέντε χρόνια έκανε νυχτερινές βάρδιες. Εξόφλησε το στεγαστικό δάνειο νωρίτερα από την προθεσμία.
Ο Σεμιόν τη βοήθησε στη ανακαίνιση, διάλεγε πλακάκια και τσακωνόταν με τους τεχνίτες. Μετά τον γάμο άρχισε να αποκαλεί το διαμέρισμα «το σπίτι μας». Η Ντάρια δεν τον διόρθωσε ποτέ. Δεν ήθελε να υπολογίζει ποιος προσέφερε περισσότερα στον κοινό προϋπολογισμό.
Και τώρα στεκόταν απέναντί της και περίμενε απλώς να συμφωνήσει.
– Δεν μπορούσες να με ρωτήσεις πρώτα;
– Τι να ρωτήσω; Ο Πάσα έχασε τη δουλειά του και δεν μπορεί να πληρώσει το ενοίκιο. Δεν θα αφήσω τον αδερφό μου στο δρόμο.
Η Ντάρια γνώριζε αυτόν τον τόνο. Μετά τον θάνατο του πατέρα τους, ήταν ο Σεμιόν που μεγάλωσε τον Πάβελ. Τον πήγαινε στο σχολείο, στις προπονήσεις, στις συγκεντρώσεις γονέων. Του μαγείρευε, τον βοηθούσε με τα μαθήματα και τον πρόσεχε όσο η μητέρα τους εργαζόταν. Πριν από ένα χρόνο, ο Πάβελ ζήτησε χρήματα για ένα αυτοκίνητο.
Ο Σεμιόν πρότεινε να ακυρώσουν τις διακοπές τους για να τον βοηθήσουν. Η Ντάρια συμφώνησε, παρόλο που όλα ήταν уже πληρωμένα. Μετά ο Πάβελ «πήρε για μια εβδομάδα» το παλιό τους ψυγείο. Τους το επέστρεψε μετά από τρεις μήνες, γεμάτο με ξένα προϊόντα και σκεύη. Κάθε φορά ο Σεμιόν επαναλάμβανε το ίδιο:
– Είναι αδερφός μου, εξάλλου.
Η Ντάρια υποχωρούσε πάντα. Μετά άλλαζε η ίδια τα σχέδιά της, καλούσε τεχνικούς και πλήρωνε τα πάντα από τον δικό της μισθό.
Έκλεισε το μάτι της κουζίνας, έβαλε το φαγητό σε ένα μπολ και έβγαλε την ποδιά της. Ο Σεμιόν είχε ήδη βγάλει το τηλέφωνό του.
– Μην τους τηλεφωνείς ακόμα. Πρέπει να μιλήσουμε πρώτα.
– Είναι αργά. Ο Πάβελ βρήκε μεταφορική. Αύριο θα φέρει μερικά από τα πράγματά τους.
– Δεν είπα ότι μετακομίζω.
Ο Σεμιόν σήκωσε το βλέμμα του και χαμογέλασε ειρωνικά.
– Ντάρια, μην κάνεις σκηνές. Σε ένα μήνα θα βρουν διαμέρισμα. Μέχρι τότε θα μείνεις στη μαμά σου.
Έβαλε τσάι, ήπιε μερικές γουλιές και άφησε το φλιτζάνι στο τραπέζι. Η Ντάρια απλώς σκούπισε τη λεκέ από κάτω. Δεν είπε τίποτα άλλο. Αλλά δεν έβγαλε tampoco κούτες για πακετάρισμα.
Το επόμενο πρωί πήγε στη μητέρα της μόνο με μια μικρή τσάντα. Η Ναντέζντα Νικολάεβνα άνοιξε την πόρτα φοράγοντας μάλλινες κάλτσες και με καρφίτσες στο στόμα, καθώς έραβε μια φούστα για τη γειτόνισσα. Όταν είδε την κόρη της με την τσάντα, έβαλε το τσαγιέρι στη φωτιά και άκουσε τη ιστορία της στη σιωπή.
Η Ντάρια της είπε τα πάντα. Για τον Πάβελ. Για τη μετακόμιση. Για το γεγονός ότι ο Σεμιόν είχε ήδη υποσχεθεί το διαμέρισμα.
Η μητέρα σιώπησε για ώρα. Μετά είπε χαμηλόφωνα:
– Τους άφησες να μετακομίσουν;
– Όχι.
– Τότε πες στον Σεμιόν ότι πήρες κι εσύ μια απόφαση.
Η Ντάρια αναστέναξε.
– Ίσως απλά κολλάω υπερβολικά σε αυτό το διαμέρισμα.
Η μητέρα της έβγαλε το βρεγμένο παλτό.
– Το πλήρωνες για πέντε χρόνια. Γιατί να φύγεις τώρα μόνο με μια τσάντα;
Η Ντάρια έμεινε στη μητέρα της μέχρι την επόμενη μέρα. Το Σάββατο επέστρεψε για να πάρει το φορητό υπολογιστή της.
Την πόρτα την άνοιξε ο Πάβελ. Η Ολέσια τακτοποιούσε уже μωρουδιακά ρούχα στον καναπέ. Το γραφείο της Ντάρια είχε αποσυναρμολογηθεί. Οι φάκελοί της ήταν στοιβαγμένοι σε ένα κουτί παπουτσιών. Στον τοίχο κρεμόταν уже ένα νέο ράφι.
– Γιατί μετακινήσατε τα πράγματά μου; ρώτησε.
Ο Πάβελ κοίταξε αμήχανα τη γυναίκα του.
– Ο Σεμιόν είπε ότι συμφώνησες να αφήσεις το δωμάτιο για το μωρό.
Η Ολέσια πρόσθεσε με έκπληξη:
– Κι εμένα το ίδιο μου είπε.
Τότε η Ντάρια κατάλαβε. Ο Σεμιόν είχε είπε ψέματα σε όλους.
Πήρε το laptop, τον φορτιστή και τα έγγραφα. Μετά είπε ήρεμα:
– Μέχρι την επόμενη Κυριακή θέλω όλα τα πράγματά σας να έχουν φύγει από εδώ. Ποτέ δεν σας έδωσα την άδεια να ζήσετε εδώ.
Ο Πάβελ ώχριασε.
– Ντάρια… πού να πάμε;
– Ρώτα τον αδερφό σου. Αυτός σου υποσχέθηκε αυτό το διαμέρισμα.
Η Ντάρια έφυγε. Το ίδιο βράδυ είπε στον Σεμιόν:
– Μάζεψε τα πράγματά σου και φύγε μέχρι το βράδυ.
Την κοίταξε με δυσπιστία.
– Θα χωρίσεις σοβαρά για έναν τέτοιο λόγο;
– Όχι για έναν καβγά. Αλλά επειδή με πέταξες έξω από το ίδιο μου το σπίτι και είπες ψέματα σε όλους ότι συμφώνησα.
Ο Σεμιόν δεν βρήκε λόγια να πει. Ένα μήνα αργότερα, το δικαστήριο εξέδωσε το διαζύγιό τους.
Η Ντάρια επέστρεψε στο διαμέρισμά της. Έβαψε τον τοίχο όπου είχε μείνει το σημάδι από το ράφι. Η μητέρα της έφερε καινούργιες κουρτίνες και τις κρέμασαν μαζί στην κουζίνα. Μετά η Ντάρια αγόρασε μια γλάστρα με δεντρολίβανο. Την τοποθέτησε στο περβάζι και το βράδυ άφησε το φωτιστικό αναμμένο.
Για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό, ένιωσε ότι αυτό το σπίτι ανήκε ξανά μόνο σε εκείνη.