Ο άντρας που στεκόταν μέσα στο παιδικό δωμάτιο κρατούσε μια μεταλλική μεζούρα στο ένα χέρι και τα κλειδιά του σπιτιού μας στο άλλο.
Για λίγα δευτερόλεπτα δεν κατάλαβα καν τι έβλεπα.
Είχα γυρίσει νωρίτερα από τη δουλειά επειδή η διευθύντρια του παιδικού σταθμού με είχε πάρει τηλέφωνο. Η τετράχρονη κόρη μας, η Δανάη, είχε ανεβάσει λίγο πυρετό. Πέρασα από το φαρμακείο στη Νέα Σμύρνη, πήρα αντιπυρετικό και ανέβηκα βιαστικά στον τρίτο όροφο, περιμένοντας να βρω το διαμέρισμα άδειο.
Αντί γι’ αυτό, άκουσα βήματα.
Η πόρτα του παιδικού δωματίου ήταν ανοιχτή.
Ο άγνωστος μέτρησε τον τοίχο από το παράθυρο μέχρι την ντουλάπα και σημείωσε κάτι στο κινητό του.
«Συγγνώμη… ποιος είστε;»
Γύρισε ξαφνιασμένος.
Ήταν περίπου σαράντα πέντε χρονών, με ένα γκρι πουκάμισο και φάκελο με σχέδια κάτω από το μπράτσο.
«Α, εσείς πρέπει να είστε η…»
Σταμάτησε.
«Ποια πρέπει να είμαι;»
Το βλέμμα του κατέβηκε στη Δανάη που κρατούσα από το χέρι.
«Μου είπαν ότι δεν θα ήταν κανείς εδώ αυτή την ώρα.»
Ένιωσα το στομάχι μου να σφίγγεται.
«Ποιος σας το είπε;»
Ο άντρας κοίταξε προς το σαλόνι, σαν να περίμενε να εμφανιστεί κάποιος.
«Η κυρία Ευγενία.»
Η πεθερά μου.
Για μια στιγμή νόμιζα πως είχα ακούσει λάθος.
«Και γιατί σας έστειλε η Ευγενία μέσα στο σπίτι μου;»
Ο άντρας άνοιξε λίγο το στόμα του, αλλά δεν απάντησε αμέσως.
Ύστερα είπε:
«Για τις διαστάσεις. Η γυναίκα μου θέλει να δει αν χωράει διπλό κρεβάτι εδώ όταν γίνει η ανακαίνιση.»
Κοίταξα γύρω μου.
Τα αυτοκόλλητα με τα σύννεφα που είχαμε κολλήσει με τη Δανάη πάνω από το κρεβατάκι της. Τα βιβλία της. Το μικρό κίτρινο γραφείο. Το λούτρινο κουνέλι που κοιμόταν μαζί της κάθε βράδυ.
«Ποια ανακαίνιση;»
Ο άντρας κατάλαβε επιτέλους ότι κάτι δεν πήγαινε καλά.
«Για μετά την αγορά.»
Έβαλα τη Δανάη πίσω μου.
«Ποια αγορά;»
Το πρόσωπό του άλλαξε.
«Το διαμέρισμα δεν πωλείται;»
Δεν θυμάμαι αν του φώναξα. Θυμάμαι μόνο ότι η Δανάη άρχισε να κλαίει.
Τον έβγαλα στον διάδρομο και του ζήτησα τα κλειδιά.
«Δεν είναι δικά μου», είπε αμέσως. «Μου τα έδωσε η κυρία που μας έδειξε το σπίτι.»
Πάνω στο μπρελόκ υπήρχε ένα μικρό μπλε πλαστικό ψαράκι.
Το γνώριζα.
Ήταν τα εφεδρικά κλειδιά του άντρα μου, του Νίκου.
Εκείνα που κρατούσε συνήθως στο συρτάρι του γραφείου του.
Πήρα το κινητό και τον κάλεσα.
Δεν απάντησε.
Ξανακάλεσα.
Τίποτα.
Ο άγνωστος στεκόταν μπροστά μου κατακόκκινος.
«Κυρία μου, σας ορκίζομαι ότι δεν γνώριζα… Έχουμε έρθει ήδη δύο φορές με τη γυναίκα μου.»
Πάγωσα.
