«Από τότε που πάτησες το πόδι σου σε αυτό το σπίτι, ούτε μια Κυριακή δεν μπορούμε να φάμε σαν άνθρωποι!» Η πεθερά μου άφησε με δύναμη την πιατέλα με το αρνί πάνω στο τραπέζι. Τα ποτήρια κουδούνισαν, η οχτάχρονη κόρη μου σταμάτησε να μασάει και ο άντρας μου, ο Δημήτρης, χαμήλωσε αμέσως το βλέμμα. Ήταν η τρίτη Κυριακή του Οκτωβρίου, στη Θεσσαλονίκη. Έξω έβρεχε από το πρωί και τα τζάμια της τραπεζαρίας είχαν θαμπώσει από τους ατμούς της κουζίνας. «Τι έκανα πάλι, κυρία Ευγενία;» ρώτησα όσο πιο ήρεμα μπορούσα. «Με ρωτάς κιόλας; Εσύ δεν είπες να μην έρχεται όποιος θέλει…