«Δύο φορές;»
«Την προηγούμενη εβδομάδα. Και το Σάββατο το πρωί.»
Το Σάββατο το πρωί είχα πάει με τη Δανάη στη μητέρα μου, στον Άλιμο.
Ο Νίκος είχε πει ότι θα πήγαινε για καφέ με έναν παλιό συμφοιτητή του.
«Ποιος σας έδειξε το διαμέρισμα;»
«Η κυρία Ευγενία. Είπε ότι είναι οικογενειακό ακίνητο και ότι έχει αναλάβει εκείνη την πώληση επειδή ο γιος της δουλεύει πολλές ώρες.»
Η φωνή του άρχισε να τρέμει.
«Μάλιστα μας είπε να μην ενοχλούμε εσάς, επειδή…»
Σταμάτησε πάλι.
«Επειδή τι;»
«Επειδή δεν έχετε ακόμη συμφιλιωθεί με την ιδέα της μετακόμισης.»
Δεν μπόρεσα να απαντήσω.
Η Δανάη με τράβηξε από το μανίκι.
«Μαμά, θα πάρουν το δωμάτιό μου;»
Εκείνη τη στιγμή ήξερα μόνο ένα πράγμα.
Κάποιος μου έλεγε ψέματα.
Και δεν ήμουν πια βέβαιη ότι ήταν μόνο η πεθερά μου.
📖 Η αλήθεια αρχίζει να φαίνεται εκεί που κανείς δεν την περιμένει — η συνέχεια βρίσκεται στο πρώτο σχόλιο. 👇
Έκλεισα την πόρτα, έβαλα τη Δανάη να ξαπλώσει στον καναπέ και άρχισα να ψάχνω.
Πρώτα το γραφείο του Νίκου.
Το συρτάρι όπου φύλαγε τα εφεδρικά κλειδιά ήταν άδειο.
Στο δεύτερο συρτάρι υπήρχαν λογαριασμοί, αποδείξεις, κάτι παλιά συμβόλαια και ένας φάκελος από τράπεζα.
Δεν τον άνοιξα.
Ακόμη δεν ήθελα να πιστέψω ότι ο άντρας μου μπορούσε να έχει σχέση με αυτό.
Πήρα την Ευγενία.
Απάντησε σχεδόν αμέσως.
«Έλα, Μαρίνα.»
Η φωνή της ήταν απολύτως ήρεμη.
«Γιατί ένας ξένος μέτραγε το δωμάτιο της Δανάης;»
Σιωπή.
Μόνο για ένα δευτερόλεπτο.
Μετά:
«Α, ήρθε σήμερα; Νόμιζα αύριο.»
Αυτό με τρόμαξε περισσότερο από οποιαδήποτε δικαιολογία.
«Τι σημαίνει “νόμιζα αύριο”;»
«Μην κάνεις σκηνή πριν ακούσεις.»
«Πουλάς το σπίτι μας;»
«Δεν είναι ακριβώς έτσι.»
«Τότε πώς ακριβώς είναι;»
Αναστέναξε.
«Ο Νίκος θα σου εξηγήσει.»
«Ο Νίκος ξέρει;»
Δεν απάντησε.
«Ευγενία, σε ρωτάω αν ο Νίκος ξέρει.»
«Δεν είναι κουβέντα για το τηλέφωνο.»
Της το έκλεισα.
Ο Νίκος γύρισε στις επτά και τέταρτο.
Μπήκε στο σπίτι με σακούλα από σουβλατζίδικο.
«Πήρα κοτόπουλο για τη Δανάη, μήπως—»
Άφησα τα κλειδιά με το μπλε ψαράκι πάνω στο τραπέζι.
Σταμάτησε.
Το χρώμα έφυγε από το πρόσωπό του.
«Πού τα βρήκες;»
«Στο χέρι ενός ανθρώπου που μέτραγε το δωμάτιο της κόρης σου.»
Έκλεισε τα μάτια.
Δεν ρώτησε ποιος άνθρωπος.
Δεν είπε «τι λες τώρα;»
Δεν φάνηκε έκπληκτος.
Μόνο κουρασμένος.
Και τότε κατάλαβα.
«Το ήξερες.»
Ο Νίκος έβαλε τη σακούλα αργά στον πάγκο.
«Μαρίνα…»
«Το ήξερες.»
«Ήξερα ότι η μητέρα μου μιλούσε με έναν μεσίτη.»
«Μεσίτη; Οι άνθρωποι έχουν μπει ήδη δύο φορές εδώ μέσα.»
«Δεν ήξερα ότι είχε φτάσει τόσο μακριά.»
Γέλασα από τα νεύρα μου.
«Και τα κλειδιά σου; Περπάτησαν μόνα τους μέχρι το σπίτι της;»
Ο Νίκος κάθισε.
«Της τα έδωσα.»
Αυτό ήταν χειρότερο από ό,τι περίμενα.
«Γιατί;»
Έτριψε το πρόσωπό του με τα δυο χέρια.
«Για να γίνει μια εκτίμηση.»
«Χωρίς να μου πεις τίποτα;»
«Δεν ήθελα να σε αναστατώσω πριν ξέρουμε αν υπάρχει λύση.»
«Λύση σε ποιο πρόβλημα;»
Κοίταξε προς το σαλόνι, όπου η Δανάη κοιμόταν.
Μετά είπε χαμηλά:
«Χρωστάω χρήματα.»
Δεν μίλησα.
Ο Νίκος εργαζόταν ως πολιτικός μηχανικός σε τεχνικό γραφείο στο Μαρούσι. Δεν ήμασταν πλούσιοι, αλλά δεν είχαμε ποτέ σοβαρά οικονομικά προβλήματα. Το στεγαστικό πληρωνόταν. Τα δίδακτρα του παιδικού σταθμού πληρώνονταν. Πηγαίναμε διακοπές στην Εύβοια κάθε καλοκαίρι.
«Πόσα;»
Δεν απάντησε αμέσως.
«Νίκο, πόσα;»
«Εβδομήντα οκτώ χιλιάδες.»
Κάθισα απέναντί του.
«Τι έκανες;»
«Δεν είναι από τζόγο, αν αυτό σκέφτεσαι.»
Δεν το σκεφτόμουν.
Τώρα το σκέφτηκα.
«Μπήκα εγγυητής σε ένα επαγγελματικό δάνειο.»
«Για ποιον;»
Ο Νίκος κοίταξε κάτω.
«Για τον θείο μου τον Στέλιο.»
Ο Στέλιος ήταν ο μικρότερος αδελφός της Ευγενίας.
Είχε ένα μικρό συνεργείο αλουμινοκατασκευών στο Περιστέρι. Πριν από δύο χρόνια είχε κλείσει ξαφνικά.
«Μου είχες πει ότι απλώς δεν πήγε καλά η επιχείρηση.»
«Δεν πήγε καλά.»
«Και τώρα πληρώνεις εσύ;»
Έγνεψε.
«Η τράπεζα έχει ήδη στείλει εξώδικα.»
«Γιατί δεν μου το είπες;»
«Γιατί το δάνειο ήταν πριν παντρευτούμε.»
Σηκώθηκα.
«Είμαστε παντρεμένοι οκτώ χρόνια.»
«Το ξέρω.»
«Και οκτώ χρόνια περίμενες να μου πεις ότι μπορεί να χάσουμε το σπίτι;»
«Δεν θα το χάσουμε.»
«Μέχρι σήμερα η μητέρα σου το δείχνει σε αγοραστές!»
Τότε σηκώθηκε κι εκείνος.
«Για να το πουλήσουμε εμείς πριν γίνει οτιδήποτε χειρότερο.»
«Εμείς; Πότε το αποφασίσαμε αυτό εμείς;»
Δεν είχε απάντηση.
Το διαμέρισμα είχε αγοραστεί έναν χρόνο μετά τον γάμο μας. Η προκαταβολή είχε πληρωθεί από χρήματα που μου είχαν αφήσει οι γονείς μου μετά την πώληση ενός μικρού οικοπέδου στη Μεσσηνία. Το στεγαστικό ήταν και στα δύο μας ονόματα.
Δεν μπορούσε να το πουλήσει χωρίς εμένα.
Αυτό ήταν το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα.
Το δεύτερο ήταν ότι η Ευγενία το γνώριζε.
«Οι άνθρωποι που ήρθαν σήμερα», είπα. «Πίστευαν ότι η πώληση είναι σχεδόν τελειωμένη.»
Ο Νίκος συνοφρυώθηκε.
«Τι εννοείς;»
«Μιλούσαν για ανακαίνιση.»
Εκείνος πήρε αμέσως τηλέφωνο τη μητέρα του.
Δεν απάντησε.
Ξαναπήρε.
Τίποτα.
«Τι έχει κάνει;» ρώτησα.
Ο Νίκος δεν μίλησε.
Το επόμενο πρωί, πριν πάμε στη δουλειά, αλλάξαμε κλειδαριά.
Το ίδιο μεσημέρι βρήκαμε την Ευγενία να μας περιμένει στην είσοδο της πολυκατοικίας.
«Άλλαξες κλειδαριά;» ρώτησε τον γιο της.
Δεν είπε ούτε καλημέρα.
Ο Νίκος την κοίταξε.
«Γιατί έλεγες στους ανθρώπους ότι μπορούσαν να αγοράσουν το σπίτι;»
Η Ευγενία στράφηκε σε μένα.
«Σου τα είπε όλα λοιπόν.»
«Όχι», είπα. «Μου είπε μόνο για το χρέος.»
Για πρώτη φορά φάνηκε πραγματικά ξαφνιασμένη.
«Ποιο χρέος;»
Κοίταξα τον Νίκο.
Εκείνος κοίταξε τη μητέρα του.
«Του Στέλιου.»
Η Ευγενία δεν μίλησε.
Ύστερα γέλασε πικρά.
«Αυτό σου είπε;»
Ο Νίκος κοκκίνισε.
«Μαμά.»
«Ότι μπήκε εγγυητής στον Στέλιο;»
«Φτάνει.»
«Όχι, Νίκο. Δεν φτάνει.»
Με κοίταξε.
«Ο γιος μου δεν μπήκε ποτέ εγγυητής στον αδελφό μου.»
Ένιωσα το σώμα μου να παγώνει.
Ο Νίκος άρπαξε τη μητέρα του από το μπράτσο.
«Μη.»
Εκείνη τράβηξε το χέρι της.
«Ο Στέλιος μπήκε εγγυητής στον Νίκο.»
Δεν μπορούσα να καταλάβω.
«Για ποιο πράγμα;»
Η Ευγενία πήρε μια ανάσα.
«Για ένα έργο που ανέλαβε πριν από έξι χρόνια με δύο συναδέλφους του.»
Γύρισα προς τον άντρα μου.
Δεν με κοίταζε.
«Ποιο έργο;»
«Μια ανακαίνιση μικρού ξενοδοχείου στην Αίγινα», είπε η Ευγενία. «Έβαλαν δικά τους χρήματα, πήραν χρηματοδότηση, υπολόγισαν ότι θα πληρωθούν σε στάδια. Ο ιδιοκτήτης σταμάτησε τις πληρωμές στη μέση. Η εταιρεία έκλεισε. Έμειναν τα χρέη.»
Θυμήθηκα εκείνη την περίοδο.
Ο Νίκος μου είχε πει ότι είχε αναλάβει «μερικές μελέτες» στην Αίγινα.
Τίποτε περισσότερο.
«Γιατί μου είπες ψέματα;»
«Γιατί ντρεπόμουν.»
«Έξι χρόνια;»
«Προσπαθούσα να το διορθώσω.»
«Με ποιον τρόπο;»
Δεν απάντησε.
Η Ευγενία απάντησε αντί γι’ αυτόν.
«Πληρώνοντας λίγο λίγο. Εγώ του έδινα χρήματα. Ο Στέλιος το ίδιο. Αλλά τώρα ο Στέλιος θέλει να πουλήσει το δικό του σπίτι και πρέπει να κλείσει την εγγύηση που έχει πάνω του.»
«Και γι’ αυτό αποφάσισες να πουλήσεις το δικό μας;»
Η Ευγενία ίσιωσε την τσάντα της.
«Έψαχνα πόσο αξίζει. Δεν μπορούσα να σας αφήσω να φτάσετε σε κατάσχεση.»
«Έφερες αγοραστές μέσα στο δωμάτιο της κόρης μου.»
«Γιατί ο γιος μου δεν είχε το θάρρος να κάνει αυτό που έπρεπε.»
Ο Νίκος φώναξε:
«Δεν σου είπα ποτέ να βρεις αγοραστές!»
«Μου είπες ότι αν μπορούσαμε να πάρουμε πάνω από διακόσιες ογδόντα χιλιάδες, ίσως ήταν λύση.»
«Είπα “ίσως”!»
Σταμάτησα να τους ακούω.
Υπήρχε κάτι άλλο.
«Πώς ήξερες ότι μπορούσε να πουληθεί χωρίς τη δική μου συγκατάθεση;»
Η Ευγενία δεν απάντησε.
Αυτό ήταν η απάντηση.
«Δεν μπορούσε», είπα. «Σωστά;»
Η πεθερά μου έσφιξε τα χείλη της.
Ο Νίκος γύρισε προς το μέρος της.
«Τι έχεις κάνει;»
«Τίποτα παράνομο.»
«Τι έχεις κάνει;»
Έβγαλε έναν φάκελο από την τσάντα της.
Μέσα υπήρχε ένα προσύμφωνο.
Το όνομά μου ήταν γραμμένο επάνω.
Δεν υπήρχε υπογραφή μου.
Υπήρχε όμως σημείωση ότι οι πωλητές «αναμένεται να ολοκληρώσουν τις εσωτερικές οικογενειακές διαδικασίες».
«Πήρες προκαταβολή;» ρώτησα.
Η Ευγενία δεν απάντησε.
«Πήρες χρήματα από αυτούς;»
«Δέκα χιλιάδες.»
Ο Νίκος χτύπησε το χέρι του στον τοίχο.
«Είσαι τρελή;»
«Τα έδωσα στην τράπεζα!»
Κοιταχτήκαμε και οι τρεις.
«Τι εννοείς;» είπα.
Η Ευγενία έβγαλε ακόμη ένα χαρτί.
Απόδειξη κατάθεσης.
Δέκα χιλιάδες ευρώ.
Στον λογαριασμό του χρέους.
«Ήθελα χρόνο», είπε. «Τρεις μήνες ακόμη. Ο υπάλληλος της τράπεζας είπε ότι αν μπει ένα ποσό, μπορούν να παγώσουν κάποιες ενέργειες μέχρι να γίνει νέα ρύθμιση.»
«Και μετά;» τη ρώτησα. «Θα με πίεζες να υπογράψω επειδή είχες ήδη πάρει χρήματα;»
Δεν είπε όχι.
Αυτό με πόνεσε περισσότερο.
Όχι επειδή με αντιπαθούσε.
Αλλά επειδή είχε αποφασίσει πως δεν χρειαζόταν καν να έχω επιλογή.
Την επόμενη εβδομάδα πήγαμε σε δικηγόρο.
Όχι οικογενειακό φίλο.
Όχι γνωστό της Ευγενίας.
Μια δικηγόρο που δεν γνώριζε κανέναν μας.
Την Κατερίνα Παπαδοπούλου, που μας συνέστησε μια συνάδελφός μου.
Κοίταξε τα χαρτιά, τα δάνεια, τις ημερομηνίες.
Και μετά είπε κάτι που κανείς μας δεν περίμενε.
«Το διαμέρισμα αυτή τη στιγμή δεν κινδυνεύει άμεσα.»
Ο Νίκος την κοίταξε απορημένος.
«Μα τα εξώδικα…»
«Αφορούν την παλιά εταιρική οφειλή. Υπάρχουν διαδικασίες. Υπάρχουν ρυθμίσεις. Και κυρίως, δεν μπορεί κάποιος απλώς να πάρει το κοινό σας σπίτι επειδή υπάρχει αυτή η οφειλή στο όνομά σας.»
Γύρισε σε μένα.
«Έχετε πανικοβληθεί πριν ελέγξετε τι πραγματικά ισχύει.»
Η Ευγενία, που είχε έρθει μαζί μας έπειτα από μεγάλη πίεση, χαμήλωσε το βλέμμα.
Η Κατερίνα συνέχισε:
«Και η προκαταβολή πρέπει να επιστραφεί άμεσα στους ενδιαφερόμενους. Δεν υπήρχε δικαίωμα να εισπραχθεί.»
Η Ευγενία ψιθύρισε:
«Δεν έχω πια τα χρήματα.»
«Τότε θα βρεθεί τρόπος να επιστραφούν.»
Εγώ όμως κοιτούσα τον Νίκο.
«Υπήρχε ποτέ πραγματικός λόγος να πουλήσουμε το σπίτι;»
Η δικηγόρος δίστασε.
«Ίσως να ήταν μία επιλογή. Όχι όμως η μοναδική. Και σίγουρα όχι κάτι που έπρεπε να γίνει κρυφά.»
Στον δρόμο για το σπίτι ο Νίκος μου είπε:
«Νόμιζα ότι αν σου το έλεγα, θα έφευγες.»
Τον κοίταξα.
«Δεν ξέρεις γιατί σκέφτομαι να φύγω.»
Δεν απάντησε.
«Δεν είναι τα εβδομήντα οκτώ χιλιάδες», του είπα. «Είναι ότι επί έξι χρόνια κάθε πρωί καθόσουν απέναντί μου, έπινες καφέ και αποφάσιζες ξανά να μη μου πεις την αλήθεια.»
Έμεινε σιωπηλός.
Δεν χωρίσαμε εκείνη την ημέρα.
Ούτε την επόμενη.
Αλλά για πρώτη φορά από τότε που παντρευτήκαμε, του ζήτησα να μείνει για λίγο στο σπίτι της μητέρας του.
Η ειρωνεία ήταν ότι η Ευγενία δεν τον δέχτηκε.
«Όχι», του είπε μπροστά μου. «Εδώ δεν θα έρθεις.»
Ο Νίκος έμεινε άφωνος.
«Μαμά…»
«Όχι. Όσο σε καλύπτω, συνεχίζεις να κρύβεσαι πίσω μου. Πρώτα με έβαλες να σου δίνω χρήματα. Μετά με άφησες να πιστεύω ότι πρέπει εγώ να σώσω την κατάσταση. Και στο τέλος πήγα να κάνω κάτι απαράδεκτο επειδή πίστευα ότι εσύ δεν μπορείς να το αντιμετωπίσεις.»
Γύρισε προς εμένα.
«Κι εσένα σε πρόδωσα. Όχι μόνο επειδή έβαλα ξένους στο σπίτι σου. Αλλά επειδή συμπεριφέρθηκα σαν να μην είχες δικαίωμα να αποφασίσεις.»
Ήταν η πρώτη φορά που την άκουσα να ζητά συγγνώμη χωρίς να ακολουθεί «αλλά».
Τα χρήματα της προκαταβολής επιστράφηκαν σε δύο δόσεις. Η Ευγενία πούλησε μερικά κοσμήματα που είχε κληρονομήσει και ο Νίκος πήρε μικρό καταναλωτικό δάνειο για το υπόλοιπο.
Το μεγάλο χρέος μπήκε σε νέα ρύθμιση.
Ο Νίκος επέστρεψε σπίτι σχεδόν δύο μήνες αργότερα.
Όχι επειδή όλα είχαν λυθεί.
Αλλά επειδή, για πρώτη φορά, μου έφερε ολόκληρο τον φάκελο.
Κάθε δάνειο.
Κάθε απόδειξη.
Κάθε παλιό email.
Κάθε λάθος.
Καθίσαμε στο τραπέζι της κουζίνας μέχρι τις δύο το πρωί και τα διαβάσαμε όλα.
Σε κάποια στιγμή μου είπε:
«Δεν ξέρω αν θα με εμπιστευτείς ξανά.»
Του απάντησα:
«Ούτε εγώ ξέρω. Αλλά τουλάχιστον τώρα ξέρω τι πρέπει να συγχωρήσω.»
Την άνοιξη βάψαμε το παιδικό δωμάτιο.
Η Δανάη ήθελε πράσινο τοίχο και μικρά λευκά αστέρια.
Όταν τελειώσαμε, έφερε τη δική της πλαστική μεζούρα από το παιχνίδι με τα εργαλεία και άρχισε να μετράει το δωμάτιο.
Ο Νίκος κι εγώ κοιταχτήκαμε.
«Τι κάνεις εκεί;» τη ρώτησα.
Η Δανάη χαμογέλασε.
«Μετράω αν χωράει το καινούριο μου γραφείο.»
Και για πρώτη φορά μετά από μήνες, όταν άκουσα κάποιον να μιλά για μέτρηση μέσα σε εκείνο το δωμάτιο, δεν φοβήθηκα ότι κάποιος ετοιμαζόταν να μας το πάρει.